نام کتاب : شیدای من

نویسنده : soratyrooz کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

بسمه تعالی

خسته و کوفته دستگیره ی درو چرخوندم و وارد خونه شدم. این جا چقدر شلوغه، چه خبره؟ با هیجان خودمو رسوندم به سارا جون که داشت به یکی از خانم های اون جا یه چیزیو می گفت.

ـ سلام سارا جون، این جا چه خبره؟

برگشت و بهم لبخند زد.

ـ سلام عزیزم کی اومدی؟

ـ همین الان، نگفتین؟

ـ اگه گفتی کی داره میاد؟

یه کم فکر کردم؛ وقتی به نتیجه ای نرسیدم شونه هامو به علامت ندونستن انداختم بالا.

ـ نمی دونم، بگید دیگه.

ـ شاهرخ داره برمی گرده ایران.

تموم تنم یخ کرد. شاهرخ؟ شوکه شدم و فکر کنم سارا جون اینو فهمید.

ـ حالت خوبه شیدا؟

ـ با گیجی سرمو تکون دادم.

ـ ها، آره آره، خوبم. 

بعد لبخندی کم جون زدم.

ـ به سلامتی، حتما خیلی خوشحالین؟

ـ آره، پس چی؟ پسرم داره بعد از این همه سال برمی گرده ایران که بمونه پیشمون.

ـ خیلی خوبه سارا جون. امــم، من میرم تو اتاقم لباسامو عوض کنم.

ـ باشه عزیزم برو، برای نهار صدات می کنم.

ـ باشه.

کیفمو گرفتم تو دستم و با تنی خسته و فکری مشغول از پله ها رفتم بالا. درو باز کردم و خودمو انداختم تو اتاقم. کیفو پرت کردم یه گوشه و دگمه های مانتومو یکی یکی باز کردم. نشستم رو تختم و ناخودآگاه ذهنم پر کشید به گذشته.

***

ـ شبنم این عروسک مال منه، بدش به من.

ـ نمیدم. سارا جون اینو برای من آورده.

ـ نخیرم، برای من آورده.

با صدای خانم توانا که داشت صدامون می کرد دست از دعوا کردن برداشتیم.

خانم توانا: 

ـ باز که شما دو تا دارین دعوا می کنین؟

ـ خانم تقصیر خودشه.

خانم توانا:

ـ آره شیدا؟

ـ امــــم، نه به خدا خانم، خودش شروع کرد.

خانم توانا:

ـ خیلی خب، بسه دیگه، الان سارا جون داره میاد این جا. نبینم باز دعوا کنید ها.

خیلی خوشحال شدم. بازم سارا جون داشت می اومد. من و شبنم به نشونه ی فهمیدن سرمونو تکون دادیم و رفتیم تو حیاط. سارا جونو دیدیم که از دور، بازم مثل همیشه، با چند تا پلاستیک پر اسباب بازی داشت می اومد. از خوشحالی دستامو زدم به هم و پریدم هوا.

ـ آخ جون، آخ جون.

ـ سلام دخترای گلم.

شبنم پیش دستی کرد.

ـ سلام سارا جون، برام چی آوردی؟

سارا یکی از پلاستیک ها رو باز کرد.

ـ هر چی دوست داری بردار.

ـ سلام. 

سارا بهم نگاهی انداخت.

ـ سلام به روی ماهت دخترم.

اون بهم گفت دخترم؟ با قیافه ای متعجب داشتم نگاش می کردم. 

ـ بیا عزیزم، اینم برای تو.

عروسکی رو گرفت سمتم.

ـ ممنون سارا جون.

ـ خواهش می کنم عزیزم.

عمو علی (شوهر سارا) اومد پیشمون.

ـ حال شیدا خانم چطوره؟

ـ خوبم عمو.

رو کرد به زنش.

ـ بریم خانم، کلی کار داری ها.

با لبخند هر دوشون ازم دور شدن. مشغول بازی کردن با چند تا از بچه ها بودم که خانم توانا صدام کرد.

ـ شیدا، شیدا بیا این جا.

با عجله خودمو رسوندم بهش.

ـ بله خانم؟

ـ خوب گوش کن ببین چی بهت میگم، خانم و آقای فرهمند تصمیم گرفتن تو رو به فرزندی قبول کنن.

بعد یه نگاه دقیق به صورتم کرد تا تاثیر حرفاشو ببینه. مات و مبهوت شدم.

ـ دوست داری بری پیششون؟

قادر به حرف زدن نبودم. پنج سالم بیشتر نبود. نمی دونستم چی بگم. سارا جون و عمو علی رو خیلی دوست داشتم؛ یعنی واسه همیشه می رفتم پیش اونا؟

با صدای خانم توانا به خودم اومدم.

ـ نگفتی شیدا، دوست داری بری؟

با خجالت سرمو انداختم پایین. کمی بعد گرمی دستیو روی دستام احساس کردم. سرمو گرفتم بالا، سارا جون بود.

ـ عزیزم، دوست داری بیای پیش ما؟ من قول میدم هیچی برات کم نذارم دخترم.

اشک تو چشمام حلقه زد و پریدم بغلش.

ـ دوست دارم بیام پیشتون. 

ـ عزیزم، همین امروز میریم.

منو از خودش جدا کرد و این دفعه عمو علی بود که اومد دستمو گرفت و بغلم کرد. از پشت شیشه ماشین به بچه ها نگاه کردم که داشتن برام دست تکون می دادن. دلم خیلی براشون تنگ می شد. مخصوصا شبنم که همیشه با هم دعوا داشتیم.

توی ماشین ساکت بودم. تا این که رسیدیم. به کمک سارا جون پیاده شدم. خونه ی بزرگی بود. پر از درخت، یه استخر هم گوشه حیاط بود.

ـ این جا چقدر قشنگه.

ـ چشمات قشنگ می بینه عزیزم، حالا بریم داخلو نگاه کن.

داخل خونه صد برابر قشنگ تر بود. با ذوق کودکانم داشتم اطرافو نگاه می کردم. عمو علی و سارا داشتن همه جا رو نشونم می دادن. محو تماشای اطراف بودم که صدای یه پسر جوون اومد.

ـ بابا؟ بابا؟

این کی بود؟ با تعجب به سارا نگاه کردم. پسر جوونه هر چی بهمون نزدیک تر می شد اخماش بیشتر تو هم می رفت.

عمو علی:

ـ چی شده پسرم؟

ـ وسیله هامو جمع کردم؛ فقط چند تا چیز لازم دارم که باید بریم بگیریم.

اصلا به من نگاه هم نمی کرد. کنجکاو شده بودم بدونم کیه.

سارا:

ـ شیدا جون، ایشون پسر منه، شاهرخ.

برگشتم سمتش، پس اینا خودشون بچه داشتن. دیگه چرا منو آوردن؟

ـ سلام، من شیدا هستم.

یه نگاه گذرا بهم کرد و بدون این که محل بذاره رفت سمت اتاقش. خیلی ناراحت شدم. عمو علی جلوی پاهام زانو زد.

ـ ناراحت نشو شیدا خانم، اخلاق شاهرخ این طوریه، اون می خواد بره سفر. بخاطر همین ناراحته.

ـ اشکال نداره. 

اون روز دیگه شاهرخ رو ندیدم؛ حتی موقع شام. شب رفتم تو اتاقی که دیگه الان متعلق به من بود. اون قدر ذوق و هیجان داشتم که دوست نداشتم بخوابم. سارا اومد و کمکم کرد لباسامو عوض کنم. دراز کشیدم. بوسه ای روی گونم زد و رفت.

چند روز بعد از پشت در شنیدم که شاهرخ داشت به مادرش می گفت برای این که قیافه ی نحس منو نبینه داره میره، این که چرا منو آوردن این جا و ... اون روز من خیلی گریه کردم. سارا جون دلیلشو فهمیده بود و سعی می کرد آرومم کنه؛ ولی من دلم شکست و ناخودآگاه از شاهرخ کینه به دل گرفتم.

درست یادم نیست؛ ولی اون موقع ها شاهرخ هفده هجده سالش بود، منم پنج ساله. بزرگ تر که شدم، سارا جون بهم گفت یه سال قبل از این که منو بیاره این جا باردار شده؛ ولی بچش که دخترم بوده، سقط شده. برای همین دکتر دیگه بهش اجازه نداده بوده که باردار بشه. حالا شاهرخ دوباره داره برمی گرده. یعنی چی پیش میاد؟ قیافش خیلی تغییر کرده بود. چند دفعه عکسایی که فرستاده بود رو دیده بودم. یه پسر قد بلند، با پوست برنزه، چشم و ابروی مشکی و بینی قلمی.

بلند شدم رفتم سمت آینه، چشمام خاکستریه، پوستم سفیده، قدم حدود صد و شصته، امسال هم پیش دانشگاهیم. با صدای سارا به خودم اومدم.

ـ شیدا، بیا نهار حاضره.

صدامو یه کم بلند کردم.

ـ اومدم.

***

بالاخره روز موعود فرا رسید و همه توی خونه ی ما جمع بودن. عمو علی دو تا برادر داشت. آقا سعید که اسم زنش مریم بود و دو تا پسر داشت، شروین و شهاب. شروین دانشجو بود و شهاب توی شرکت پدرش کار می کرد. آقا محمود هم زنش مارال خانم بود و یه دختر داشتن به اسم مهسا که من خیلی باهاش صمیمی هستم و کلاس دوم دبیرستانه و مهیار که سه سال از من بزرگ تره و دانشجو.

ـ شیدا خوب شدم؟

ـ هان؟ آره خیلی خوشگل شدی.

ـ چرا تو فکری؟

ـ نمی دونم، می ترسم مهسا.

اومد نزدیک و دستامو گرفت.

ـ از عکس العمل های شاهرخ می ترسی؟

با نگرانی بهش چشم دوختم.

ـ آره.

ـ می دونم، شاهرخ اخلاقش از همون اول هم خوب نبود. خیلی سرکشه؛ ولی نترس همه چیز به مرور زمان درست میشه.

ـ امیدوارم.

با صدای عمو علی که هر دومون رو صدا می کرد رفتیم پایین.

مهیار:

ـ شما کجایید دو ساعته؟

مهسا:

ـ ما همش نیم ساعته رفتیم بالا.

ـ چیه دلت تنگ شده بود برامون؟

مهیار:

ـ من؟ عمرا! مگه چه تحفه هایی هستین حالا.

مهسا جیغ جیغ کنان رفت سمتش و شروع کردن به سر به سر هم گذاشتن. عمو علی اومد دستمو گرفت.

ـ شیدا یه لحظه بیا اتاقم کارت دارم.

ـ باشه.

نگاهی به سارا کردم که با نگاش تشویقم کرد به رفتن. در اتاقو زدم و وارد شدم.

ـ بیا بشین دخترم.

نشستم روی مبل رو به روش.

ـ بفرمایید. 

دستاشو تو هم قلاب کرد و بهم زل زد.

ـ ببین شیدا، نمی خوام بترسونمت یا ناراحت بشی؛ ولی می خوام بهت بگم که اگه یه دفعه شاهرخ حرفی زد یا رفتاری نشون داد به دل نگیری. اون از بچگیش خودخواه بوده. حرف حرف خودشه. هر چند پارسال که پیشش بودم تقریبا رفتارش عوض شده. می خوام بدونی هر اتفاقی که بیفته باز تو دختر من و سارا هستی.

با مهربونی بهم نگاه کرد. منم لبخندی از رضایت بهش زدم.

ـ من خیلی خوشبختم که پیش شما بزرگ شدم. شما واقعا هیچی برام کم نذاشتین.

بعد با لبخند بهش نگاه کردم. بلند شد و با هم رفتیم بیرون. کم کم آماده ی رفتن شدیم. آخه شاهرخ ساعت شیش می رسید. تا فرودگاه مهسا توی ماشین ما بود و کلی حرف زدیم و خندیدیم. به شلوغی جمعیت نگاه می کردم. مهسا دستامو توی دستش گرفت. شروین و شهاب هم مدام تیکه می پروندن و باعث خنده ما می شدن. هواپیما به زمین نشست و همه منتظر بودن و من بیشتر. دوست داشتم عکس العمل شاهرخ رو ببینم.

شروین:

ـ عمو اوناهاش، داره میاد.

همه برگشتن سمت جایی که شروین اشاره کرد، دیدمش. قلبم ناخودآگاه شروع کرد به زدن. از دور با لبخند داشت بهمون نزدیک می شد. هیچ کس حواسش به من نبود. رفتم عقب تر از همه ایستادم. سارا جون اول از همه رفت بغل پسرش. بعد به ترتیب عمو علی و بقیه. داشتم نگاشون می کردم که سارا جون صدام کرد:

ـ شیدا کجایی؟

همه برگشتن به سمت من. سارا و عمو علی اومدن پیشم.

عمو علی:

ـ شاهرخ اینم شیدا.

به صورتش نگاه کردم. پوستش کاملا برنزه بود و چشماش جذابیت خاصی داشت.

ـ سلام، خوش اومدین.

یه تای ابروشو انداخت بالا.

ـ ممنون.

همین. برگشت و با پسرها شروع کرد به حرف زدن. به وضوح دیدم که سارا و عمو علی ناراحت شدن. مهسا اومد و کنار گوشم زمرمه کرد:

ـ اشکال نداره، بیا بریم.

ولی هیچ کس نمی دونست توی دل من چه خبره. سعی کردم جلوی ریزش اشکامو بگیرم. رفتیم بیرون و من به اصرار بابای مهسا با ماشین اونا اومدم.

توی خونه حسابی شلوغ بود. هر کس از شاهرخ یه سوالی می پرسید. ما خانم ها رفتیم تو آشپزخونه تا وسایل پذیرایی رو آماده کنیم.

سارا:

ـ شیدا عزیزم تو میوه ها رو ببر، مهسا هم شیرینی ها رو.

ـ چشم، مهسا اول تو برو.

وقتی برگشت نوبت من بود. به همه تعارف کردم و نوبت شاهرخ شد.

ـ بفرمایید.

ـ نمی خورم.

سرمو که تا اون موقع پایین بود گرفتم بالا.

ـ چرا؟ بردارین دیگه.

ـ گفتم که نمی خورم.

با نفرت بهم نگاه کرد. بعد تقریبا منو هل داد اون طرف. جا خوردم؛ ولی منتظر همچین رفتاری بودم. ظرف میوه رو گذاشتم رو میز و نشستم پیش بقیه.

شهاب:

ـ خب بگو بینم چه کار کردی اون جا؟ ازدواج نکردی؟ 

با شیطنت بهش نگاه کرد. شاهرخ یه کم رو مبل جا به جا شد.

ـ کی؟ من؟ عمرا اگه ازدواج کنم مگه مغز خر خوردم.

شروین:

ـ اُه چه خشن، می بینم حالا، اون وقت یه همچین روزیو یادت میارم.

ـ می بینیم.

عمو سعید:

ـ این جا می خوای استودیو بزنی؟

ـ دارم روش فکر می کنم، احتمالا آره.

دکترای موسیقی داشت.

مهیار:

ـ امشب خوب استراحت کن که برای مهمونی فردا آماده باشی.

ـ مگه فردا چه خبره؟

مهسا:

ـ وا، خب عمو و زن عمو به افتخار ورود جنابعالی مهمونی گرفتن دیگه.

ـ وای مامان، من که گفتم شلوغش نکنید.

سارا جون:

ـ نمیشه که، بعد این همه سال اومدی فامیل می خوان ببیننت دیگه.

ـ از دست شما مامان.

ساعت از نیمه های شب گذشته بود که همه قصد رفتن کردن.

ـ فردا صبح میای مهسا؟

ـ شیدا جون کلی درس دارم که نخوندم. ظهر حتما میام.

ـ باشه منتظرم.

با همه خداحافظی کردیم.

عمو علی:

ـ شیدا دخترم یه قهوه به ما میدی؟

ـ بله حتما، الان میارم.

سه فنجون قهوه ریختم و رفتم تو سالن. شاهرخ بازم برنداشت.

سارا:

ـ بیا بشین پیش خودم.

با خنده رفتم روی مبل کنارش نشستم.

شاهرخ:

ـ الان میام.

کمی بعد با یه چمدون بزرگ برگشت.

ـ مامان اینا همش سوغاتیه. خودتون بین همه تقسیم کنید.

ـ چرا زحمت کشیدی پسرم. همین که خودت اومدی بمونی خیلی ارزش داره. 

ـ زحمتی نبود مامان، آهان یه لحظه صبر کنید.

شروع کرد به گشتن توی چمدون. چند تا پلاستیک در آورد و داد بهش.

ـ اینا مال شماست. چند تا بسته کادو پیچ شده رو هم گرفت سمت عمو علی.

ـ وای دستت درد نکنه پسرم، خیلی قشنگه.

لباس و لوازم آرایش برای مادرش و عطر و وسایل دیگه هم برای پدرش.

عمو علی:

ـ خب کادوهای شیدا کو پس؟

شاهرخ بلند شد رفت یه لیوان مشروب ریخت برای خودش و دوباره اومد نشست.

ـ چیزی پیدا نکردم.

پسره ی ... فکر کرده حالا من محتاج سوغاتی های اینم. نشونت میدم حالا.

سارا:

ـ شاهرخ؟ واقعا که ...

عمو علی هم خیلی ناراحت شد.

ـ من میرم بخوابم.

سارا جونو بوسیدم و به عمو هم شب بخیر گفتم و رفتم بالا. خودمو پرت کردم رو تختم و به اشکام اجازه دادم که بریزن.

نصف شب با احساس تشنگی از خواب بلند شدم. اولش نمی خواستم برم پایین؛ چون ممکن بود با شاهرخ رو در رو بشم؛ ولی من به اون چی کار داشتم؟ درو آروم باز کردم و سرک کشیدم. همه جا تاریک بود. آهسته از پله ها رفتم پایین. به جز چراغ کوچیکی که توی آشپزخونه روشن بود همه جا تاریک بود. در یخچالو باز کردم و شیشه ی آبو بیرون آوردم. یه کم ریختم تو لیوان و مشغول خوردن شدم. چند ثانیه بعد صدای پاهایی رو از پشت سرم شنیدم. ترسیدم، همین که خواستم جیغ بزنم دستی روی دهنم قرار گرفت.

ـ هیس، منم جیغ جیغ نکن.

برگشتم، دیدم شاهرخه. دستاشو برداشت و رفت سمت یخچال.

ـ شمایید؟ ترسیدم.

نفس تازه ای کشیدم و لیوانو گذاشتم رو اپن و خواستم برم که از گوشه چشم دیدم داره خیره خیره نگام می کنه.

یه نگاه به خودم کردم و تازه فهمیدم لباس خواب تنمه. برگشتم دیدم با پوزخند گوشه لبش داره نگام می کنه. ایش، مرتیکه هیز. خواستم برم که صداش منو در جا میخکوب کرد.

ـ نقشت چیه؟

چشمام گرد شد و برگشتم طرفش.

ـ منظورتون چیه؟

ـ منظورم واضحه، چه نقشه ای واسه اموال بابای بیچارَم کشیدی؟

یه کم رفتم نزدیک تر.

ـ ببین من بهت اجازه نمیدم هر چی دلت خواست بگی. حرف دهنتو بفهم.

اومد و به فاصله یه سانتی صورتم ایستاد و خیره موند به چشمام.

ـ هر فکری برای پولای بابام کردی بریز دور. اصلا می دونی چیه؟ وجودت تو این خونه برام عذاب آوره. کاش راه چاره ای داشتم بندازمت بیرون!

دهنش بدطور بوی الکل می داد. حالم بد شد؛ ولی باید جوابشو می دادم. تموم نفرتمو ریختم توی چشمام.

ـ فکر نکن منم همچین ازت خوشم میاد. حالم از ریختت به هم می خوره. حیف مدرکی که گرفتی؛ چون هنوز نمی دونی محبتی که پدر و مادرتون در حقم کردن رو نمیشه یک درصد با پول مقایسه کرد؟

ابروهاش رفت بالا. خواست یه چیز دیگه بگه که بهش اجازه ندادم و با عجله رفتم تو اتاقم. درو بستم و چند تا نفس عمیق کشیدم.

ـ فکر کردی شازده، نشونت میدم.

***

ـ وای شیدا چه خوشگل شدی.

ـ برو بابا، خوشگل کجا بود.

ـ جدی میگم. اگه پسر بودم امشب ...

نذاشتم حرفشو تموم کنه و با خنده شونه رو پرت کردم طرفش.

ـ چشماتو درویش کن.

من یه پیراهن بلند قرمز پوشیده بودم با کفش هفت سانتی مشکی. موهامو هم ساده با کلیپس جمع کردم بالا. آرایش ملایمی هم داشتم. مهسا هم کت و دامن شیک دخترونه ای پوشیده بود که بهش می اومد.

ـ شیدا بریم؟

همون لحظه گوشیم زنگ خورد. سونیا یکی از همکلاسی هام بود.

ـ تو برو، من جواب اینو بدم میام.

ـ باشه، پس زود بیا.

چند دقیقه بعد گوشیو قطع کردم. یه نگاه دیگه به خودم تو آینه کردم. کاش امشب زیاد باهاش برخوردی نداشته باشم. خودت شروع کردی آقا شاهرخ. من که کاری به کارت نداشتم. در اتاقو که باز کردم شاهرخ همزمان با من اومد بیرون. کت و شلوار مشکی پوشیده بود و کراوات هم زده بود، موهاشم زده بود بالا. در کل حسابی به خودش رسیده بود. آروم از کنارش گذشتم؛ ولی می دونستم داره نگام می کنه.

همه ی فامیل های دور و نزدیک اومده بودن. منم چون کاری نداشتم کنار مهسا نشسته بودم و حرف می زدیم. کم کم پسرها هم به جمع ما پیوستن.

شهاب:

ـ نمی دونم شاهرخ مارمولک با چشمش داره دنبال کی می گرده.

مهیار:

ـ حتما منتظر آیدا جونشه.

مهسا:

ـ مگه عمو دعوتشون کرده؟

شروین:

ـ اختیار داری، بله که دعوتن.

مهسا:

ـ من اصلا ازشون خوشم نمیاد.

مهیار:

ـ ولی آقا شاهرخ خیلی خوشش میاد.

شهاب:

ـ چرا ساکتی شیدا؟

ـ چی بگم؟

شروین:

ـ ناراحت نشیا شیدا؛ ولی شاهرخ که اذیتت نکرد؟

لبخند کم جونی زدم. 

ـ نه نه، چیزی نگفت.

شهاب:

ـ اگه اذیتت کرد یا به خودم بگو حسابشو می رسم.

با خنده گفتم:

ـ حوصله خون و خونریزی ندارم.

شهاب:

ـ نترس به اون جا نمی کشه.

مهسا:

ـ اون جا رو، آیدا جون اومد.

عمو علی دوستی داشت به اسم آقای حسابی که سال هاست با هم شریکند. یه دختر هم بیشتر ندارن که همون آیداست. از همون اول هم معلوم بود می خواد خودشو بندازه به شاهرخ.

مهسا:

ـ اَه اَه، نگاه چطور داره با شاهرخ روبوسی می کنه.

شروین:

ـ ولش کن بابا، چه حساس شدی تو.

همون لحظه صدای موسیقی بلند شد و جوونا ریختن وسط.

مهسا:

ـ میای بریم برقصیم؟

ـ نه حوصله ندارم.

ـ چرا؟

ـ تو برو من بعدا میام.

ـ باشه.

همه رفتن و من تنها شدم. بد هم نشد. داشتم بقیه رو نگاه می کردم. سارا جون چند دفعه اومد پیشم نشست؛ ولی تا یه مهمون جدید می اومد مجبور می شد بره. چشم چرخوندم و آیدا رو دیدم که تقریبا تو بغل شاهرخ بود و داشتن می خندیدن. اونم انگار بدش نمی اومد؛ چون هر چند دقیقه یه بار، یه چیزی دم گوش آیدا می گفت که باعث خندش می شد. شاهرخ همون لحظه برگشت، چشم تو چشم شدیم. همین طور داشت نگام می کرد که با اخم سرمو برگردوندم.

شهاب بهم نزدیک شد.

ـ چرا تنها نشستی؟

ـ اشکال نداره، راحتم.

ـ ولی من ناراحتم.

بعد دستشو گرفت سمتم.

ـ افتخار یه دور رقصو میدی؟

آروم دستمو گذاشتم تو دستش و بلند شدم. رفتیم وسط. خیلی آروم همراه با آهنگ ملایمی که داشت پخش می شد حرکت می کردیم. شهاب هر چند لحظه یک بار فشار خفیفیو به دستام وارد می کرد.

ـ خیلی خوشگل شدی.

جا خوردم، منظورش چی بود؟

ـ ممنون.

می خواست چیز دیگه ای بگه که آهنگ تموم شد و منم سریع ازش فاصله گرفتم و رفتم. تقریبا همه نشسته بودن که عمو علی اومد پیشم.

ـ شیدا دخترم، میشه یه چیزی ازت بخوام؟

ـ آره حتما. چی؟

ـ میشه برامون پیانو بزنی؟

وای نه، هر چی می گفت قبول می کردم؛ ولی این نه. اونم زیر نگاه های شاهرخ.

ـ ولی ...

ـ خواهش می کنم.

نتونستم مقاومت کنم.

ـ باشه؛ ولی خیلی کوتاه.

ـ ممنون عزیزم.

بعد رو به جمع با صدای بلند اعلام کرد:

ـ خانم ها و آقایون ممنون که امشب تشریف آوردین. الان دخترم شیدا به افتخار ورود پسرم می خواد براتون پیانو بزنه.

صدای دست زدن ها بلند شد. بعضی ها با نفرت بهم نگاه می کردن. با قدم هایی آهسته رفتم نشستم پشت پیانو. دستام می لرزید. سعی کردم به خودم مسلط بشم. یه نفس عمیق کشیدم. چشمم خورد به عمو علی و سارا که با لبخند بهم نگاه می کردن. انرژی گرفتم؛ ولی همین که چشمم به شاهرخ خورد هر چی اعتماد به نفس داشتم دود شد رفت هوا. دستامو آروم روی پیانو حرکت دادم و شروع کردم به زدن.

چشمم خورد به شاهرخ. از نگاش هیچی نمی شد خوند. وقتی کارم تموم شد بلند شدم. همه به افتخارم دست زدن.

موقع صرف شام بود و من رفتم تا دستامو بشورم. وقتی اومدم بیرون بشدت با یه نفر سینه به سینه شدم. سرمو گرفتم بالا تا ببینم کیه که در کمال تعجب شاهرخ رو به روم بود.

ـ فکر نمی کردم بلد باشی بزنی.

ـ خب، حالا که دیدی.

ـ من با این چیزا توجهم جلب نمیشه.

ابروهامو انداختم بالا و با لحنی که سعی می کردم عصبانیتمو نشون نده گفتم:

ـ شتر در خواب بیند پنبه دانه. هه هه، به خودتون نگیرین؛ چون پدرتون ازم خواستن این کارو کردم؛ وگرنه عاشق چشم و ابروتون نیستم.

ـ می بینم که زبون درازی داری، کوتاهش می کنم!

ـ هیچ غلطی نمی تونید بکنی.

سریع از جلوش رد شدم و رفتم پیش بقیه. پسره ی مزخرف، فکر کرده منم مثل آیدا جونشم که بپرم وسط همه ماچش کنم. به قدری عصبانی بودم که هیچی از گلوم پایین نمی رفت. یکی نیست بهش بگه چرا اومدی ایران؟ می موندی همون هلند بهتر بود. اومدی که جنگ اعصاب راه بندازی برای من؟

سارا جون:

ـ چرا چیزی نمی خوری شیدا؟

ـ خوردم، سیر شدم.

ـ چرا رنگت پریده؟ حالت خوب نیست؟

سعی کردم به خودم مسلط بشم.

ـ چیزی نیست، خوبم. نگران نباشید.

دیگه چیزی نگفت و منم به زور چند لقمه خوردم. تا وقتی مهمون ها برن دیگه برخوردی با شاهرخ نداشتم. بهتر، خیلی خوشم میاد ازش. شب از بس که خسته بودم تا رفتم تو رختخواب سریع خوابم برد.

تا یه هفته همه چیز خوب بود. از سارا جون شنیده بودم که با همکاری دوستش یک استودیو زدن که کارشونو رسما شروع کنن. منم چون سال آخرم بود کتاب و جزوه های زیادی گرفته بودم که خودمو برای کنکور آماده کنم.

سه شنبه بود و من تازه از مدرسه رسیده بودم خونه. صدای جر و بحث می اومد از تو سالن. در ورودیو آروم باز کردم و پشت دیوار قایم شدم.

ـ آخه واسه چی می خوای بری از این جا؟ می دونی مادرت چی کشید تا برگشتی؟

صدای عصبانی شاهرخ رو شنیدم.

ـ من می خوام برای خودم زندگی کنم، اشکالی داره؟ میام بهتون سر می زنم.

ـ نمیشه بری همین که گفتم.

ـ آخه بابا ...

ـ آخه بابا نداره. کسی که توی این خونه نیست که اذیتت کنه. منم و مادرت و شیدا. اصلا دلیلت چیه؟

ـ همون دختره ی ...

ـ حواست باشه شاهرخ داره راجع به کی حرف می زنی. فکر می کردم این قدر عاقل شدی که بدونی اون دختر کاری به کارت نداره. د آخه مگه چی کارت کرده که این قدر ازش بدت میاد؟ حرف بزن، چرا ساکتی؟ ببین محض اطلاعت باید بگم من نصف داراییمو به نامش کردم. اون دیگه دختر منه، فهمیدی؟ اگر بفهمم روزی اذیتش کردی من می دونم و تو.

ـ به به ببین چی می شنوم؟ بابا اون داره گولتون می زنه، چرا متوجه نیستین؟ دندون تیز کرده برای اموالتون.

صدای سیلی اومد. درست حدس زدم، عمو علی یکی خوابونده بود توی گوشش.

ـ درست حرف بزن پسر. شیدا همچین دختری نیست. من بزرگش کردم. نمک نشناس نیست.

اشکم داشت در می اومد؛ یعنی فکر می کردن من توی فکر اموالشونم؟ خدایا خودت کمکم کن. دوباره صداشون رو شنیدم.

ـ ببینید کی بهتون گفتم. حالا دیگه خود دانید، باشه نمیرم.

با عجله اشکامو پاک کردم و رفتم تو سالن. سارا جون نبودش. عمو علی کلافه بود. آروم رفتم جلو.

ـ سلام.

سرشو گرفت بالا و با ترس بهم نگاه کرد.

ـ سلام دخترم، کی اومدی؟

ـ همین الان، چیزی شده؟ انگار عصبانی هستین.

انگار هنوز شک داشت که حرفاشون رو شنیدم یا نه؟

ـ نه عزیزم، یه کم حساب های شرکت ریخته به هم.

لبخندی تصنعی بهش زدم.

ـ امیدوارم زودتر حل بشه. امــم، سارا جون کجاست؟

ـ تو اتاقشه، سرش درد می کنه. می خوای برو پیشش.

ـ لباسامو عوض کردم میرم.

از پله ها رفتم بالا و خودمو پرت کردم تو اتاق. تو آینه به خودم نگاه کردم. با خودم گفتم آقا شاهرخ این جوریه؟ نشونت میدم من اونی که فکر می کنی نیستم. می بینم روزی که پشیمونیو تو چشمات ببینم.

مانتو شلوار مدرسه رو با یه تی شرت آستین کوتاه و یه شلوار عوض کردم. شال هم سرم نکردم. موهای مشکیمو که تا نزدیک کمرم می رسید رو با کش بالای سرم جمع کردم و رفتم پایین. تا ظهر پیش سارا بودم، وقتی مطمئن شدم حالش بهتره اومدم که میز نهارو بچینم؛ ولی شاهرخ نه تنها برای نهار، بلکه برای شام هم پایین نیومد. چند دفعه سارا خواست بره دنبالش که با مخالفت عمو علی رو به رو شد.

بعضی از شب ها که جلوی تلویزیون بودم. نگاه های خیره شاهرخ رو روی خودم حس می کردم؛ ولی محل نمی دادم. برخورد آن چنانی هم بینمون نبود، جز سلام و خداحافظ. کلا کمتر حرف می زد.

توی اتاقم بودم و داشتم تست کار می کردم که در اتاقم زده شد.

ـ بفرمایید.

سارا جون اومد تو.

ـ مزاحمت نیستم؟

لبخندی بهش زدم.

ـ نه اصلا، بفرمایید.

اومد روی تخت پیشم.

ـ چی می خونی؟

ـ زبان انگلیسی.

ـ من شک ندارم رتبت دو رقمی یا سه رقمی میشه.

ـ وای، نه بابا، بالای هزار میشم.

ـ با این پشتکاری که تو داری بهترین رشته و دانشگاه قبول میشی، مطمئنم.

ـ ممنون، حالا بیینیم چی میشه؛ ولی زیاد امیدوار نیستم.

ـ امیدوار باش. شیدا دخترم آخر هفته میای با من و پدرت بریم کرج؟

ـ کرج؟ برای چی؟

ـ پدرت با یکی از دوستاش می خواد قرارداد ببنده، گفته من و تو هم بریم یه آب و هوایی عوض کنیم.

ـ ولی من درس دارم، میشه نیام؟

ـ دو روز که زیاد نیست، زودی برمی گردیم.

ـ ولی من می خوام آماده باشم. شما برین. قول میدم برنامه ریزی کنیم بریم شمال، مثل پارسال. خوبه؟

ـ هر جور خودت دوست داری؛ ولی می اومدی خیلی خوشحال می شدیم. نمی خواستم تو خونه تنها باشی.

می دونستم نگران چیه، دلیلش شاهرخ بود.

ـ خب اگه نگران من هستین به مهسا میگم دو روز بیاد این جا.

ـ میاد؟ مطمئنی؟

ـ آره میاد.

ـ باشه، من خودمم به مارال زنگ می زنم میگم. زیاد به چشمات فشار نیار.

بلند شد که بره.

ـ باشه تموم کردم می خوابم.

همدیگه رو بوسیدیم و رفت. منم به این فکر کردم که چه شود آخر هفته با وجود شاهرخ، تازه اگه مهسا بیاد.

***

صبح روزی که قرار بود برن دل من مدام شور می زد. توی حیاط بودیم و عمو علی داشت ساک ها رو می ذاشت توی ماشین. وقتی کارش تموم شد برگشت که دیگه خداحافظی کنه. شاهرخ هم به فاصله کمی از من ایستاده بود. سارا خواست بیاد پیشم که خودم پیش دستی کردم و رفتم بغلش.

ـ دلم براتون تنگ میشه، زود بیاین.

ـ حتما عزیزم، منم دلم تنگ میشه. مواظب خودت باش. خوب درس بخون.

از بغلش جدا شدم.

ـ باشه حتما.

سارا رفت طرف شاهرخ و عمو علی اومد به آرومی منو تو آغوشش کشید.

ـ دخترم مواظب خودت باش. 

بعد جوری که شاهرخ نشنوه. 

ـ اگر هم کاری داشتی به شاهرخ بگو. درسته لج بازه؛ ولی مهربونه. پشیمونه از بابت رفتارش؛ ولی به روی خودش نمیاره، من می شناسمش.

ـ ممنون، باشه.

هر دوشون بعد از چند دقیقه خداحافظی کردن و رفتن. همین جور داشتم به رفتنشون نگاه می کردم تا این که ماشین از توی کوچه محو شد. برگشتم رفتم داخل و اونم اومد و پشت سرم درو بست. نمی دونم چرا احساس می کردم برگشتی در کار نیست. وای نه دور از جونشون. سرمو تکون دادم تا از این فکرای آزار دهنده خلاص شم. ترجیح دادم تا اومدن مهسا که گفته بود بعدازظهر میاد خودمو سرگرم کنم. پس اول رفتم واسه خودم چیپس و پفک آوردم و روی مبل جلوی تی وی نشستم. کنترلو برداشتم و کانالیو که سریال ومپایر نشون می داد زدم. تازه فیلم به جاهای حساسش رسیده بود و منم داشتم عین این قحطی زده ها چیپس و پفک می خوردم که شاهرخ اومد تقریبا کنارم و کنترلو برداشت و کانالو عوض کرد.

ـ چی کار کردی؟ داشتم می دیدم ها.

ـ من می خوام فوتبال ببینم.

ـ شما که تو اتاق خودت تی وی داری چرا اومدی این جا؟

با بی خیالی کمی پفک گذاشت دهنش.

ـ دوست دارم این جا ببینم اشکالی داره؟

ـ آره اشکال داره، شما الان داری زور میگی.

ـ ببینم تو تکلیفت با خودت معلوم هست؟

ـ یعنی چی؟

ـ چرا جمله هاتو یه بار جمع می بندی یه بار مفرد؟

ـ من هر جور دوست دارم حرف می زنم.

خم شدم کنترلو ازش بگیرم؛ ولی با یه حرکت سریع گذاشت پشتش.

ـ بده من اونو، جای حساسش بود.

ـ نچ، نمیدم. خواهش کن.

ـ عمرا از تو خواهش کنم، بدش من، اذیت نکن.

ـ گفنم که نمیدم.

ـ نده به درک.

بعد نمی دونم چشمش به کجای صورتم خورد که قاه قاه شروع کرد به خندیدن. حالا نخند کی بخند. یه لحظه عصبانی شدم.

ـ به چی می خندی؟

جوابمو نداد. نگاه می کرد به صورتم، دوباره خندش شدت می گرفت. صدامو کمی بردم بالا.

ـ گفتم به چی می خندی؟

یه کم خودشو کنترل کرد.

ـ الحق که بچه ای، دور دهنت.

و دوباره شروع کرد به خندیدن. وای ضایع شدم رفت. عجب سوژه ای دادم دستش. یه دستمال برداشتم و دور دهنمو پاک کردم. دیدمش که هنوز هم بهم زل زده بود.

ـ چیه چرا نگاه می کنی؟

ـ تو کلاس چندمی؟

ـ مگه داری با بچه دبستانی حرف می زنی؟

ـ بی ادبی منو ببخشید بانو. حالا می فرمایید در چه مقطعی تحصیل می کنید؟

خندم گرفت؛ ولی بروز ندادم.

ـ پیش دانشگاهی.

ـ چه رشته ای؟

ـ ریاضی.

ـ اصلا بهت نمیاد.

بعد اومد نزدیک تر، جوری که چند سانت بینمون فاصله بود. با ترس یه کم رفتم عقب.

ـ نترس کاریت ندارم.

دستشو آورد نزدیک صورتم. یا خدا! نکنه فکر پلیدی تو سرشه. عجب غلطی کردم نرفتم با سارا اینا. اگه بلایی سرم بیاره چی؟ دستشو گذاشت رو گونم. داغ شدم و دستشو پس زدم.

ـ چی کار می کنی؟

ـ خوب پاک نکردی، این جات.

اشاره به گونم که هنوز پفکی بود.

بعد با کلافگی ازم فاصله گرفت و به ظاهر مشغول دیدن فوتبال شد. منو بگو، قلبم داشت مثل گنجیشک می زد. چرا این طوری شدم؟ شاهرخ چرا عوض شده؟ دیگه نفرتو توی نگاش نمی دیدم. همین طور که تو افکار خودم غرق بودم احساس کردم دوباره اومد نزدیکم. سرمو چرخوندم. بله، با چه وقاحتی زل زده بهم.

ـ مگه، مگه نمی خواستی فوتبال ببینی؟

اصلا جوابمو نداد. اومد نزدیک تر. خواستم بلند شم که با دستش نگهم داشت. خدایا خودت به خیر بگذرون! با ترس بهش نگاه کردم که بدجور به چشمام زل زده بود.

ـ خیلی خوشگلن.

این جمله رو زمزمه وار گفت. به معنای واقعی شاخ در آوردم. فکر کنم آجری چیزی تو سرش خورده. بلند شدم که تا حد امکان از برخوردهای دیگه پیشگیری کنم. اونم به خودش اومد و جوری که سعی می کرد بی تفاوت باشه به تی وی نگاه کرد.

ـ کجا؟ مگه نمی خواستی سریال ببینی؟

ـ هان؟ نه نه، دیگه تموم شده، فکر کنم. می خوام برم درس بخونم.

دیگه حرفی نزد و منم رفتم تو اتاق.

***

توی این دو روز خیلی با مهسا بهم خوش گذشت. دیگه برخوردی با شاهرخ نداشتم، به جز موقع شام و ناهار که همش اخماش تو هم بود. 

شنبه صبح حاضر شدم که برم مدرسه. کیفمو برداشتم و رفتم پایین. ظاهرا شاهرخ نبود؛ چون ماشینشو تو حیاط ندیدم. داشتم تو خیابون راه می رفتم که ماشینی برام بوق زد، محل ندادم و به راه خودم ادامه دادم؛ ولی دست بردار نبود. 

ـ خوشگله بیا بالا برسونمت.

ـ راهتو بکش برو آقا.

ـ مگه دیوونم، بیا بالا دیگه!

هر چقدر من قدم هامو تندتر می کردم اونم سمج تر می شد و دنبالم می اومد. 

ـ آقا مگه بهتون نمیگم برین؟

ـ چه خشنی شما خانمی، بیا بد نمی گذره.

می خواستم یه چیز دیگه بهش بگم که صدای ماشینی از پشت سر باعث شد سرمو برگردونم ببینم کیه. این که شاهرخه. در مقابل چشمای متعجبم از ماشین پیاده شد و رفت سمت مزاحمه.

ـ برای چی مزاحم خانم شدی؟

ـ شما کی باشی؟

ـ راهتو بکش برو تا شر درست نکردم.

همین جور وایساده بودم اون دو تا رو نگاه می کردم. آخه برام خیلی عجیب بود کسی که سایه ی منو با تیر می زد یهو عوض بشه. تن صداش، نگاش، این قدر وحشتناک بود که فکر کنم طرف خودشو خیس کرد، گاز داد و رفت. شاهرخ همین جور که به سمت ماشین می رفت گفت:

ـ بیا سوار شو می رسونمت.

یه تکونی به خودم دادم.

ـ نه خودم میرم، ممنون.

دوباره برگشت. 

ـ نکنه خوشت میاد این طور مزاحمت میشن؟

ـ کی گفته خوشم میاد؟

ـ پس بیا سوار شو.

ناچارا رفتم نشستم توی ماشین. هر دومون ساکت بودیم؛ تا این که به حرف اومد.

ـ از کجا برم؟

ـ همین خیابونو مستقیم برین، اولین کوچه سمت راست.

رسیدیم. خواستم پیاده شم که صدام کرد:

ـ شیدا می خوای بیام دنبالت؟

برای اولین با بعد از چند سال اسممو صدا کرد. با تعجب برگشتم سمتش.

ـ نه مرسی، خودم میام.

ـ باشه، برو دیرت نشه.

زیر لب خداحافظی کردم و پیاده شدم، اونم سریع رفت. 

سر کلاس هیچی از درسا نفهمیدم. داشتم تو ذهنم رفتار شاهرخ رو آنالیز می کردم. بمحض این که زنگ خورد سریع کیفمو برداشتم. می خواستم زودتر برسم خونه. جلوی در خونه ماشین های زیادی پارک بود. نکنه سارا اینا برگشتن؟ با این فکر قدم هامو تندتر کردم. 

در سالنو که باز کردم از چیزی که می دیدم نزدیک بود سکته بزنم. لبخند رو لبام ماسید. قبل از این که مهسا و مادرش خودشونو بهم برسونن چشمام سیاهی رفت و خوردم زمین.

چشمامو باز کردم و دیدم توی اتاق خودمم. در باز شد و مادر مهسا اومد داخل.

ـ بیدار شدی عزیزم؟

بعد اومد کنار تختم نشست. چشماش سرخ سرخ بود. هنوز گیج و منگ بودم. 

ـ چی شده زن عمو؟

دستامو گرفت تو دستش؛ ولی حرفی نزد.

ـ میگم چی شده؟ سارا جون و عمو علی کجا هستن؟

ـ عزیزم اونا تصادف کردن و رفتن پیش خدا. 

خدای من! چی می شنیدم، اصلا نمی تونستم باور کنم، نه نه دروغه.

ـ این امکان نداره، شما دروغ میگین. 

از رختخواب اومدم پایین و خواستم برم پایین که مارال نذاشت.

ـ بذارین برم، تو رو خدا. 

ـ بذار کمکت کنم عزیزم.

سالن پایین شلوغ بود. همه یه جوری بهم نگاه می کردن؛ ولی من برام مهم نبود. مهسا اومد نزدیکم، یه نگاه به صورتش کردم، داشت گریه می کرد.

ـ مهسا اینا چرا سیاه پوشیدن؟ این جا چه خبره؟

ـ شیدا آروم باش. 

رفتم روی مبل نشستم. عکس سارا جونو از روی میز برداشتم و به چهره ی مهربونش نگاه کردم. نه این واقعیت نداره، شما گفتین ما زود برمی گردیم این بود برگشتنتون؟ اشک پهنای صورتمو پوشوند؛ یعنی برای همیشه از دستشون دادم؟ دوباره بدون پدر مادر شدم؟ هر چند که بهشون نمی گفتم مامان بابا؛ ولی بغضی که تو گلوم بود نمی ذاشت دیگه حرف بزنم. مهسا کنارم بود.

ـ مهسا؟

ـ جونم عزیزم.

ـ من چطوری زندگی کنم از این به بعد؟

ـ مگه من مردم؟ ما هممون کنارتیم، شیدا تازه شاهرخ هم هست.

تا اینو گفت تازه یادم اومد که اصلا ندیدمش. چشم چرخوندم بلکه پیداش کنم؛ ولی نبود. رفتم تو بغل مهسا و به اشکام اجازه باریدن دادم. 

یه هفته از فوت سارا جون و عمو علی می گذشت و من همچنان تو اتاقم بودم. حاضر نبودم برم پایین. نمی تونستم جای خالیشونو تحمل کنم. در اتاقم زده شد و شهاب اومد داخل.

ـ مزاحم نیستم؟

ـ نه.

صندلیو از جلوی میز کامپیوتر برداشت و نشست رو به روم.

ـ می دونی از دیشب تا حالا چیزی نخوردی؟

ـ میل ندارم.

ـ شیدا باید کم کم با این قضیه کنار بیای.

ـ زل زدم تو صورتش.

ـ یعنی فراموششون کنم؟

ـ منظورم این نبود، ببین با این راهی که تو در پیش گرفتی چیزی ازت نمی مونه که، خیلی ضعیف شدی. 

ـ از وقتی زبون باز کردم نمی دونستم کی رو باید مامان صدا کنم، کی رو بابا! همیشه آرزو داشتم بدونم پدر مادر واقعیم کیا هستن. از موقعی که پاهامو گذاشتم تو این خونه محبت مادرانه رو با تموم وجودم حس کردم. سارا جون هیچی برام کم نذاشت، همین طور عمو علی. شب هایی که خواب بد می دیدم همش اون کنارم بود. الان که رفتن من چه کار کنم؟ با کی درد و دل کنم؟ نمی تونم جای خالیشونو ببینم. می فهمی شهاب؟ 

داشتم هق هق می کردم. شهاب هم داشت گریه می کرد. 

ـ میشه بری بیرون؟ ببخشید؛ ولی می خوام تنها باشم.

شهاب سرشو به نشونه ی باشه تکون داد و رفت. سرمو کردم تو بالش و این قدر گریه کردم تا خوابم برد.

با سوزش معدم چشمام باز شد. خیلی گرسنم بود. میل به چیزی نداشتم؛ ولی معدم بدجور داشت اذیت می کرد. رفتم پایین و یه لیوان شیر ریختم تو لیوان که بخورم. نشستم روی یکی از صندلی های آشپزخونه و دستامو دور لیوان حلقه کردم. به این فکر کردم که از این به بعد با شاهرخ چطور باید توی یه خونه زندگی کنم؟

***

غلتی زدم و ساعتو نگاه کردم، هشت صبح بود. حوصله نداشتم برم مدرسه. دلم بدجور هوای سارا جون و عمو علی رو کرده بود؛ بنابراین بلند شدم و حاضر شدم که برم سر خاکشون.

داشتم کفشامو می پوشیدم که با صدای شاهرخ سرمو بلند کردم.

ـ کجا میری؟

بعد از حدود چند روز دیدمش. ته ریش داشت و کمی لاغرتر شده بود؛ ولی هنوز جذاب بود. 

ـ میرم سر خاک.

ـ این موقع صبح؟

شروع به بازی کردن با دستام کردم.

ـ دلم هواشونو کرده، خب چی کار کنم؟

ـ نمی خواد بری، بعدازظهر با هم میریم.

ـ ولی من الان می خوام برم.

می خواست مخالفت کنه که نمی دونم اشکام باعث شدن پشیمون بشه یا بغضی که تو صدام بود.

ـ صبر کن الان میام.

رفتم تو حیاط منتظرش شدم. بعد از پنج دقیقه اومد. ماشینو برد بیرون و منم درو قفل کردم و سوار شدم. توی راه چشمم خورد به یه گل فروشی.

ـ جلوی اون گل فروشی نگه دارین.

ـ برای چی؟

ـ می خوام گل بگیرم دیگه.

ـ آهان.

پیاده شدم و رفتم چند شاخه گل مریم و رز خریدم. بعد از این که سر قبر عمو علی فاتحه خوندم و باهاش حرف زدم اومدم سر خاک سارا نشستم و باهاش حرف زدم.

ـ سارا جون چرا منو به این زودی تنها گذاشتی؟ خیلی زود رفتی، خیلی زود. من می خواستم خبر قبول شدن دانشگاهمو اول به شما بگم، حالا برم به کی بگم؟ شما خیلی خوب بودی. عشق و محبتو بهم یاد دادی. همیشه بهتون می گفتم دوست دارم مادر واقعیمو ببینم و ازش بپرسم چرا منو گذاشت سر راه؛ ولی شما می گفتی حتما دلیلی داشته؛ وگرنه کی دلش میاد دختر به این ماهیو بذاره کنار خیابون؟ می دونم دیره؛ ولی، ولی می خوام مامان صداتون کنم، میشه؟ آره میشه؟ می دونم صدامو می شنوید. مامان؟ مامان؟

هق هق می کردم. سرمو گذاشتم رو قبر و خوب خودمو خالی کردم. حس کردم دیگه جونی تو بدنم نیست. سرم گیج می رفت. حق هم داشتم، از دیشب که یه لیوان شیر خوردم تا الان لب به چیزی نزدم. صورتمو پاک کردم و نگام خورد به شاهرخ. معلوم بود گریه کرده. بلند شدم و کیفمو رو شونم جا به جا کردم. 

شاهرخ:

ـ بریم؟

ـ بله بریم.

رفتم کنارش و راه افتادیم؛ ولی هنوز چند قدم بیشتر نرفته بودیم که سرم گیج رفت و نزدیک بود بخورم زمین. شاهرخ منو نگه داشت.

ـ حالت خوبه؟

نگاه به صورت برنزه اش کردم که تو آفتاب برق می زد.

ـ نه، سرم گیج میره.

ـ بذار کمکت کنم تا کنار ماشین.

دستامو از تو دستش در آوردم.

ـ نه ممنون، خودم میام.

فکر کنم انتظار این برخورد رو نداشت.

ـ باشه، بریم.

قدم اولو که برداشتم دوباره سرم گیج رفت. شاهرخ که تموم حواسش پیش من بود با عصبانیت بهم گفت:

ـ چرا با من لج می کنی؟

ـ چیزیم نیست که، خوبم.

ـ آره کاملا معلومه.

بدون توجه به من اومد و دستاشو دور بازوهام حلقه کرد. معذب شدم از این فاصله ی نزدیک؛ ولی نمی تونستم اعتراض کنم. شاهرخ در ماشینو باز کرد.

ـ بیا، صندلیو کشیدم عقب که راحت باشی.

ـ ممنون.

نشست و ماشینو روشن کرد. متوجه شدم راهی که داره میره مسیر خونه نیست.

ـ مگه نمیریم خونه؟

ـ نه.

ـ کجا میریم پس؟

ـ بیمارستان.

بلند شدم و نشستم.

ـ بیمارستان چرا؟ من خوبم نیازی نیست.

ـ مطمئنی؟

ـ آره، فقط چون چیزی نخوردم این طوری شدم.

ـ باشه میریم خونه.

نه، من هنوز شک دارم این رفتارش صد و هشتاد درجه تغییر کرده. شاهرخ و این همه مهربونی؟ محاله. احتمالا یه چیزی تو سرشه، باید بفهمم چه نقشه ای داره.

***

روز یک شنبه بود. نشسته بودم و با بی میلی غذامو می خوردم. شاهرخ هم بی اشتهاییو بهانه کرده بود و تو اتاقش بود. تو افکار خودم غرق بودم که با صدای زنگ تلفن از جا پریدم. تلفنو برداشتم. خانم سهرابی مدیر مدرسم بود.

ـ سلام منزل فرهمند؟

ـ الو سلام خانم سهرابی، من شیدام.

ـ سلام شیدا، خوبی؟

ـ ممنون، شما خوبین؟

ـ ممنون، دختر تو چرا نمیای مدرسه؟ می دونی چند روز غیبت داشتی؟

ـ بله می دونم، خب نمی شد بیام.

ـ چرا؟ گوشیو بده مادرت ببینم.

بغض راه گلومو بست خبر نداشت که مادرم ... 

ـ ایشون نیستن.

ـ خیلی خب، پدرت چی؟

ـ اونم نیست. 

ـ باشه، فردا میای مدرسه البته با یک بزرگ تر. 

ـ باشه خانم.

ـ فعلا خداحافظ دخترم.

ـ خداحافظ.

یعنی باید به شاهرخ می گفتم؟ آره، چاره ای نبود. با عجله رفتم بالا. در اتاقش نیمه باز بود. از لای در نگاه کردم. وای، انگار تازه از حموم اومده بود؛ چون بالا تَنَش لخت بود و فقط شلوار پاش بود. سرمو انداختم پایین. آروم درو زدم. 

ـ میشه یک لحظه بیاین.

انگار تعجب کرد یا حواسش نبود که با همون وضع اومد جلوی در. 

ـ تویی؟ چیزی شده؟

منم ندونسته سرمو بلند کردم. مطمئن بودم لپ هام از خجالت گل انداخته.

ـ میشه برین یه چیزی بپوشین؟

با کف دستش زد رو پیشونیش.

ـ ای وای! 

اومد در حالی که یک تی شرت تنش بود.

ـ خب بگو.

ـ خانم مدیرمون زنگ زد. می خواست دلیل نرفتن به مدرسه رو بدونه. می خواست با مامان صحبت کنه، گفتم نیستن. 

ـ خب بعدش؟

ـ میشه فردا بیاین باهام؟

با تعجب بهم نگاه کرد.

ـ من؟

ـ بله.

کلافه دستی به موهاش کشید.

ـ اگه نمی تونید بیاید اشکال نداره. 

می خواستم برم که گفت:

ـ باشه میام.

خیلی کوتاه ازش تشکر کردم و رفتم تو اتاقم. 

فردا صبح حاضر و آماده تو سالن بودم و منتظر شاهرخ. ساعت هفت و ربع بود. داشت دیر می شد. اَه چه کار می کنه دو ساعته؟ نکنه یادش رفته؟ تو افکار خودم بودم که بالاخره آقا تشریف آوردن.

ـ سلام.

ـ سلام بریم.

توی ماشین بودیم و خیلی آهسته رانندگی می کرد. کفرم داشت در می اومد. 

ـ میشه تندتر برین؟

ـ چرا؟ عجله داری؟

ـ آره، خب ساعت یه ربع به هشته، زنگ کلاس خورده دیگه.

بدون این که چیزی بگه سرعتشو زیادتر کرد. جلوی مدرسه رسدیم. هر دومون پیاده شدیم و رفتیم تو. یه گروه از بچه ها که ورزش داشتن تو حیاط بودن. داشتیم رد می شدیم که دیدم چند تا از بچه ها دارن با نگاشون شاهرخ رو می خورن. بهشون چشم غره رفتم؛ ولی اهمیت ندادن. انگار شاهرخ متوجه شد.

ـ به چی نگاه می کنی؟

برگشتم و نگاش کردم.

ـ هان؟ هیچی، هیچی.

یه لبخند بهم زد که یعنی خودتی. انگار بدش هم نمی اومد، اصلا به من چه. جلوی دفتر مدرسه بودیم.

ـ یه لحظه.

ـ چیه؟

ـ می خواین چی بگین به مدیرمون؟

ـ منظورت چیه؟ مگه نمی خواست دلیل غیبتتو بدونه؟ براشون میگم که ...

گوشه ی لبمو گاز گرفتم و گفتم:

ـ نه نه، منظورم این بود که می خواین بگین ما چه نسبتی با هم داریم؟

ابروهاشو انداخت بالا، یه دستشو گذاشت تو جیبش و اون یکیو گذاشت رو دهنش.

ـ خب میگم ... خودم درستش می کنم. تو همین جا بمون.

ـ باشه.

رفت داخل. استرس تموم وجودمو پر کرده بود. نکنه خانم مدیر پیش خودش فکرایی کنه؟ اوف. تکیه دادم به دیوار و منتظر شدم.

به ساعتم نگاه کردم. بیست دقیقه س که رفته داخل دفتر، پس چرا نمیاد؟ نکنه خانم مدیر سوال پیچش کنه؟ به بچه ها چی بگم از این به بعد؟ ما که به هم محرم نیستیم. از استرس زیاد شروع به جویدن ناخن هام کردم. با صدای باز شدن در سرمو چرخوندم. شاهرخ و خانم سهرابی با هم اومدن بیرون.

ـ خیلی لطف کردین آقای فرهمند که تشریف آوردین.

ـ خواهش می کنم خانم، اگه امری نیست من مرخص شم.

ـ خواهش می کنم، خوش آمدید.

بعد رو به من کرد.

ـ شیدا جان دخترم می تونی بری سر کلاست.

اول یه نگاه به خانم سهرابی بعد به شاهرخ کردم. 

ـ بله خانم، الان میرم.

خیلی دوست داشتم بدونم شاهرخ چی گفته؛ انگار متوجه شد، چون قبل از این که برم سمت کلاس صدام کرد.

ـ وایسا کارت دارم.

خانم مدیر داخل دفتر بود. یه کم از اون محل فاصله گرفتیم. مثل طلبکارا توپیدم بهش.

ـ دو ساعت چی می گفتین اون تو؟ چیزی نگفت؟ سوالی، چیزی؟

ـ چیه، چرا دعوا داری؟

ـ حوصلم سر رفت خب. چی گفت حالا؟ سوال پیچت نکرد؟

ـ داشتم براش توضیح می دادم چی شده. چرا کلی هم سوال کرد.

ـ امـــم، نگفت نسبتتون چیه؟

زل زد تو چشمام و دستاشو کرد تو جیبش.

ـ چرا گفت، منم گفتم برادرتم.

برادر؟ هیچ وقت فکر نمی کردم این کلمه رو بگه. هیچ حسی نداشتم. نه خوشحال شدم نه ناراحت. 

ـ چی شد؟ چرا این طوری نگاه می کنی؟ نباید می گفتم؟

تازه فهمیدم دارم با نگام قورتش میدم.

ـ نه نه، من که چیزی نگفتم، خوب کردین. من برم، کلاسم دیر شد.

هنوز چند قدم نرفته بودم که گفت:

ـ می خوای بیام دنبالت؟

بدون این که برگردم.

ـ نه خودم میام، مرسی.

دیگه منتظر نشدم و بعد از یه هفته رفتم سر کلاس.

*** 

توی اتاقم نشسته بودم و درس می خوندم که زنگ خونه زده شد. شاهرخ خونه نبود. از پشت آیفون وکیل پدر خدا بیامرزمو دیدم. شیدا داری میگی پدر؟ چرا وقتی زنده بود این کلمه رو بهش نگفتی؟ آیفونو برداشتم.

ـ بله؟

ـ خانم فرهمند منم، منصوری وکیل پدرتون.

ـ بله بفرمایید.

یعنی اومده چی کار؟ کسی هم که نیست. یک شال سرم کردم و در سالنو باز کردم.

ـ سلام، خوش اومدین.

ـ سلام خانم، خوبین؟ بهترین؟

ـ بله ممنون، خوبم. بفرمایید تو.

روی یکی از مبل ها نشست و منم نشستم رو به روش. 

ـ باید ببخشید که این موقع مزاحم شدم. راستش بابت یک سری مدارک مزاحم شدم.

ـ مدارک؟

ـ بله، آقا شاهرخ تشریف ندارن؟

ـ نه نیستن. 

ـ لطف کنین زنگ بزنین بیان.

ـ باشه همین الان.

تلفنو برداشتم و خیلی مختصر به شاهرخ توضیح دادم چی شده و اونم گفت خودشو می رسونه تا یه ربع دیگه. برای آقای منصوری چایی بردم و منتظر شاهرخ شدیم. نیم ساعت بعد هر سه نشسته بودیم و آقای منصوری شروع کرد.

ـ پدر خدا بیامرزتون اموالشو بین شما دو تا تقسیم کرده. قبل از مرگش یه روز اومد دفتر من و ازم خواست اموالشو به نامتون بزنم. 

من که تا اون لحظه ساکت بودم سرمو بلند کردم و با شاهرخ چشم تو چشم شدم. 

ـ حالا دیگه یه روز خودتون بیاین دفترم تا من به کارها رسیدگی کنم. پیشنهاد می کنم فردا بیاین، چطوره؟

بعد از این حرفش به شاهرخ نگاه کرد. 

ـ باشه آقای منصوری، من بهتون زنگ می زنم.

ـ هرچه زودتر این مراحل انجام بشه بهتره، دوباره بهتون تسلیت میگم.

بعد بلند شد که بره، ازش خداحافظی کردم و شاهرخ تا بیرون همراهیش کرد. همچنان توی فکر بودم، حالا چی میشه؟ نکنه شاهرخ راجع به من فکر بد کنه؟ صدای در سالن باعث شد سرمو برگردونم به اون سمت. شاهرخ خیلی آروم داشت می اومد و تو فکر بود. یهو سرشو بلند کرد و بهم زل زد. منم همین کارو کردم. دیدم انگار دست بردار نیست.

ـ چیه؟ چرا این جوری نگام می کنی؟

ـ تو با این همه ثروت می خوای چی کار کنی؟

جا خوردم. فکر نمی کردم این سوالو بپرسه.

ـ خب نمی دونم، بهش فکر نکردم.

ـ از الان بگم این خونه مال منه.

ـ یعنی چی؟ شما راجع به من چی فکر کردی؟

ـ نکنه تو این جارو می خوای؟

ـ منظورم این نبود، من ... 

ـ ببین این خونه یادگار پدر و مادرمه، نمی خوام از دستش بدم. 

ـ خب مال شما، من می خوام چی کار خونه به این بزرگیو؟

خوشحال شد؛ ولی بروز نداد.

ـ اوکی، یه روز قرار می ذارم بریم دفتر.

ـ من حرفی ندارم؛ ولی چشمم هم دنبال این همه ثروت نیست من هیچی نمی خوام.

ـ چرا؟

ـ چون از اولم هیچی نمی خواستم.

ـ پس وقتی این خونه به نام من شد کجا می خوای بری؟

تنم یخ کرد. می خواد منو بیرون کنه؟ اون وقت کجا برم؟ شیدا خریت نکن، چرا گفتی چیزی نمی خوای؟ از اولم می دونستم نقشه ای داره. پس بگو چرا این چند روز مهربون شده بود. 

ـ چرا جواب نمیدی؟ چی شد؟ چرا رنگت پریده؟

ـ من، هیچی. میرم بخوابم، با اجازه.

داشتم از پله ها می رفتم بالا که گفت:

ـ ناراحت شدی؟

جوابشو ندادم و به راهم ادامه دادم. در اتاقو محکم بستم و نشستم رو تختم. پسره ی ... فکر کرده کیه؟ منو می خوای بندازی بیرون که بعد با آیدا جونت بیای این جا؟ فکر کردی خبر ندارم باهاش در ارتباطی؟ کور خوندی، اجازه نمیدم با این کارهات تن پدر مادرتو تو گور بلرزونی. این خونه مال منه، حالا ببین. از بس عصبانی بودم کلیپسو از تو موهام در آوردم و به موهام چنگ زدم. 

همون شب عمو سعید و عمو محمود اومدن این جا. کلی با مهسا حرف زدم و ماجرا رو براش تعریف کردم. اونم گفت با پدرش حرف می زنه راجع به این موضوع. 

وقتی همگی رفتن. منم ظرف های میوه رو جمع کردم و بردم که بشورم. بعد از چند مین حس کردم کسی پشت سرمه. نگاه کردم دیدم بله آقا با وقاحت تموم زل زده بهم.

ـ چیه؟

ـ هیچی، کارتو بکن بعد بیا حرف بزنیم.

ـ من هیچ حرفی ندارم.

ـ اما من دارم.

ـ امشب حوصله ندارم.

همین طور که می رفت بیرون تقریبا با صدای بلند گفت:

ـ منتظرم.

ـ ایـــش، عمرا اگه به حرفات گوش بدم.

وقتی کارهام تموم شد. چراغ ها رو خاموش کردم. شاهرخ رو کاناپه لم داده بود و تی وی می دید. با دیدنم روشو برگردوند.

ـ خیلی بهت میاد ظرف شستن.

برگشتم و با تندی بهش زل زدم. دوباره خواستم برم که توی یه حرکت ناگهانی مچ دستمو گرفت.

ـ ولم کن.

با شیطنت اضافه کرد.

ـ نمی کنم.

ـ بی ادب، میگم ولم کن. خستم، خوابم میاد.

ـ مگه نگفتم باید حرف بزنیم؟

ـ منم گفتم خستم.

ـ باشه، فقط چند لحظه. 

نمی دونم چرا قبول کردم. آروم دستمو از دستش کشیدم بیرون.

ـ باشه بگو گوش میدم.

ـ بشین.

ـ نه خوبه.

انگار بدطور کلافه بود؛ چون دستاشو به حالت عصبی تو موهاش فرو می کرد.

ـ چرا حرف نمی زنی؟ میرم ها.

ـ خب ببین من به یه شرط می ذارم این جا بمونی.

ـ چه شرطی؟

ـ این که، این که، یه مدت نقش نامزد منو بازی کنی. 

تقریبا داد زدم.

ـ چــــــی؟

یه نگاه عصبی بهش کردم. 

ـ اون وقت چرا باید همچین کاری بکنم؟

ـ بعدا برات توضیح میدم.

ـ هه، عمرا! برو به آیدا خانم بگو بیاد نقش نامزدتو بازی کنه.

ـ چیه؟ بهش حسودیت میشه؟

ـ من؟ برو بابا حوصله داری، تحفه س؟ به خوابت ببینی من همچین کاری بکنم.

ـ پس باید از این جا بری.

ـ نمی تونی منو بندازی بیرون.

ـ حالا می بینیم.

ـ می بینیم.

اومدم تو اتاقم و درو بستم. سرم مثل کوه سنگین شده بود. به من میگه نقش نامزدشو بازی کنم. هه، کور خونده. معلوم نیست چه گندی زده. یه کم شقیقه هامو ماساژ دادم بلکه سر دردم بهتر بشه؛ ولی فایده نداشت. بلند شدم یه مسکن خوردم و روی تخت دراز کشیدم. این قدر فکر و خیال کردم که خوابم برد. 

صبح با سر درد عجیبی از خواب بلند شدم. با بی حالی لباس پوشیدم و کیفمو برداشتم رفتم پایین. شاهرخ داشت با موبایلش حرف می زد. بمحض این که منو دید به مکالمه اش پایان داد و خیره خیره زل زد بهم.

ـ علیک سلام.

ـ سلام.

ـ حالت بده؟

ـ به خودم مربوطه.

ـ درست حرف بزن، این چه طرز جواب دادنه؟

ـ ببین حوصله ندارم اول صبحی، خداحافظ.

با تعجب داشت بهم نگاه می کرد. محل ندادم و به راهم ادامه دادم. اونم ماشینو برد بیرون و بدون این که چیزی بگه از کوچه ناپدید شد. 

ظهر خسته و کوفته رسیدم خونه. ظاهرا که شاهرخ هنوز نیومده بود. با بی حالی پله ها رو رفتم بالا؛ ولی قبل از این که در اتاقمو باز کنم صدای آهنگی به گوشم رسید. اول فکر کردم موبایل خودمه؛ ولی بعد که دقت کردم دیدم صدا از اتاق شاهرخ میاد. دودل بودم که برم تو اتاقش یا نه؟ بالاخره تصمیم گرفتم یه کنجکاوی بکنم. آروم در اتاقشو باز کردم و به سمت صدا رفتم. پس آقا دو تا خط داره. نگاهی به شماره انداختم. به انگلیسی نوشته بود کاترین. درست حدس زده بودم. اون ور یه خبراییه. می خواستم جواب بدم؛ ولی بعد پشیمون شدم. گوشیش بعد از چند بار بوق خوردن قطع شد. بی خیال گوشی شدم و مشغول دید زدن اتاقش شدم. نه، سلیقَش خوبه. ترکیب رنگ اتاق مشکی و سفید بود. سمت راست تخت دو نفرَش قرار داشت که نزدیک پنجره بود. سمت چپ هم کمد لباساش بود. رفتم سمت میزی که پر از عطر و لوازم مردونه بود. یکی از شیشه های عطرشو برداشتم و بو کردم. خداییش معرکه بود. خیلی هم گرون بود. یه کم به خودم زدم و گذاشتمش سر جاش، یکی دیگه از عطراشو برداشتم که بو کنم.

ـ تو این جا چه کار می کنی؟

جیغی کشیدم و شیشه از دستم افتاد. برگشتم سمتش دیدم دست به سینه داره منو دید می زنه.

ـ وای ترسیدم، چته؟

ـ پرسیدم این جا چه کار می کنی؟

ـ امــم، خب موبایلت زنگ خورد اومدم ببینم کیه.

یه لحظه عصبانی شد، رفت و به شماره نگاه انداخت. اخماش رفت تو هم.

ـ جواب که ندادی؟

ـ نه نه، واسه چی جواب بدم؟

بی خیال گوشیش شد و اومد نزدیکم. هر چقدر من می رفتم عقب، اون می اومد جلو. با تعجب داشتم بهش نگاه می کردم که خوردم به دیوار.

ـ چته؟ چرا همچین می کنی؟

ولی لام تا کام حرف نزد. نفس هاش به صورتم می خورد. یه حالی شده بودم. ترسیدم و با دستم هلش دادم عقب که مانعم شد.

ـ ولم کن بذار برم، چت شده؟

ـ روی پیشنهادم فکر کردی؟

ـ نخیر، گفتم که من قبول نمی کنم.

ـ قبول می کنی.

ـ به همین خیال باش آقا.

از جلوش رد شدم و خواستم برم بیرون که گفت:

ـ فردا ساعت نه میریم دفتر آقای منصوری.

برگشتم طرفش. 

ـ ولی من فردا مدرسم.

ـ میام دنبالت اجازتو می گیرم.

ـ باشه.

هنوز داشت نگام می کرد که زدم بیرون. این شاهرخ هم خیلی خطرناکه. باید ازش فاصله بگیرم ناخودآگاه فکرم رفت سمت پیشنهادش. یه لحظه به ذهنم رسید قبول کنم؛ ولی بعد منصرف شدم.

***

تموم اون روزو صرف فکر کردن به پیشنهاد شاهرخ گذروندم؛ ولی هر بار منصرف می شدم. نمی دونم یک حسی بهم می گفت این یه نقشه ای تو ذهنش داره. توی افکار خودم غرق بودم که با صدای زنگ گوشیم به خودم اومدم. عمو محمود بود.

ـ الو سلام عمو.

ـ سلام شیدا جان خوبی؟

ـ ممنون، شما خوبین؟ زن عمو، بچه ها همه خوبن؟

ـ همه خوبن ممنون. راستش زنگ زدم یه چیزی بهت بگم.

ـ بفرمایید عمو گوش میدم.

ـ من با شاهرخ حرف زدم.

ـ راجع به چی؟

ـ راجع به تصمیمش. این که می خواد خونه به نام خودش بشه، بهش گفتم اگه همچین کاری کنه هیچ وقت نمی بخشمش.

ـ عمو الان فکر می کنه که من به شما گفتم بهش زنگ بزنید.

ـ نه، چرا همچین فکری کنه؟ مثلا زنگ زده بودم حالشو بپرسم که خودش به حرف اومد. 

ـ خب چی گفت؟

ـ چیز خاصی نگفت؛ ولی من بهش پیشنهاد دادم که خونه نصف به نام تو و نصف دیگه ای به نام خودش بشه.

ـ قبول کرد؟

ـ اولش ساکت بود؛ ولی بعد ... آره قبول کرد.

ـ عمو من اصلا چشمم دنبال ارث و این چیزا نیست. کنکور که قبول بشم خودم میرم از این جا.

ـ این چه حرفیه که می زنی شیدا جان؟ می خوای برادرمو اون دنیا ناراحت کنی؟

ـ نه ولی ...

ـ فعلا حرفشو نزن. 

نفس عمیقی کشیدم.

ـ باشه، ممنون عمو.

ـ خواهش می کنم. خب من دیگه مزاحمت نشم شب بخیر. 

ـ ممنون، شب شما هم بخیر.

*** 

توی یه بیابون بودم. سرد و سوت و کور. هر چقدر می رفتم جلو بیشتر می ترسیدم. از دور قیافه یه مردیو دیدم. خوشحال شدم. حتما می تونه نجاتم بده. دویدم سمتش، چقدر قیافش آشناس. نزدیکش که شدم در کمال تعجب پدرمو دیدم.

ـ پدر شمایید؟ ما این جا چه کار می کنیم؟

ـ شیدا به شاهرخ کمک کن.

ـ چی؟

ـ فقط کمکش کن.

ـ ولی من نمی تونم.

ـ می تونی، اون پسر بدی نیست. توی بد موقعیتی گیر افتاده. بخاطر من و مادرت. 

داشت ازم دور می شد. 

ـ نه، صبر کنید، کجا میرید؟ منم با خودتون ببرید.

همون طور که دور می شد صداشو می شنیدم.

ـ شاهرخ به تو احتیاج داره، برو دخترم، برو.

ـ منو این جا تنها نذارید، نه، من می ترسم.

از خواب پریدم. خیس عرق شده بودم. این دیگه چه خوابی بود؛ یعنی منظورش این بود که من ... وای! آخه چرا اینو ازم خواست؟ ساعت بیست دقیقه به سه بود. بلند شدم رفتم یه آبی به صورتم زدم. تو آینه به خودم نگاه کردم؛ یعنی باید قبول کنم؟

آهسته اومدم بیرون. می خواستم برم آب بخورم؛ ولی نمی دونم چرا رفتم سمت اتاق شاهرخ. از لای در سرک کشیدم، سرش تو لپ تاپش بود. یه کم دیگه رفتم داخل، به چهرَش نگاه کردم؛ انگار سنگینی نگامو حس کرد. سرشو بلند کرد و منو دید. بوضوح تعجب کرد، هول کردم. خواستم برم که صدام کرد.

ـ شیدا تو این جا چه کار می کنی؟

ـ هیچی، شب بخیر.

ولی قبل از این که برم بیرون خودشو بهم رسوند و مچ دستمو گرفت.

ـ اتفاقی افتاده؟

ـ نه نه، چی مثلا؟

با دقت به صورتم نگاه کرد.

ـ چیزی می خوای بگی؟

دستمو از تو دستش آزاد کردم.

ـ نخیر. 

خواستم برم که دوباره مانعم شد.

ـ بابا من یه غلطی کردم اومدم این جا، بی خیال شو دیگه.

ـ تو یه چیزی می خوای بگی درسته؟

ـ گفتم که نه.

حالت نگاش عوض شد. وقتی خوب دقت کردم دیدم به لباسم زل زده وای! من چرا با این وضع اومدم پیشش؟ خاک تو مخت شیدا. لباسم یک تاپ دکلته مشکی و شلوار مشکی بود.

ـ هی تو به چی زل زدی؟

دوباره نگام کرد، یه لبخند گوشه لبش بود.

ـ چرا می خندی؟

ـ هیکلت نقص نداره.

دستمو بلند کردم که بزنمش؛ ولی تو هوا نگهش داشت.

ـ آی آی، نمی دونستم خشن هم هستی.

ـ ببین اگه بخوای پاتو از گلیمت درازتر کنی من می دونم و تو.

بهم نزدیک تر شد.

ـ مثلا چه کار می کنی؟

ـ برو عقب.

ـ نمیرم.

ـ میگم برو عقب، جیغ می زنم ها.

ـ جیغ هم بلدی بزنی؟ خب بزن کوچولو، کی جلوتو گرفته.

ـ دیگه به من نگو کوچولو.

خنده کوتاهی کرد.

ـ خب کوچولویی دیگه، به یه شرط می ذارم بری؟

حاضر بودم هر چیزیو قبول کنم که از این موقعیت خلاص بشم.

ـ بگو، البته بستگی داره چی باشه.

ـ پیشنهادمو قبول کن.

ـ روش فکر می کنم ولی ... 

ـ دیگه ولی و اما و اگر نداریم.

ـ تا فردا جوابتو میدم، حالا ولم کن.

خودمو رسوندم تو اتاقم و درو قفل کردم. به این شاهرخ اعتباری نبود. خزیدم زیر پتو. راستش خودمم بعد از اون خواب تصمیم داشتم قبول کنم؛ ولی باید یه سری شرط و شروط براش می ذاشتم که از حد خودش تجاوز نکنه.

***

فرداش با چند تا از بچه ها توی حیاط مدرسه ایستاده بودیم و راجع به امتحان زنگ قبل بحث می کردیم.

مریم:

ـ من که افتضاح دادم. فکر کنم زیر پونزده بشم.

سحر:

ـ من خوب دادم. فقط به سوال آخرو شک دارم. تو چی شیدا؟

ـ منم خوب دادم. بالای هیجده میشم.

مریم:

ـ ولی خیلی سخت گرفته بود ها.

ـ آره سخت بود. تقصیر بچه هاست. نباید شلوغ کاری می کردن، اونم باهامون لج افتاد امتحانو سخت گرفت. 

سحر:

ـ بچه ها اون جا رو.

به سمتی که اشاره کرد نگاه کردیم. وای خدای من! شاهرخ بود. عجب تیپی هم زده بود، بچه ها داشتن قورتش می دادن. 

مریم:

ـ عجب تیکه ایه.

سحر:

ـ ندیده بودمش تا حالا. 

دیدمش که رفت سمت دفتر مدرسه. ساکت بودم و چیزی نمی گفتم تا این که بعد از مدتی از بلندگوی مدرسه اسممو صدا کردن.

سحر:

ـ شیدا صدات می کنن.

مریم:

ـ چی کارت دارن؟

ـ نمی دونم، برم ببینم چی شده.

و آهسته ازشون دور شدم. خدا خدا می کردم زودتر زنگ بخوره که بچه ها منو با شاهرخ نبینن. اون وقت کی واسشون توضیح بده؟

ـ خانم با من کاری داشتین؟

خانم سهرابی:

ـ آره عزیزم، برادرت اومده دنبالت. برو وسایلتو بردار.

به شاهرخ نگاه کردم. عینک آفتابی رو چشمش بود. یه تی شرت جذب مشکی و شلوار لی آبی پوشیده بود. کفشاشم برق می زد.

ـ بله خانم.

به کلاس که رسیدم خوشبختانه زنگ خورد و چون ما یه امتحان دیگه داشتیم معلم ریاضیمون زودتر اومده بود تا برگه ها رو پخش کنه. اجازه ای گرفتم و وسایلمو برداشتم و زدم بیرون. خودمو دوباره به دفتر رسوندم. شاهرخ با دیدنم اومد سمتم. 

ـ بریم؟

ـ آره بریم. خانم خداحافظ.

خانم سهرابی:

ـ به سلامت دخترم.

با هم سوار ماشینش شدیم و به سمت دفتر آقای منصوری حرکت کردیم. با این که من دختری نبودم که چشمم دنبال ارث پدرم باشه؛ ولی چند باب مغازه و نصف خونه به نامم شد. کارمون زیاد تو دفتر طول نکشید. چند تا امضا بود. فقط توی راه هر دومون ساکت بودیم. اگه قرار بود نقش نامزدشو بازی کنم باید دلیلشو می دونستم؛ بنابراین به سمتش چرخیدم.

ـ میشه یک سوال بپرسم؟

ـ چه عجب که حرف زدی.

ـ چی می گفتم مثلا؟

ـ نمی دونم؛ ولی ساکت بودی تعجب کردم.

ـ چرا اون وقت؟ من کلا آدم کم حرفیم.

ـ آره از زبون درازی هات معلومه.

ـ باز شروع کردی؟

صورتمو به حالت قهر برگردوندم. اَه نمیشه دو کلمه باهاش درست حرف زد.

ـ چی می خواستی بپرسی؟

ـ نمیگم دیگه.

ـ داری ناز می کنی الان؟

دوباره بهش نگاه کردم.

ـ اصلا، اونم واسه تو؟

ـ خیلی خب باشه، حالا نمیگی؟

ـ می خواستم دلیل پیشنهادتو بدونم.

نیم نگاهی بهم کرد و ساکت شد. 

ـ اگه نمی خوای بگی اشکال نداره.

ـ قبول کردی؟

ـ آره؛ ولی باید برام توضیح بدی.

کمی بعد جلوی یه رستوران نگه داشت.

ـ پیاده شو.

ـ چرا اومدیم این جا؟

از سوالم خندش گرفت.

ـ چرا می خندی؟

اومد نزدیک تر. جوری که چند سانت فاصله داشتیم. عصبانی شدم و خودمو به صندلی چسبوندم.

ـ چی کار می کنی؟ برو عقب تر مردم می بینن زشته.

ـ ترسیدی چرا؟ کسی کاری بهمون نداره. در ضمن رستوران میان برای چی؟ هم نهار بخوریم هم حرف بزنیم. حالا تشریف میارید پایین؟

دوباره رفت سر جای اولش.

ـ خودتو مسخره کن، تازه با این لباس ها بیام؟

ـ مگه چشه؟

ـ هیچی فقط ...

ادامه حرفمو نزدم. الان همه فکر می کنن ما با هم دوستیم.

ـ خیلی هم خوبه، کسی چیزی نمیگه، بیا پایین.

پنج دقیقه بعد هر دومون رو به روی هم بودیم و سفارش غذا دادیم. تکیه دادم به صندلی و داشتم به اطرافم نگاه می کردم که گفت:

ـ آماده ای بشنوی؟

سرمو به نشونه آره تکون دادم.

شاهرخ:

ـ هلند که بودم چون می خواستم استودیو بزنم باید مجوز می گرفتم. هر چقدر این در اون در زدم نمی شد. آخه جایی که من در نظر گرفته بودم نمی دادن. برای مجوز دادن سخت می گرفتن؛ تا این که یه نفر پیدا شد مشکلمو حل کنه. آقای ویلیام بهم گفت به این شرط بهم کمک می کنه که با دخترش ازدواج کنم. اول قبول نکردم؛ ولی بعد ناچار شدم بخاطر یک سری دلایل ... دخترشم کسی نبود که من بهش علاقه مند بشم. 

ـ همون کاترین؟

ـ آره، تو از کجا فهمیدی؟

ـ حدس زدم.

توی همین لحظه گارسون غذا رو آورد و چید رو میز. 

ـ بخور تا بقیشو هم بگم.

شروع کردیم به خوردن. بعد از چند دقیقه سکوت دوباره به حرف اومد.

ـ یه مدت باهاش بودم؛ ولی همش در حد آشنایی بود نه چیز دیگه.

ـ خب این به من چه؟

ـ یعنی چی؟ مگه نمی خواستی همشو بدونی؟

ـ آره؛ ولی وارد جزییات نشو. رابطه شما به من ربطی نداره.

ـ باشه، از وقتی اومدم گیر داده برگردم. دوباره بهش گفتم نمی تونم. اومدم که بمونم. قبول نکرده، میگه حتما پای کسی در میونه. منم بهش گفتم آره نامزد کردم. 

ـ همین؟

ـ آره، مگه چیز دیگه ای انتظار داشتی؟

تیکه ای از گوشتو زدم به چنگال و گفتم:

ـ خب حالا نگفتی ما باید این نقشو واسه کی بازی کنیم؟

ـ برای کاترین دیگه.

ـ اون که این جا نیست.

ـ قراره بیاد ایران.

لقمه پرید تو گلوم از شدت سرفه قرمز شده بودم.

ـ چی شد؟ مگه بلد نیستی یواش تر بخوری؟

لیوان آبی پر کرد و گرفت جلوم؛ ولی پسش زدم. 

ـ به درک.

با آرامش مشغول خوردن شد. حرصم گرفت. نمی شد هم چیزی بگم. بالاخره نفسم اومد سر جاش. آخیش داشتم خفه می شدم ها. 

ـ گفتی قراره بیاد این جا؟ که چی بشه؟

ـ نمی دونم. 

ـ تنها میاد؟

ـ آره.

ـ کی؟

ـ نگفته هنوز.

ـ مرسی از این همه توضیح.

دیگه میلی نداشتم بقیه ی غذامو بخورم؛ بنابراین منتظر شدم تا شاهرخ تموم کنه. 

ـ چرا نمی خوری؟

ـ سیر شدم.

ـ اوکی، منم تموم کردم، بریم؟

بدون این که چیزی بگم کیفمو برداشتم و بدون توجه بهش رفتم بیرون. به ماشین تکیه دادم تا بیاد. آقا بالاخره تشریف آوردن. دزدگیر ماشینو زد و نشستیم. 

تا رسیدن به خونه هیچ کدوممون حرف نزدیم. وقتی هم که رسدیدیم زودتر پیاده شدم و رفتم تو اتاقم. هم خسته بودم، هم فکرم مشغول بود. لباسامو عوض کردم و رفتم زیر دوش. وقتی حس کردم دیگه از اون خستگی اولیه خبری نیست ربدوشامبرمو پوشیدم و اومدم بیرون. می خواستم برم بخوابم که در اتاقم زده شد. یعنی کیه؟ یه لحظه از حرف خودم خندم گرفت. خب معلومه دیگه به غیر از شاهرخ کی می تونه باشه؟

ـ بله؟

ـ میشه بیام تو؟

ـ بله؛ یعنی نه نه چی می خوای؟

کارت دارم.

ـ از همین جا بگو.

ـ نمیشه، درو باز کن.

اَه خب از همین جا بگو دیگه. وقت هم نبود لباس بپوشم. یه نگاه به خودم کردم، زیاد هم بد نبود. مانتومو آوردم و دور خودم پیچیدم. می خواستم درو باز کنم که دیدم چند دست از لباسای زیرم رو صندلی افتاده. اَه، سریع گذاشتمشون توی یکی از کمدها؛ ولی درش خوب بسته نشد، از طرفی هم نمی شد شاهرخ رو این قدر نگه داشت پشت در. آروم درو باز کردم. با دیدنم تو اون وضع تعجب کرد.

ـ عافیت باشه.

ـ ممنون، چی می خواستی؟

ـ امــم، آهان لباس داری؟

ـ بله؟

ـ یعنی، منظورم اینه که لباس تو خونه چقدر داری؟ چطوریند؟

ـ ببخشید فکر نمی کنم به جنابعالی ربطی داشته باشه. 

ـ اصلا ولش کن بعدازظهر میریم خرید.

ـ من نمیام. لباس دارم.

ـ میشه اتاقتو ببینم؟

ـ چیز خاصی واسه دیدن نیست.

ـ اما من می خوام ببینم. 

و با یه حرکت ناگهانی هلم داد عقب و اومد تو و مشغول نگاه کردن به اتاق شد.

ـ اگه کارتون تموم شد بفرمایید بیرون، خستم می خوام بخوابم.

چند دفعه سرشو به نشونه تایید بالا و پایین کرد و برگشت سمتم.

ـ خوبه، همیشه فکر می کردم شلخته ای.

ـ بیخود همچین فکری کردین، خیلی هم خوش سلیقه و مرتبم.

ـ بر منکرش لعنت، این چیه؟

دیدم داره سمت همون کمد. زودتر خودمو رسوندم بهش و ایستادم رو به روش.

ـ این جا چیزی نیست.

ـ برو کنار ببینم.

ـ نمی خوام.

سعی می کردم از هر طرف مانعش بشم.

ـ اذیت نکن دیگه، برو بیرون.

یه لبخند شیطون زد اومد نزدیک تر.

ـ برو عقب.

ـ نچ.

ـ می زنم ها.

ـ آخی، زدنم بلدی؟ یالا بزن ببینم کوچولو.

ـ مگه نگفتم دیگه به من نگو کوچولو؟

ـ هر چقدر دوست دارم میگم.

دستاشو آورد بالا و صورتمو گرفت. شوکه شدم. وای نه! چی کار داره می کنه؟ زبونم انگار قفل شده بود. با وحشت داشتم نگاش می کردم. سرشو آرود نزدیک لبم. مسخ شده بودم و نمی تونستم کاری کنم. چشمامو بستم تا اشکام نریزه. یه بوسه خیلی سریع رو لبام زد و کشید کنار. با چشمای اشکیم زل زدم بهش. لعنتی! بعد بدون این که چیزی بگه رفت بیرون. شوکه از عکس العملش نشستم رو زمین.

نباید بهش اجازه می دادم هر کاری می خواد بکنه. زیاد از حد داشت پاشو از گلیمش درازتر می کرد. خسته و کوفته رفتم تو رختخواب و با فکری مشغول خوابم برد. 

با صدای اس ام اس گوشیم بیدار شدم. دستمو دراز کردم و گوشیمو برداشتم. مهسا بود: "سلام چطوری؟ کم پیدایی؟ میای پیشم؟" منم براش نوشتم: "سلام، خوبم مهسا جون. درس می خونم. نه عزیزم، باشه یه وقت دیگه." دیگه خوابم نمی اومد. بلند شدم لباس پوشیدم. رفتم پایین تا یه چیزی بخورم. یه سیب از تو یخچال برداشتم و گاز زدم، در همین حین شاهرخ جلوم سبز شد.

ـ سلام، خوب خوابیدی؟

یه چشم غره ای بهش رفتم و خواستم از کنارش رد شم؛ ولی دستمو گرفت.

ـ ولم کن.

ـ به تو یاد ندادن جواب بقیه رو بدی؟

ـ به شما ربطی نداره.

بشدت دستمو از تو دستش آزاد کردم. همین جور که داشتم می رفتم صداشو شنیدم که گفت:

ـ میری آماده بشی دیگه؟

ـ نخیر.

ـ مگه نگفتم میریم خرید؟

ـ حق نداری به من دستور بدی.

دیگه کاملا رو به روم بود.

ـ وقتی گفتم میریم یعنی میریم. بدو آماده شو وقت نداریم.

ـ من...جایی...نمیام. 

ـ با زبون خوش میای؛ وگرنه به زور می برمت.

ـ هیچ غلطی نمی تونی بکنی.

ـ ببین خودت خواستی.

دستامو زدم به کمرم و گفتم:

ـ مثلا چی کار می خوای بکنی؟

تو یه حرکت ناگهانی بلندم کرد و مثل گوسفند منو آویزون خودش کرد. جیغ زدم و با مشتم تو کمرش زدم.

ـ ولم کن، بذارم پایین.

داشت از پله ها می رفت بالا.

ـ وقتی حرف گوش ندی همینه.

ـ بذارم زمین، تو رو خدا حالم داره بد میشه. هی، با توام مگه کری؟

ـ دیگه بی ادب نشو جوجو.

ـ وای خدا! یکی منو از دست این روانی نجات بده. هوی، من جوجو نیستم.

جلوی در اتاقم منو گذاشت زمین.

ـ تا ده دقیقه دیگه پایینی، مفهومه؟

ـ من با تو هیچ جا نمیام.

ـ میای! زود باش.

بعد از گفتن این حرف رفت تو اتاقش.

نخیر این طوری نمیشه، باید یه فکر اساسی کنم. آدم خطرناکیه. آخه من نمی دونم لباس می خوام چی کار؟ چاره ای نبود، هر چند که دوست نداشتم؛ ولی باید حاضر می شدم. یه مانتوی مشکی و شلوار لی همون رنگ پوشیدم. شال مشکیمو هم سرم کردم و بدون برداشتن کیفم رفتم تو حیاط. اُه اُه چه تیپی زده، اونم سر تا پا مشکی پوشیده بود. بدون این که حرفی بزنم رفتم سوار شدم و درو با شدت کوبیدم به هم. برگشت و با خنده نگام کرد. 

جلوی یه پاساژ شیک نگه داشت. می خواست چیزی بگه؛ ولی مهلتش ندادم و پیاده شدم. زودتر از اون رفتم تو پاساژ. می خواستم یه کم اذیتش کنم. با قدم هایی سریع خودشو بهم رسوند.

ـ چته؟ مگه گذاشتن دنبالت؟

ـ همینه که هست.

ـ باشه جوجو نوبت منم می رسه.

بدون توجه به مردمی که داشتن بهمون نگاه می کردن با صدای تقریبا بلندی داد زدم:

ـ من جوجو نیستم.

بچه پررو از رو هم نمیره؛ چون خنده ای کرد و گفت:

ـ باشه حالا داد نزن، اصلا بهت نمیاد عصبانی بشی.

نمی دونستم کجا می خوایم بریم؛ تا این که رفت تو یه مغازه ی لباس فروشی، منم دنبالش رفتم. هیچ حرفی نمی زدم و فقط به لباسا نگاه می کردم. اینا که خیلی افتضاحن، نکنه می خواد از اینا بگیره؟ شاهرخ بی توجه به من چند دست لباس برداشت و گرفت سمتم.

ـ بیا برو اینا رو بپوش ببین اندازته یا نه؟

ـ اینا؟ من صد سال از اینا نمی پوشم.

ـ بحث نکن، حوصله ندارم، بگیر.

لباسا رو از تو دستش کشیدم و رفتم تو اتاق پرو. ای خدا بگم چی کارت نکنه اینا چیه آخه؟ نیم متر پارچه رو کردن لباس. نکنه می خواد مجبورم کنه اینا رو بپوشم؟ یکی از تاپ ها رو پوشیدم و خودمو تو آینه نگاه کردم. نه سلیقش بد نیست، چقدر هم بهم میاد. یکی داشت می زد به در اتاق پرو.

ـ کیه؟

ـ منم. چی کار می کنی دو ساعته اون تو؟ پوشیدی؟

ـ آره، الان میام.

ـ خب درو باز کن منم ببینم.

لحن صداش شیطون بود.

ـ برو بابا، پررو.

شنیدم که داشت می خندید.

اومدم بیرون و لباسا رو دادم دستش.

ـ بیا، اندازه اند؛ ولی من نمی پوشمشون.

ـ بعدا حرف می زنیم، مطمئنی خوب بود؟ اگه رنگشونو دوست نداری برو عوضشون کن.

ـ نه خوبن.

ـ باشه.

رفت تا حساب کنه. منم بیرون منتظرش شدم. خلاصه تموم اون روزو صرف خرید گذشت، دیگه پاهام جون نداشتن.

ـ من خسته شدم.

ـ ما که تازه سه ساعته اومدیم. 

ـ سه ساعت کمه؟ من دیگه نمی کشم بیشتر از این.

ـ باشه برم.

تو ماشین نشسته بودیم، حوصلم سر رفته بود.

ـ میشه یه سی دی بذارم؟

ـ آره، تو داشبورد هست، هر چی خواستی بذار.

یکی از سی دی ها رو برداشتم و گذاشتم. اوم، نمی دونستم همچین آهنگ هایی گوش میده. چشمامو بستم و سرمو به صندلی تکیه دادم. 

"هر سال تو این لحظه ها حالم همینه 

انگار که غرق یه حس اضطرابم

چند ساعت دیگه درست یک سال میشه 

یک سال میشه که نمی تونم بخوابم

هر سال تو این لحظه ها حالم همینه 

انگار سر ریزم از احساس رسیدن

حس می کنم بدجور نزدیکی به خونه 

وقتی که مردم بوی عیدی گوش میدن

حوای خوبم چیدن یک سیب که هیچ 

من پشت ردت تو دل آتیش میرم

حس می کنم آدم به دنیا اومدم تا 

این سیبو از دستای تو عیدی بگیرم

تنها زمان سال که هم خوبه حالت 

هم با خودت درگیر حس دردی عیده

کاری ندارم عید برمی گردی یا نه

تو هر زمان سال که برگردی عیده ..."

تا رسیدن به خونه بازم حرفی بینمون رد و بدل نشد. وقتی رسیدیم؛ چند تا از کیسه های خریدو برداشتم و رفتم تو. اونم داشت می اومد دنبالم. با رسیدن به طبقه بالا هر کدوم رفتیم تو اتاق خودش؛ مثل این بچه ها، یکی یکی لباسا رو در آوردم و نگاه کردم. خیلی خوشگل بودن. کاش می شد بپوشمشون! هنوز هم نگفته اینا رو برای چی برام خریده. بی خیال شدم و یه تاپ و دامن انتخاب کردم و پوشیدم. وای محشر شدی شیدا. جلوی آینه چند دور چرخیدم که یه دفعه صدای در اومد.

ـ بله؟

ـ یه دقیقه باز کن این درو.

ـ نمیشه از همین جا بگین.

ـ تو چرا دوباره رسمی شدی؟

ـ دوست دارم.

ـ باز کن گفتم. ای بابا تو چقدر لجبازی دختر.

ـ از ذوق لباسا نفهمیدم چرا با اون وضع رفتم درو باز کردم. 

ـ این یکی جا مونده بو... 

حرف تو دهنش خشک شد و زل زد بهم. بی توجه به حرکتش پلاستیکو ازش گرفتم و خواستم درو ببندم؛ ولی نذاشت.

ـ دستتو بردار.

ـ سلیقم عالیه.

دوباره اوضاع خطری شد. 

ـ هی هی دستتو بردار.

ـ میشه بری، میشه بقیه رو هم بپوشی ببینم؟

صداش لرزش داشت.

جان؟ این حالش خوب نیست فکر کنم.

ـ نخیر برو کنار، امروز زیادی خسته شدم می خوام استراحت کنم.

ـ بالاخره که می پوشیشون.

ـ مگه دیوونم، اونم جلوی تو؟ اصلا!

به زحمت چشم ازم گرفت و با لحنی که نمی دونم اسمشو چی بذارم گفت: 

ـ برای شام صدات می کنم. 

ـ باشه.

داشت می رفت؛ ولی دوباره برگشت. منم که هول شده بودم خواستم برم تو؛ ولی دو تا دستامو گرفت و چسبوندم به دیوار. 

ـ چی کار می کنی عوضی، ولم کن.

ـ هیــــــس، کاریت ندارم، آروم بگیر.

وای خدا باز شروع شد! این دیوونه س شیدا، اگه با این وضع بلایی سرت نیاره شانس آوردی. چونمو گرفت و لباشو به لبم نزدیک کرد. خیلی آروم شروع کرد به بوسیدنم. هیچ کاری نمی تونستم بکنم. داغ کرده بودم. هر چقدر تلاش می کردم که خودمو آزاد کنم فایده ای نداشت. یه کم که گذشت ازم فاصله گرفت. یکی زدم تو صورتش.

ـ احمق این چه کاری بود کردی؟

فکر می کردم عصبانی بشه؛ ولی در کمال خونسردی جای دستمو نوازش کرد و گفت:

ـ بالاخره باید از یه جایی تمرین می کردیم برای اجرای نقشمون یا نه؟

ـ حالم ازت به هم می خوره.

ـ فکر نکن منم خوشم میاد ازت. برو کوچولو برای شام صدات می کنم.

بعد از گفتن این حرف رفت پایین تو سالن. 

بی خیال این فکرها شدم و تصمیم گرفتم کمی درس بخونم. نمی خواستم برای شام برم پایین. اصلا حوصله برخورد باهاش رو نداشتم. کش و قوسی به بدنم دادم و به ساعت نگاه کردم. وای کی شد یازده شد؟ خوشحال از این که تونسته بودم کم کاری این چند وقتو جبران کنم بلند شدم که اتاقمو مرتب کنم، شده بود بازار شام، هر طرف یه چیزی افتاده بود. وای چقدر هم گشنمه! ایـــــش، اگه شاهرخ نبود مجبور نبودم این قدر گشنگی بکشم. تو حال خودم بودم که تقه ای به در خورد.

ـ بله؟

ـ بیا شام حاضره.

ـ من سیرم.

ـ لوس نشو، بیا سرد میشه.

جوابشو ندادم. فکر کنم عصبانی شد؛ چون این دفعه محکم تر زد به در.

ـ مگه نمیشنوی؟ گفتم سرد میشه.

ـ نمی خوام.

ـ به جهنم.

فکر کنم با پاهاش زد به در؛ چون از صداش پریدم هوا. اعصاب نداره ها. تلافی کاراتو سرت در میارم حالا ببین. چیزی هم نداشتم که رفع گرسنگی کنم. به این میگن آخر بد شانسی. راضی از تمیز شدن اتاق دوباره به ساعت نگاه کردم. اوف، یک شده، دیگه نمی تونستم تحمل کنم، نباید که بخاطر آقا ضعف کنم. رفتم بیرون. همه جا تاریک بود. می مردی یه چراغ روشن می ذاشتی؟ تو اون تاریکی به هر جون کندنی بود خودمو رسوندم به آشپزخونه. به به، چی هم سفارش داده، کباب. گذاشتم تا گرم بشه و رفتم یه لیوان نوشابه و زیتون و مخلفات آوردم تا از خجالت شکمم در بیام. همه چی حاضر و آماده بود، شروع کردم به خوردن. امــــم، خوش مزه س. تند تند برنجو با قاشق پر می کردم می ذاشتم دهنم؛ که سایه کسی رو حس کردم. سرمو بلند کردم، خب معلومه دیگه شاهرخه. همیشه مثل جن سبز میشه جلو آدم. با دهن پر زل زده بودم بهش.

ـ خفه نشی یه موقع؟

ـ به شما مربوط نیست.

نشست روی صندلی رو به روم. منم محل ندادم. جوری که اصلا نمی بینمش دوباره مشغول خوردن شدم. یه کم که گذشت دیدم نه انگاری نمی خواد بی خیال شه. 

ـ چیه؟ چرا این طوری نگاه می کنی؟

ـ تو فکر اینم چرا تا حالا کشفت نکرده بودم.

ـ منظورت چیه؟

ـ هیچی، ولش کن.

ـ چرا وقتی صدات کردم بیای نیومدی؟

ـ سیر بودم.

دستشو گذاشت رو میز و زد زیر چونش.

ـ می دونی که وقتی کاترین بیاد باید چی کار کنی؟

ـ آهان خوب شد گفتی؟ کی قراره بیاد؟

ـ ده پونزده روز دیگه.

ـ آهان، تو چی گفتی قبلش؟

ـ گفتم وقتی اومد می دونی که باید چی کار کنی؟

ـ منظورت چیه؟

ـ منظورمو می فهمی.

ـ نخیر، میشه واضح تر توضیح بدین؟

ـ تو چقدر از مرحله پرتی. 

ـ درست حرف بزن با من، کاری نکن که پشیمون شم.

ـ بابا خطرناک، ویـــی، ترسیدم. منظورم اینه که باید مثل دو تا زن و شوهر رفتار کنیم.

ـ برو بابا، اصلا همچین فکرایی نکن.

ـ پس چی؟ می خوای لو بریم؟

ـ به من چه، من سعی خودمو می کنم؛ ولی نه اون چیزایی که تو فکر می کنی.

ـ نمیشه دو کلمه باهات حرف زد، چقدر بد اخلاقی.

ـ همینه که می بینی. 

ـ اُه خانم خشن و بد اخلاق میشه یه چایی به ما بدی؟

ـ به من چه، خودت بریز، مگه من نوکرتم؟

خودمم نمی دونستم چرا این قدر باهاش بد حرف می زنم؛ شاید دلیلش رفتارهایی باشه که روزای اول باهام داشت. چیزا رو از رو میز جمع کردم گذاشتم تو سینک. دیدم حرفی نمی زنه، فکر کردم رفته. برگشتم دیدم نه آقا هنوز داره نگام می کنه.

ـ دید زدنتون تموم شد؟

جواب نمی داد. وا، چی شد یه دفعه، یکی از دستامو گرفتم جلوی صورتش و تکون می دادم.

ـ با توام، الو می شنوی؟

همون دستمو گرفت تو دستش.

ـ ول کن دستمو.

ـ فکر این جاشو نکرده بودم.

ـ چی؟

ـ هیچی.

ـ اصلا حالت خوش نیست بابا.

دستمو آزاد کردم و رفتم بیرون. یهو معلوم نیست چرا رفتارش عوض میشه. منظورش چی بود فکر این جاشو نکرده؟

***

ده روز از اون ماجرا گذشت. تو این مدت نه من کاری به کار شاهرخ داشتم نه اون برخوردی با من. امروز چهلم پدر و مادرم بود. خدا می دونه سر قبراشون چه حالی شده بودم. دیگه اشکام خشک شده بودن. الان همگی خونه شهاب اینا هستیم. همه سعی می کنن منو از این حال و هوا در بیارن. 

مهسا:

ـ شیدا چند روز بیا بمون خونه ما، به خدا قول میدم خیلی بهمون خوش بگذره. با هم میریم خرید.

ـ نه مهسا، من الان شدیدا به تنهایی نیاز دارم. ممنون که به فکرمی. قول میدم یه روز خودم بیام، باشه؟

ـ هر طور راحتی؛ ولی خیلی دوست داشتم پیش هم باشیم.

زن عمو مریم:

ـ شیدا جان، بفرما قابلتو نداره.

ـ این چیه زن عمو؟

ـ دیگه کم کم باید لباس مشکیتو در بیاری عزیزم.

ـ خیلی ممنون؛ ولی نمی تونم.

ـ چرا عزیزم، تو هنوز جوونی، شگون نداره. من مطمئنم سارا و آقا علی هم راضی نیستن که مشکی تنت باشه.

ـ ممنون زن عمو، چشم؛ ولی چند روز دیگه.

زن عمو مارال هم همین کارو کرد و ازم خواست لباس مشکیمو در بیارم. خلاصه اون روز هم با محبت هایی که در حقم کردن گذشت و با شاهرخ برگشتم خونه. از بس گریه کرده بودم سرم درد می کرد. تا رسیدم از تو یخچال یه مسکن برداشتم و خوردم. خیلی جالب بود که شاهرخ از صبح باهام حرف هم نزده بود. نکنه لال شده؟! نه بابا، یه چیزی میگی شیدا. لباسامو عوض کردم و خزیدم تو تخت. به این فکر کردم که تا چند روز دیگه کاترین تشریف میاره و بازی من و شاهرخ هم شروع میشه. صدای گیتار زدن می اومد. اُه شاهرخه، چقدر قشنگ می زنه. رفتم پشت در اتاقش که واضح تر بشنوم. 

"یه تابوته میون ما یه کم خاک و یه کم دوری

همیشه بی کسی هامو تو می فهمی تو می دونی

یه کم دلگیرم از دستت چقد دلتنگ دیدارم

به جای آسمون دارم تموم روز می بارم

دارم دیوونه تر میشم همه روزو تو کابوسم

تو رو از دور می بینم تو رو با گریه می بوسم

دارم دیوونه تر میشم همه روزو تو کابوسم

تو رو از دور می بینم تورو با گریه می بوسم

یه چند وقته هوای تو منو دیوونه تر کرده

چقد گرمای این احساس میون بغض من سرده

تو که رفتی بدون من شدم خالی تر از بودن

تو تنهایی به سر بردن یه حسرت بدتر از مردن."

دوباره اشکام ریختن تو صورتم. خدا بگم چی کارت نکنه شاهرخ. تازه داشتم آروم می شدم، این چه آهنگیه که انتخاب کردی آخه؟ نشستم همون جا پشت در. دستامو گذاشته بودم رو دهنم که صدا نره. وای خدا! صدای گریَش می اومد. صدای آهنگ هم قطع شد. تو اون گیر و دار من عطسَم گرفت. آخ، لعنت به این شانس. داشتم می رفتم تو اتاق که صدام کرد:

ـ شیدا؟

هول هولکی اشکامو پاک کردم و برگشتم طرفش.

ـ بله؟

ـ پشت در اتاق من ایستاده بودی؟

ـ آره...یعنی...نه...چطور مگه؟

ـ پس این صدای عطسه ی کی بود؟

ـ خب چیزه، داشتم رد می شدم عطسَم گرفت. حالا چی شده مگه؟

ابروهاشو انداخت بالا و گفت:

ـ هیچی، آخه خوشم نمیاد بیای فالگوش وایسی.

ـ من فال گوش وایسادم؟ هه، تازه می خواستم بهت بگم صدای گیتارت نمی ذاشت بخوابم. در ضمن خیلی هم صدات بده. با چه اعتماد به نفسی می خونی تو؟

ـ جالبه، اولین نفری هستی که میگه صدام بده، بس که بی سلیقه ای.

ـ خیلی هم خوش سلیقَم.

ـ اصلا ولش کن با تو نمیشه حرف زد.

وقتی داشت می رفت تو اتاقش شنیدم که زیر لب گفت:

ـ دختره ی پررو.

ـ چی گفتی؟

همون لحظه دستاشو تو هوا تکون داد که یعنی برو بابا.

ـ فکر نکن نشنیدم، تلافیشم سرت در میارم.

***

امروز قرار بود کاترین خانم تشریف بیارن. از صبح شاهرخ تلفن تو دستش بود و نمی دونم با کی انگلیسی بلغور می کرد. منم داشتم از فرصت استفاده می کردم و درس می خوندم، که صدای در اومد.

ـ بله؟

ـ منم، باز کن یه دقیقه.

بلند شدم درو باز کردم.

ـ چیزی می خوای؟

ـ آره، کاترین ساعت دو شب می رسه. در نتیجه ما باید دوازده راه بیفتیم.

ـ خب باشه.

خواستم درو ببندم که نذاشت.

ـ دیگه چیه؟

ـ ببین می دونی که باید چی کار کنی؟

ـ تا حدودی آره، خب امر دیگه؟

ـ امـــم، میشه خواهش کنم سیاه نپوشی؟

ـ من هر چی دلم بخواد می پوشم، به شما هم ربطی نداره.

ـ حالا این دفعه رو نپوش. 

ـ حالا ببینم چی میشه. میگم حالا واقعا لازمه که ما این کارها رو بکنیم؟

ـ کدوم کارها؟

ـ همین بازی مزخرفو.

ـ برای این که از شر این دختره خلاص بشم، آره. ساعت دوازده پایین باش، دیر نکنی.

ـ باشه.

تازه از حموم اومده بودم و داشتم موهامو خشک می کردم. حالا چی بپوشم؟ اصلا این دختره چه شکلی هست؟ حتما خیلی زشته که شاهرخ نمی خوادش. شیدا دلت خوشه ها، باور کن این قدر دوست دختر داشته که دیگه چشمش پره. رفتم سمت کمد تا یه مانتو انتخاب کنم. می خواستم مشکی بپوشم؛ اما بعد نظرم عوض شد. یه مانتوی کرم رنگ انتخاب کردم با شلوار راسته مشکی. چی می شدم من، حالا نشونت میدم آقا شاهرخ. مشغول پوشیدن لباسام شدم و آرایش تقریبا ملایمی کردم که فوق العادَم کرده بود. شال همرنگ مانتومو هم سرم کردم. یه کم عطر، آهان همه چی تکمیله. چی شدی شیدا، آفرین به خودم.

آروم رفتم بیرون؛ انگاری شاهرخ تو اتاقش نبود، چون تاریک بود. رفتم تو حیاط پشت به من ایستاده بود و با پاهاش به تیکه سنگی ضربه می زد. 

ـ من حاضرم، بریم.

برگشت و بمحض دیدنم خواست چیزی بگه که منصرف شد. اول چند ثانیه نگام کرد؛ ولی بعد سریع خودشو جمع و جور کرد.

ـ خوبه.

همین؟ ایـــش، منو بگو دو ساعت به خودم رسیدم. آخرش میگه خوبه. الحق که بی سلیقه ای. یه کم اخم کردم و گفتم:

ـ نمیریم؟

ـ چرا؛ ولی قبلش باید یه چیزی بهت بدم.

ـ چی؟

از تو جیبش یه جعبه در آورد و درشو باز کرد. وای این که یه حلقه س. دو تا چشم داشتم دو تای دیگه هم قرض کردم. این برای چی بود دیگه؟

ـ می دونم تعجب کردی؛ ولی چاره ای نیست. اینو بذار دستت باشه تا وقتی شر کاترین کنده بشه.

ـ این مسخره بازی ها چیه؟ نمی ذارمش دستم.

ـ خواهش می کنم لج نکن! گفتم که فقط یه مدت.

این دفعه خیلی جدی بود. اینو از چشماش خوندم؛ یعنی باید قبول کنم؟

ـ ببین اینو می ذارم دستم؛ ولی ...

ـ باشه باشه، هر چی تو بگی، بیا زود باش وقت نداریم.

ـ مگه می دونی می خواستم چی بگم؟

ـ آره، فهمیدنش سخت نیست.

لامذهب چه حلقه ی خوشگلی هم هست. گذاشتمش دستم. واو، چه نازه! ناخودآگاه لبخندی نشست رو لبم.

ـ خوشگله نه؟

دوباره اخم کردم.

ـ نخیر، یاد یه جوک افتادم.

ـ تو راست میگی، سوار شو.

ـ معلومه که راست میگم.

تا رسیدن به فرودگاه بازم هیچ حرفی نزدیم. شاهرخ ماشینو برد پارکینگ و پیاده شدیم. با این که ساعت دو نیمه شبه؛ ولی خیلی شلوغ بود. هر دومون ایستاده بودیم کنار هم و منتظر کاترین. 

ـ اونهاش داره میاد.

به سمتی که گفته بود نگاه کردم. چند تا دختر جوون داشتن می اومدن؛ ولی نمی دونستم منظورش کدومه.

ـ کدوم یکیه؟

ـ همون که مانتوی قرمز پوشیده.

یا خدا این کیه دیگه؟! یه سر و گردن از من بلندتر بود. ماشالا غولیه واسه خودش. 

کاملا دیگه بهمون نزدیک شد.

ـ سلام شاهرخ جان.

ـ سلام، خوبی؟

بعد هم رفت سمت صورتش و گونشو بوس کرد. چقدر بدم اومد از این کارش خدا می دونه.

ـ مرسی عزیزم.

منو بگو که فکر می کردم فارسی بلد نیست. به من نگاهی انداخت.

ـ تو باید شیدا باشی، درسته؟

ـ بله خودمم، خوبین شما؟

ـ مرسی.

از نگاش خوشم نمی اومد. 

شاهرخ:

ـ بریم دیگه، دیر وقته. 

بعد دستشو به سمت من دراز کرد. نمی خواستم قبول کنم؛ ولی مهلتم نداد و خودش پیش قدم شد. وقتی دستمو گرفت تو دستش یه حالی شدم. با این که اولین بار نبود که این کارو می کرد؛ ولی این دفعه فرق داشت. نمی دونم اسمشو چی بذارم. با قدم هایی آهسته داشتیم می رفتیم سمت ماشین و کاترین خانم هم کم نمی آورد و یک ریز داشت حرف می زد. موقعی که شاهرخ داشت چمدون های خانمو می ذاشت صندوق عقب، کاترین رو کرد سمت من و گفت:

ـ اشکال نداره من جلو بشینم؟

ـ اشکال که داره؛ ولی ...

ـ ولی چی؟

داشتم دنبال لغت مناسبی می گشتم که شاهرخ گفت:

ـ کاترین بشین دیگه.

اونم با یه لبخند مرموز نشست جلو. کارد می زدی خونم در نمی اومد. دوست نداشتم جلوش کم بیارم؛ ولی واقعا نمی دونم اون لحظه چرا جوابشو ندادم. بین راه اولش هر سه تامون ساکت بودیم؛ تا این که شاهرخ به حرف اومد.

ـ سفر چطور بود؟

ـ چه عجب، بالاخره پرسیدی؟ خوب بود، فقط خستَم کرد.

ـ الان میریم خونه خوب استراحت کن.

ـ ولی من زیاد خوابم نمیاد، کلی باهات حرف دارم عزیزم.

ـ ولی امشب هممون خسته ایم. من و شیدا از صبح کلی کار کردیم. تو هم تازه از راه رسیدی، فردا تلافی می کنیم.

اصلا از حرفش خوشم نیومد؛ یعنی چی تلافی می کنیم؟

ـ باشه هر چی تو بگی عزیزم.

ای مرگ و عزیزم، کوفت و عزیزم، خجالت هم نمی کشه. اون قدر از رفتار این دختره بدم اومد که حرفی نزدم. وقتی رسیدیم شاهرخ ماشینو برد داخل و ما هم پیاده شدیم. کاترین دستشو گذاشت رو سرش و آخ بلندی گفت.

شاهرخ:

ـ چی شد؟

ـ هیچی عزیزم، سرم گیج میره.

ـ بخاطر اینه که خسته ای. 

ـ بله، مشخصه چـــقدر خستن.

هر دوشون برگشتم سمت من. کاترین با حرص و شاهرخ با یه برق تو چشماش داشت منو نگاه می کرد.

ـ میشه منو همراهی کنی؟

ـ حتما. 

کاترین هم از خدا خواسته دستاشو دور بازوهای شاهرخ حلقه کرد و رفتن داخل. این وسط من موندم و چمدوناش. نکنه انتظار داره من اینا رو براش بیارم؟ کور خوندی، الان نشونت میدم. به من میگن شیدا. یه سنگ از کنار باغچه برداشتم و چرخ یکی از چمدوناشو شکوندم. روی دو تای دیگه هم یه کم نقاشی کردم. لبخندی از سر رضایت زدم و رفتم تو که سینه به سینه ی شاهرخ شدم. گذرا نگاش کردم و خواستم رد شم؛ ولی نذاشت.

ـ برو کنار.

ـ چه آتیشی سوزوندی؟

ـ من؟ خواب دیدی خیر باشه.

ـ از چشمات معلومه یه کاری کردی.

ـ برو بابا.

یه تی شرت لیمویی و شلوار مشکی راسته پوشیدم و موهامو با کش بالای سرم بستم. اومدم بیرون تا اوضاع رو دید بزنم. اتاق ته راهرو رو برای کاترین آماده کرده بودیم؛ که فاصله زیادی با اتاق ما نداشت. دیدمش که اومد بیرون و همزمان هم شاهرخ رسید بالا. با اخمی که رو پیشونیش بود گفت: 

ـ دستت درد نکنه شاهرخ جان، خودم می آوردمشون.

ـ خواهش می کنم فقط ... 

ـ وای چرا این شکلی شدن اینا؟

شاهرخ اول به من نگاه کرد که لبخند کجی تحویلش دادم. 

ـ داشتم می اومدم بالا خوردن به پله ها. ببخشید، برات می گیرم به جاشون.

ـ نه عزیزم، مسئله ای نیست، فدای سرت. 

شیطون نگاش کرد.

ـ میری بخوابی؟

ـ کم کم، آره میرم، چطور؟

کاترین چیزی دم گوش شاهرخ گفت که اونم تا بناگوش سرخ شد. فهمیدم منظورش چیه؟ دختره ی وقیح. پس این جوری هاست؟ دارم برات، صبر کن. 

ـ نه، یعنی، چیزه، من با شیدا تو یه اتاق می خوابم.

مخم سوت کشید، چی؟ خواستم چیزی بگم که شاهرخ با نگاش منو به سکوت دعوت کرد.

ـ حالا یه شب هم بد می گذروندی، باشه عزیزم، حالا حالاها وقت هست.

بعد خنده بلندی سر داد و گونه ی شاهرخ رو بوسید و رفت سمت اتاقش. تا درو بست توپیدم بهش.

ـ این چه حرفی بود که زدی؟

ـ دیدی که چی ازم می خواست، انتظار داشتی قبول کنم؟

مثل کاترین جوابشو دادم:

ـ حالا یه شبو بد می گذروندی!

دستامو گرفت و چسبوند به دیوار، جوری که هیچ کاری نمی تونستم بکنم. 

ـ حیف که بدجوری تو منجلاب گیر کردم؛ وگرنه نشونت می دادم. 

چشماش خیلی وحشی شده بود و بعد از این همه مدت یه لحظه ازش ترسیدم. آب دهمنو قورت دادم.

ـ ولم کن، دردم گرفت.

حالت نگاش عوض شد و دستامو رها کرد و این دفعه نگاش شیطون شد.

ـ خیلی ترسیدی جوجو؟

ـ نخیر.

ـ آره معلومه. 

خواستم برم تو اتاقم که نذاشت.

ـ دیگه چیه؟

ـ کجا داری میری؟

ـ خوب معلومه میرم بخوابم دیگه.

ـ مثل این که نگرفتی چی شد خانم کوچولو، شما تا چند شب مهمون منی.

با صدای بلندی داد زدم:

ـ چی؟

ـ هیس، یواش تر. 

دستمو بشدت کشید و منو کشون کشون برد تو اتاقش. هر کاری کردم نتونستم خودمو آزاد کنم. درو بست و گفت:

ـ ما قرارمون چی بود؟

با عصبانیت گفتم:

ـ خب منظور؟

ـ الان این کاترین نمیگه اینا چه نامزدایین که جدا از هم می خوابن؟

ـ چه ربطی داره؟

ـ شیدا تو واقعا متوجه نمیشی یا خودتو زدی به خریت؟

ـ درست حرف بزن آقای محترم، من بهت اجازه نمیدم هر چی خواستی بهم بگی، مفهومه؟

ـ وای، جوجوی ما عصبانی شد. 

ـ برو ببینم، حوصله ندارم.

ـ می خوای شک کنه اینا همش بازیه؟ فعلا مجبوریم تو یه اتاق بخوابیم.

ـ صد سال سیاه، برو کنار می خوام برم خستم.

ـ نمیشه، همین جا می مونی.

ـ ای خدا من چه گناهی کردم به درگاهت آخه؟ منو از دست این نجات بده.

ـ جوجو وقت برای دعا کردن زیاده، من به این زودی ها دست از سرت برنمی دارم.

خنده ی مهربونی کرد و رفت تو دستشویی. حالا چی کار کنم من؟ نکنه جدی جدی باید با این تو یه اتاق باشم؟ عجب گیری کردم ها. اون قدر خوابم می اومد که حوصله ی هیچ فکریو نداشتم، رفتم تو رختخواب. فکر کنم ادکلنو خالی کرده بود روش. پتو رو تا زیر گردنم کشیدم بالا و جوری خوابیدم که نتونه اعتراضی کنه. چشمامو بستم و منتظر شدم بیاد ببینم چی میگه. صدای قدم هاشو شنیدم که اومد سمت تخت.

ـ پاشو ببینم؟ چرا این شکلی خوابیدی؟ پس من کجا بخوابم؟

ـ کاناپه رو برای همچین مواقعی گذاشتن دیگه، بفرمایید.

ـ قبول نیست، من عادت دارم فقط تو جای خودم بخوابم. برو کنار یه کم.

ـ نمی خوام، اَه اذیت نکن دیگه، برو.

بدون توجه به من پتو رو زد کنار. تا اومدم جیغ بکشم دستشو گذاشت رو دهنم.

ـ چته همش جیغ جیغ می کنی؟ من کاریت ندارم، با فاصله از هم می خوابیم.

ـ دیگه چی؟ به شما اصلا اعتباری نیست، من میرم رو کاناپه.

بالشو برداشتم و خواستم برم که دستمو سفت گرفت.

ـ برای هزارمین بار میگم، من کاری بهت ندارم. لوس بازی در نیار، بخواب. اون جا کمرت درد می گیره.

ـ ولی من راحتم.

عصبی دستی به موهاش کشید.

ـ به درک، هر کاری دوست داری بکن.

هر کاری می کردم نمی تونستم بخوابم. راست می گفت، کمرم داشت درد می گرفت. آروم بلند شدم رفتم سمت تختخواب. پشتش به من بود. آروم بالشو گذاشتم و دراز کشیدم؛ ولی انگار بیدار بود.

ـ چرا برگشتی جوجو؟

ـ شما بیداری؟

ـ آره.

برگشت طرفم، چشماش تو تاریکی برق می زد. یه لحظه به فکرم رسید نکنه کاری کنه؟

ـ من که گفتم کارت ندارم. با خیال راحت بخواب، شب بخیر.

منم دیگه چیزی نگفتم و بمحض این که چشمامو بستم زود خوابم برد.

با تابیده شدن نور خورشید به صورتم چشمامو باز کردم. یه نگاه به ساعت کردم که از هشت گذشته بود. با یادآوری دیشب سرمو برگردونم جایی که شاهرخ خوابیده بود، خالی بود. قبل از این که از تخت بیام پایین دوباره سیخ سر جام نشستم. صبر کن ببینم، من چرا مدرسه نیستم؟ وای دیرم شد، با همون وضعیت رفتم تو اتاقم و لباس پوشیدم. ای لعنت به تو شاهرخ! چرا بیدارم نکردی؟ اون قدر عجله داشتم که چند دفعه نزدیک بود بخورم زمین. بی توجه به صداهایی که از آشپزخونه می اومد تند تند کفشامو پوشیدم و خواستم برم که با صدای شاهرخ برگشتم سمتش.

ـ کجا با این عجله؟

ـ به لطف شما و مهمون عزیزتون مدرسَم دیر شد.

ـ بیا صبحانه بخور با هم میریم.

ـ نمی خوام خداحافظ.

ـ صبر کن ببینم، وایسا خودم می رسونمت.

ـ نه ممنون، خودم میرم.

ـ لج نکن دختر، صبر کن برم حاضر بشم زود میام.

بعد از گفتن این حرف راه پله ها رو در پیش گرفت. پوفی کردم و منتظر شدم. توی همین لحظه چشممون به جمال کاترین خانم روشن شد. به به، خانم یه تاپ نقره ای رنگ و شلوارک تا بالای زانو پوشیده بود. آرایش هم که نگو. 

ـ تو میری مدرسه؟

این جمله رو با لحن مسخره ای گفت. سعی کردم کمی بخندم.

ـ آره عزیزم، چطور؟

ـ آخی، فکر می کردم راهنمایی باشی.

ـ نه عزیزم اشتباه به عرضتون رسوندن. اصلا هم به شما نمی خوره بیست و پنج سالتون باشه ها.

ذوق زده شد.

ـ جدی؟ آره، همه میگن کمتر می زنی.

ـ نه اشتباه نکن، وقتی دیدمت فکر کردم کمِ کم سی رو رد کردی.

از خجالت قرمز شد و خواست حرفی بزنه که شاهرخ رسید.

ـ بریم، کاترین من برم شیدا رو برسونم میام.

داشتیم از در می رفتیم بیرون که با ناز گفت:

ـ زود برگرد شاهرخ، کارت دارم. در ضمن حوصلَم هم سر رفته، باید منو ببری استودیو.

ـ بعدش جایی کار دارم؛ ولی سعی می کنم زود بیام.

فکر کنم جلوی خودشو گرفت که جیغ نزنه. لبخند پیروزمندانه ای زدم و براش یواشکی دست تکون دادم. هر دومون توی ماشین سکوت کرده بودیم که من شکستمش.

ـ شاهرخ یه ذره تندتر برو، بابا ساعت هشت و نیم شد.

تا این حرفو زدم ضبط ماشینو کم کرد و گفت:

ـ چی گفتی؟

ـ وا، مگه نشنیدی؟

ـ قبلش چی گفتی؟

ـ گفتم شاهرخ تندتر برو.

چشماش برقی زد و یه لبخند عمیق اومد گوشه ی لبش. اینم یه چیزیش میشه ها. 

ـ دستت درد نکنه، خداحافظ.

ـ وایسا.

ـ تو رو خدا بذار بعدا بگو.

ـ میگم صبر کن چته تو؟

ـ بله فرمایش.

ـ برگشتنی میام دنبالت.

ـ نه دیگه خودم میام، شما زحمت نکش.

ـ گفتم میام دیگه حرف نباشه.

ـ خیلی خب، من برم؟

ـ برو.

پیاده که شدم و چند قدم رفتم؛ ولی پشیمون شدم و زدم به شیشه. شیشه ها رو کشید پایین و گفت:

ـ چیزی می خوای؟

ـ نه، فقط خواستم بگم با کاترین خانم بهتون خوش بگذره.

صورتش از عصبانیت قرمز شد و رگ های گردنش زد بیرون. دستی براش تکون دادم و دویدم سمت مدرسه.

زنگ مدرسه خورده شد و من به همراه بچه ها داشتم می اومدم. رسیده بودیم بیرون و داشتیم با هم حرف می زدیم که از دور ماشین شاهرخ رو دیدم. هنوز هم دوست نداشتم بچه ها چیزی بدونن؛ بنابراین سریع خداحافظی کردم و سعی کردم تو شلوغی خودمو گم کنم. وقتی رسیدم زود درو باز کردم و سوار شدم.

ـ سلام.

ـ سلام، خسته نباشی.

ـ ممنون.

تی شرت خاکستری و شلوار جین مشکی پوشیده بود. موهاشم که با ژل پخش کرده بود تو صورتش. در کل خیلی خوش تیپ شده بود.

ـ بریم؟

ـ آره.

یه کم که گذشت ازم سوال کرد.

ـ چطور بود مدرسه؟

نیم نگاهی بهش کردم.

ـ خوب بود، مثل همیشه.

ـ می رسونمت خونه بعدش باید برم استودیو، برای نهار نیستم. 

ـ می خوای منو با اون دختره تنها بذاری؟

ـ اون دختره اسم داره.

ـ ببخشید نمی دونستم بهتون برمی خوره.

ـ کاترین رو بردم استودیو.

ـ چی؟ پس من باید تنها باشم تو خونه؟

ـ نکنه می ترسی؟

ـ نه، من و ترس؟ منم میام.

با تعجب برگشت سمتم.

ـ جدی می خوای بیای؟

ـ آره، مگه چیه؟ اشکالی داره؟

ـ نه، اشکال که نداره، باشه.

ـ فقط یه سر بریم خونه.

ـ چرا؟

ـ من با این لباسا بیام؟

ـ باز تو گیر دادی به لباسات؟

ـ خب زشته، نمیام این جوری.

ـ اولا خیلی هم خوبه. دوما وقت زیاد ندارم. یا همین طوری میای یا می رسونمت خونه.

ـ خیلی خب بابا، بریم.

عینک آفتابیشو گذاشت رو چشمش و لبخندی زد.

رسیدیم به محل کارش. هر دو پیاده شدیم و رفتیم تو. زیاد شلوغ نبود. وارد یه راهروی نسبتا طولانی شدیم. خداییش جای قشنگی بود. داشتم اطرافمو از نظر می گذروندم که با صدای احوالپرسی شاهرخ و یه پسره به خودم اومدم.

شاهرخ:

ـ حواست کجاست؟

ـ هان؟ همین جا.

ـ افشین دوست صمیمی من. افشین جان، شیدا. 

افشین:

ـ به به، خیلی از آشناییتون خوشوقتم خانم.

دستشو گرفته بود سمتم. مردد بودم. انگار شاهرخ اینو حس کرد و دست افشینو پس زد.

ـ منم خوشوقتم.

ـ تعریفتونو زیاد از شاهرخ شنیده بود.

شاخ در آوردم، شاهرخ از من تعریف کنه؟ اونم پیش دوستش؟

ـ چرا چرت میگی افشین، بدو هزار تا کار داریم.

دو تاییشون جلوتر راه افتادن. منم پشت سرشون رفتیم داخل یکی از اتاق ها، که بمحض ورودم کاترین رو دیدم نشسته بود، داشت ناخن های مبارکشو سوهان می کشید. بلند شد و اومد آویزون شاهرخ شد.

ـ خیلی دلم برات تنگ شده بود.

شاهرخ لبخندی زد و خودشو تقریبا از تو بغل کاترین در آورد.

ـ خسته که نشدی؟

ـ حالا که اومدی دیگه نه، الان عالیم.

کاترین جوری وانمود می کرد که انگار اصلا منو نمی بینه. منم مثل خودش رفتار کردم. 

افشین:

ـ خب، تا موقعی که ضبط شروع بشه یه چیزی بخوریم. شیدا خانم شما چی میل داری؟

ـ امـــم، یه چیز خنک، آب پرتقال بی زحمت.

ـ عالیه، شما چی خانم کاترین؟

ـ نسکافه با بیسکویت.

ـ شاهرخ هم که مثل همیشه قهوه.

تا افشین داشت زنگ می زد چشمم خورد به مبل رو به رویی. کاترین تقریبا تو بغل شاهرخ بود. من نمی دونم این خجالت نمی کشه؟ با خشم داشتم نگاشون می کردم که یه لحظه با شاهرخ چشم تو چشم شدم. برق خاصی تو نگاش بود. فوری سرمو برگردوندم یه طرف دیگه. باید به موقعش این دو تا رو ادب کنم. بعد از خوردن آب پرتقال خنک شاهرخ بلند شد.

شاهرخ:

ـ بریم افشین، بچه ها اومدن؟

افشین:

ـ آره، همه هستن، خانم ها شما همین جا می مونید؟

کاترین:

ـ نه، من می خوام بیام تماشا.

شاهرخ:

ـ ولی ...

ـ نه نیار دیگه عزیزم، خیلی وقته صداتو نشنیدم.

ـ باشه. 

افشین:

ـ پس شیدا خانم شما هم بیاید بریم. 

دوست داشتم کاترین رو خفه کنم، که دوباره آویزون شاهرخ شد. ناسلامتی من، یعنی نامزدش بودم. نمی خواستم فکر کنه من بی خیالم. سرعتمو زیاد کردم و رسیدم بهشون.

ـ کاترین جون یه دقیقه این نامزدمو بهم قرض میدی؟

مشخص بود می خواد بزنه لهم کنه. شاهرخ ابروهاشو با تعجب داده بود بالا.

ـ البته عزیزم، شاهرخ یادت نره چه قولی بهم دادی.

ـ باشه باشه. 

جلوتر از ما راه افتاد و رفت. شونه به شونَش داشتم می رفتم.

ـ خوب کاری کردی، مخمو خورد این قدر حرف زد.

ـ تو هم بدت نمیاد.

ـ از چی؟

ـ این که یکی بهت بچسبه.

ـ آره بدم نمیاد؛ ولی طرفش مهمه.

ـ می دونستی خیلی وقیحی؟

ـ نه؛ ولی الان فهمیدم.

ـ خیلی خوبه.

ـ یه چیزی رو می دونستی؟

ـ چی؟

ـ اصلا دروغ گوی خوبی نیستی.

ـ از کجا به این نتیجه رسیدی؟

ـ از چشمات بپرس.

هاج و واج موندم؛ یعنی چی این حرفا؟ مگه چشمای من چی می گفتن؟ داشتم حرفاشو تو ذهنم حلاجی می کردم که افشین صدام کرد.

ـ نمیاید خانم؟

ـ چرا اومدم.

افشین:

ـ بچه ها آماده باشید، شاهرخ چی مد نظرته؟

اونم در گوشش چیزی گفت که من نشنیدم.

کاترین:

ـ عزیزم زبون اصلی نخونی ها.

ـ باشه.

یه نگاه خیره به من انداخت و رفت تو اتاق. کاترین از پشت شیشه داشت نگاشون می کرد. حرصم گرفته بود. دست خودم هم نبود، از کاترین بدم می اومد. افشین بهشون اعلام کرد و اونا هم شروع کردن به زدن. ژستی که موقع خوندن گرفته بود رو دوست داشتم. اول چشماشو بست، وقتی بازشون کرد به من نگاه کرد و شروع کرد به خوندن. منم محو صداش شدم. 

"من برعکس همه پشت خنده هام غمه

تو برعکس منی شادی و غمگین می زنی

ولی تو فوقش آخرش میگی کلاه رفته سرش

باشه کلاه رفته سرم ولی تو رو از رو می برم

خط و نشون کشیدم که خدایی نکرده دیدم

چشمام دیگه تو رو نبینه آره دوری دوستی همینه

خاطرت هنوز عزیزه ولی از فکری که مریضه

بهتره دوری باشه نه که یه عشق زوری باشه ..."

به این جای آهنگ که رسید خیره منو نگاه کرد و یه لبخند مهربون زد. منم جوابشو با لبخند دادم.

"هوایی شدی خواستی که قلبمو دورش کنی

دل تو دلت نبود بزنی ذوقمو کورش کنی

کار از کار گذشته دیگه نمیشه به رو نیارم

با بد و خوب تو ساختم ولی نه دیگه کشش ندارم

تو برعکس منی زیر حرفات می زنی

من به موقَش یه کمی آره فوقش یه کمی

یه کمی کلاه رفته سرم وقتی بودی دور و برم

ریه کمی کلاه رفته سرم ولی تو رو از و می برم

تو انگار تو نبردی ببین چه گرد و خاکی کردی

عشق تو عینه درده آخ الهی برنگرده

حسی بهم نداشتی روز و شب واسم نذاشتی

تو ظاهر عشق و دوستی ولی دروغای زیر پوستی

هوایی شدی خواستی که قلبمو دورش کنی

دل تو دلت نبود بزنی ذوقمو کورش کنی

کار از کار گذشته دیگه نمیشه به رو نیارم

با بد و خوب تو ساختم ولی نه دیگه کشش ندارم."

گیج شده بودم. نگاش عوض شده بود. سعی کردم خودمو درگیر نکنم؛ ولی مگه می شد؟ یعنی دوستم داره؟ نه بابا، شیدا خیالاتی شدی. چشم دیدن تو رو نداره، برای چی باید بهت علاقه پیدا کرده باشه؟ پس چرا این طوری نگام می کنه؟ سرمو تکون دادم تا از این افکار جلوگیری کنم. دوباره بهش نگاه کردم. چشماشو بسته بود موقع خوندن.

وقتی آهنگ تموم شد، اومد بیرون. کاترین بلافاصله رفت طرفش و خواست ابراز احساسات کنه که شاهرخ کنار کشید.

کاترین:

ـ می خواستم ازت تشکر کنم ها؛ ولی باشه، خیلی قشنگ بود.

ـ قابلی نداشت.

لبخند دوستانه ای زد و به من نگاه کرد. نمی شد که ساکت باشم. یه تشکری چیزی.

ـ امــم، خوب بود، تبریک میگم.

ـ مرسی نظر لطفته. 

به ساعتش نگاه کرد و گفت:

ـ بریم که زنگ بزنم نهار بیارن.

کاترین:

ـ وای من که خیلی گرسنَم.

ـ تو چی شیدا؟

ـ اگه شما می خواین بخورین منم حرفی ندارم.

ـ پس بریم، افشین بیا با ما.

چهار تامون نشسته بودیم دور هم و غذا می خوردیم اشتهام دیگه داشت کور می شد از دست کارای این دختره. ایـــش، مدام سعی داشت لقمه بذاره دهن شاهرخ که اونم هر بار ممانعت می کرد. 

افشین:

ـ شیدا خانم شنیدم پیانو می زنید.

رومو از اون دو تا گرفتم و به افشین نگاه کردم. به نظرم پسر بدی نمی اومد.

ـ بله؛ ولی نه به صورت حرفه ای. حالا از کجا شنیدین؟

ـ خیلی خوبه، پیشنهاد می کنم ادامه بدین. 

هر چند که خودم می دونستم کار شاهرخه؛ ولی یه نگاه بهش کردم که گفت:

ـ کلاغ ها گفتن.

چشمکی به شاهرخ زد.

ـ عجب کلاغ های فعالی دارین.

ـ صد البته.

کاترین:

ـ شاهرخ بعدازظهر منو می بری خرید؟

ـ اگه کارام تموم بشه، آره.

ـ نمیشه بذاری برای فردا؟

ـ نه نمیشه. 

لب هاشو برچید و صورتشو به حالت قهر برگردوند.

ـ چرا ناراحت میشی؟ گفتم اگه تموم کردم باشه می برمت.

ـ قول دادی ها.

کلافه دستی به موهاش کشید.

ـ من کی قول دادم آخه؟ حالا تا بعدازظهر سعی می کنم تموم کنم.

***

تو اتاق تنها بودم. حوصلَم بدطور سر رفته بود و خوابم می اومد. یه مجله از رو میز برداشتم و بی حوصله مشغول ورق زدنش شدم. ساعت طرفای سه بود و نمی دونستم تا کی قراره این جا باشیم. یه کم که گذشت در باز شد شاهرخ اومد تو.

ـ تو این جایی؟

ـ آره، پس کجا باید باشم؟

ـ چرا نمیای پیش بقیه؟

ـ اگه منظورت اون دختره س ترجیح میدم همین جا باشم.

اومد وایستاد بالا سرم.

ـ چیه؟

ـ خسته شدی؟

ناخودآگاه خمیازه ای کشیدم و گفتم:

ـ نه.

ـ خوابت میاد؟

ـ نه، بیست سوالیه؟

ـ پاشو.

ـ برای چی؟

ـ مگه خوابت نمیاد؟ بریم یه جای دیگه بگیر بخواب.

ـ نمی خواد، من جایی نمیام.

دستمو گرفت کشید و به زور بلندم کرد.

ـ چی کار می کنی؟

بی توجه به حرفم منو برد تو یه اتاق دیگه و درو بست.

ـ می تونی همین جا بخوابی کسی نمیاد، راحت باش.

اتاق بزرگی بود که سمت چپ یه کاناپه ی سفید قرار داشت. چند تا بطری روش بود که حدس زدم باید مشروب باشه. سمت راست میز کار بزرگی بود که تقریبا به هم ریخته بود. رنگ پرده ها هم سفید مشکی، در کل خیلی اتاق قشنگی بود. 

ـ پسندیدی؟

ـ چی؟ اصلا برای چی منو آوردی این جا؟

پوفی کرد و دستاشو کرد تو جیبش.

ـ د آخه دختر مگه خوابت نمیاد؟

ـ چرا؟

ـ پس چی میگی دیگه؟

ـ این جا اتاق کیه؟

ـ من.

ـ پس چطور میگی کسی نمیاد؟ خودت چی؟

ـ فعلا کاری ندارم این جا، اینم کلید. درو برای اطمینان قفل کن.

کلیدو ازش گرفتم. داشت می رفت که گفتم:

ـ اون دختره کجاست؟

برگشت و دوباره جلوم ایستاد.

ـ پیش بچه هاست، چطور مگه؟

ـ هیچی، ممنون، می تونی بری.

چشماش شیطون شد.

ـ می خوای بهش بگم بیاد تنها نباشی؟

ـ اَه، برو بابا، میری یا نه؟

یهو زد زیر خنده.

ـ کجای حرفم خنده داشت؟

ـ حسود کوچولو.

ـ من حسودی کنم؟ هه، برو که فکر کنم از دوریش زده به سرت.

ـ قیافت خیلی باحال شده. 

ـ چطوری شده؟

ـ هیچی ولش کن، من میرم کاری داشتی زنگ بزن. مقنعَت هم در بیار کسی نمیاد. 

بعد از گفتن این حرفا سریع زد بیرون. حوصله هیچ کاری نداشتم؛ بنابراین مقنعَمو در آوردم و موهامو باز گذاشتم. رو کاناپه دراز کشیدم و بعد از یه خمیازه طولانی به خواب رفتم.

انگار یک نفر داشت موهامو نوازش می کرد. حس خوبی بود. جوری که اصلا دوست نداشتم چشمامو باز کنم. تو همون خواب و بیداری یه لبخند زدم. 

ـ خانمی نمی خوای بیدار شی؟

نمی دونستم صدای کیه، اون قدر گیج خواب بودم که با بدخلقی جوابشو دادم.

ـ ولم کن، خیلی خوابم میاد.

ـ باید بریم خونه، پاشو عزیزم.

ـ ولم کن. 

یه کم جا به جا شدم و پاهامو بیشتر تو شکمم فرو کردم. داشتم دوباره به خواب می رفتم که حس کردم یکی منو بلند کرد. آغوشش و بوی عطرش خوب بود، جوری که خودمو جا به جا کردم و سرمو تو سینَش فرو کردم و دیگه چیزی نفهمیدم.

***

چشمامو باز کردم. اولش موقعیتمو تشخیص ندادم؛ ولی بعد فهمیدم تو اتاقم هستم. سر جام نیم خیز شدم. اوف، ساعت نه شبه. چقدر خوابیدم. آخیش؛ ولی خیلی سر حال شدم. بلند شدم و خواستم برم دستشویی. صبر کن ببینم چی شد؟ راه رفته رو برگشتم. جلوی آینه ایستادم، از چیزی که می دیدم چشمام هشت تا شد. آخرین بار فرم مدرسه تنم بود. پس این تاپ و شلوار مشکی چیه؟ از عصبانیت داشتم منفجر می شدم، راستی کی منو آورده تو اتاقم؟ تا جایی که یادم میاد من استودیو تو اتاق شاهرخ بودم، کار خودشه. 

با همون سر و ضع آشفته رفتم پایین. این بشر باید آدم بشه. با صدای بلندی داد زدم:

ـ آقا شاهرخ کجایی؟

همراه کاترین خنده کنان از آشپزخونه اومدن بیرون.

ـ سلام خانم، خوب خوابیدی؟

ـ این مسخره بازیا چیه؟

ـ از چی حرف می زنی؟

ـ یعنی تو نمی دونی؟

کاترین:

ـ عزیزم مشکلی پیش اومده؟

ـ شما ساکت باش.

جا خورد و به شاهرخ گفت:

ـ بعدش بیا اتاقم کارت دارم.

بعدش با حالت دو رفت بالا.

ـ کاترین وایسا، اَه لعنتی!

اومد و بازومو گرفت.

ـ چته تو؟

ـ میشه بگی چه غلطی کردی؟

ـ منظورت چیه؟

ـ کی منو آورده این جا؟ این، این لباسا چیه تنم؟

ـ آهان، حالا فهمیدم. انتظار که نداشتی تا شب بمونم اون جا که جنابعالی از خواب بیدار شی؟

ـ نباید به من دست می زدی، چرا بیدارم نکردی؟

ـ آی کیو، همین کارو کردم. بیدار نشدی. بغلت کردم آوردمت. بد کردم نذاشتم از خواب ناز بیدار شی؟

یهو با حرفاش آروم گرفتم و عصبانیتم فروکش کرد. چرا نمی تونم در برابر چشماش مقاومت کنم؟ از تصور این که لباسامو عوض کرده باشه اشک تو چشمم حلقه زد. بغض کردم و خجالت زده سرمو انداختم پایین.

ـ لباسام، چیزه، خب لباسام چی پس؟ اونم کار توئه؟

اولش سکوت بود؛ ولی بعد چنان زد زیر خنده که ترسیدم و یه متر از جام پریدم.

ـ چته؟ ترسیدم.

ـ وای خدا قیافَت خیلی بامزه شده.

ـ برو خودتو مسخره کن.

داشتم می رفتم که منو دوباره برگردوند طرف خودش.

ـ صبر کن، جواب سوالتو بگیر.

هیچی نگفتم، در عوض به صورتش نگاه کردم.

ـ آره کار من بود.

چیز بدی تو نگاش نبود، تازه معصوم هم شده بود! نباید فکر می کرد من خوشم اومده از این کارش.

ـ تو، خیلی غلط کردی!

ـ تا باشه از این غلطا!

ـ خیلی پررویی.

ـ اون که بله، من نامزدتم ها.

ـ حالم دیگه داره به هم می خوره از این بازی مسخره.

ـ ببین کوچولو، چه خوشت بیاد چه نیاد شروع شده، پس باید تا تهش بریم. فقط بدون من مجبورم به قول تو این دختره رو تحمل کنم، فهمیدی؟

کلمه آخرو با صدای بلند گفت. یهو زدم زیر گریه، نباید این طوری باهام حرف می زد. تازه یه چیزی هم طلبکار بود. 

شوکه شد و یه جورایی ترسید.

ـ چی شد شیدا؟ ببینمت.

ـ ولم کن.

از کنارش خواستم برم که با دو تا دستاش بازوهامو چسبید.

ـ ببینمت، سرتو بگیر بالا.

ـ نمی خوام.

ـ من منظوری نداشتم. قبول تند رفتم، گریه نکن دیگه، ببینمت؟

سرمو گرفتم بالا، نمی دونم چی شد که خیلی نرم بغلم کرد.

ـ من معذرت می خوام عزیزم، ببخشید.

تو آغوشش آرامشیو داشتم که هیچ وقت تجربَش نکرده بودم. بوی عطرش مستم کرد و باعث شد آروم بگیرم. بعد از چند ثانیه با احتیاط از بغلش اومدم بیرون. دچار یه حس تازه ای شده بودم که نمی دونستم اسمش چیه. 

ـ دیگه نبینم گریه کنی ها، باشه؟

سرمو به نشونه تایید تکون دادم.

ـ آفرین.

احتیاج به تنهایی داشتم؛ بنابراین بدون هیچ حرف دیگه ای ترکش کردم و به اتاقم پناه بردم.

***

وقتی به خودم اومدم که آه از نهادم بلند شد. ساعت از یازده هم گذشته بود. خیلی گرسنَم بود. از در که رفتم بیرون متوجه سوت و کور بودن خونه شدم. ظاهرا که شاهرخ به همراه مهمان ویژَش خونه نبودن. بی خیال شدم و رفتم دو تا تخم مرغ نیمرو کردم و خوردم. وقتی ظرفشو شستم برگشتم تو سالن و رو به روی تلویزیون نشستم. ناخودآگاه ذهنم پر کشید سمت شاهرخ و کاترین. حتما واسه خودشون رفته بودن خوش گذرونی. بی حوصله بدون این که تلویزونو خاموش کنم رفتم بالا. رو تختم دراز کشیدم و به جمله ی آخر شاهرخ فکر کردم، من مجبورم این دختره رو تحمل کنم. همین لحظه صدای ماشین اومد. رفتم پشت پنجره، بله خودشون بودن. رفتم پشت در تا صداشونو واضح تر بشنوم.

ـ شاهرخ واقعا عالی بود، مرسی.

ـ خواهش می کنم، من خستم میرم بخوابم.

ـ شاهرخ؟

ـ هوم؟

ـ میشه امشب پیشت باشم؟

ـ بین کاترین قبلا هم بهت گفتم. 

ـ بخاطر اون دختره س؟

ـ اوف، حوصله ندارم امشب.

ـ باشه، برو نمی خوام اذیت بشی.

ـ شب بخیر.

ـ شب بخیر.

از حرص دندونامو روی هم فشار دادم. دختره ی وقیح، فکر کرده این جا هم مثل کشور خودشونه. اَه، ولی خوشم اومد شاهرخ خوب جوابشو دادی.

خیس عرق نشستم سر جام. خواب بدی دیده بودم. دست خودم نبود. خیلی می ترسیدم. همیشه این جور مواقع مامان پیشم می موند تا صبح؛ ولی الان چی؟ سرمو گذاشتم روی پاهام و به اشکام اجازه باریدن دادم. کمی که گذشت حضور کسیو احساس کردم. سرمو بلند کردم و شاهرخ رو دیدم.

ـ چی شده شیدا؟

هیچی نگفتم و بهش زل زدم. نشست کنارم و دستامو گرفت.

ـ د لعنتی حرف بزن.

ـ من...خواب...خیلی بد...بود.

نگرانی تو چشماش هویدا بود. نمی دونم چی شد که رفتم بغلش و سرمو گذاشتم رو سینَش. تا می تونستم اشک ریختم. اونم کم نذاشت و سعی می کرد که آرومم کنه. ازش جدا شدم. دستمو دوباره گرفت.

ـ نمی خوای بگی چه خوابی دیدی؟

ـ نه، نمی خوام بهش فکر کنم.

ـ باشه، می خوای پیشت باشم تا بخوابی؟

ـ نه نمی خواد، شما برو که یه وقت کاترین خانم ما رو با هم نبینه، برات بد میشه.

با دهن باز داشت نگام می کرد. نمی دونستم چرا این حرفو زدم. اخم کرد.

ـ تو یه جوری باید ضد حال بزنی نه؟

ـ نه چرا ضد حال؟ واقعیته دیگه.

بدون این که چیزی بگه لحظه ای نگام کرد و رفت. پشیمون شدم؛ ولی از طرفی هم خوشحال پتو رو کشیدم رو خودم و به خواب رفتم. 

روز بعد طرفای ظهر بود که داشتم تست می زدم. کسی خونه نبود و این فرصت خیلی خوبی بود. گوشیم زنگ خورد، مهسا بود.

ـ الو، سلام مهسا جونی.

ـ درد، کوفت، معلوم هست کجایی؟

ـ اُه اُه، چه عصبی. به خدا داشتم درس می خوندم تا الان.

ـ بسه بسه، کشتی ما رو با این درس خوندنت.

ـ خیلی خب، حالا خوبی عزیزم؟

ـ نه، حوصلَم سر رفته. شیدا زنگ زدم ببینم بعدازظهر میای بریم بیرون؟

ـ کجا بریم؟ با کی؟

ـ با مهیار دیگه، نگو نه که ناراحت میشم.

ـ باشه بابا، میام.

ـ ای ول، راستی شاهرخ چطوره؟

ـ خوبه.

ـ اذیت نمی کنه؟

ـ نه، چون که سرش فعلا گرمه.

ـ دو پهلو حرف می زنی چرا؟ چیزی شده؟

ـ حالا دیدمت برات تعریف می کنم.

ـ وای تا بعدازظهر می میرم از فضولی.

ـ خودتو کنترل کن حالا.

ـ باشه، پس فعلا کاری نداری؟

ـ نه قربونت، ساعت چند میاین؟

ـ پنج خوبه؟

ـ آره، من منتظرم. خداحافظ.

ـ خداحافظ.

بعد از نهار خودمو سرگرم درس کردم و ساعت چهار بود که رفتم کم کم حاضر بشم. اول یه دوش گرفتم. بعد موهامو خشک کردم. از بین مانتوهام سفیدشو انتخاب کردم با شلوار لی مشکی. آرایش نسبتا متوسطی کردم. رژ صورتیمو که زدم معرکه شدم. کفشای هفت سانتی مشکیمو پوشیدم و شال هم رنگشو هم سرم کردم. اُه اُه، چه جیگری شدم من. ورود من به سالن مساوی بود با داخل اومدن شاهرخ.

ـ به به، به سلامتی کجا؟

ـ با مهسا و مهیار می خوایم بریم بیرون.

ـ این جوری؟

اشاره کرد به تیپم.

ـ مگه چشه؟

کلافه دستی به موهاش کشید، جوری که گفتم الان کنده میشن.

ـ فکر نمی کنی زیادی به خودت رسیدی؟

ـ نخیر، من هیچ ایرادی نمی بینم.

صدای آیفون بلند شد.

ـ اومدن، من رفتم خداحافظ.

ـ کی برمی گردین؟

ـ نمی دونم، معلوم نیست.

دیدم داره دنبالم میاد.

ـ کجا میای؟

ـ حق ندارم با دخترعمو و پسرعموم سلام کنم؟

ـ آهان، چرا، خب بیا.

وقتی مهسا رو دیدم پریدم بغلش. 

مهیار:

ـ بسه مهسا، لهش کردی.

ـ خب چی کار کنم دلم براش تنگ شده بود.

ـ ای وای ببخشید، سلام عرض شد آقا مهیار.

ـ سلام خانم، خوبی؟

ـ مرسی.

داشتم بظاهر به حرفای مهسا گوش می دادم؛ ولی همه حواسم به شاهرخ بود. نمی دونم چرا عصبی می زد.

مهسا:

ـ داداش بریم، شاهرخ خداحافظ. می اومدی خوشحال می شدیم.

ـ نه، شما برین بهتون خوش بگذره.

ـ حتما خوش می گذره.

مهیار:

ـ خانم ها سوار شید.

یه لحظه برگشتم عقب دیدم شاهرخ با حسرت داره بهم نگاه می کنه. 

موضوعو که به مهسا گفتم بیچاره داشت از تعجب شاخ در می آورد. اون شب خیلی بهم خوش گذشت. موقع برگشتن همش اصرار می کردن که خونشون بمونم؛ ولی من مخالفت کردم. این وسط نگاه های مهیار داشت اذیتم می کرد. به خونه که رسیدم دیدم کاترین نشسته رو مبل داره مشروب می خوره. چشم چرخوندم که شاهرخ رو ببینم؛ ولی نبودش. از کنارش رد شدم که گفت:

ـ بشین کارت دارم.

با انزجار بهش نگاه کردم.

ـ من با تو هیچ کاری ندارم.

ـ ولی من دارم. 

بلند شد ایستاد رو به روم.

ـ ببین دختر جون، دور شاهرخ رو خط بکش.

ـ مثل این که شما هنوز متوجه نشدی، چه بخوای چه نخوای ما با هم نامزدیم.

ـ اینم یکی دیگه از بازی هاشه، من می شناسمش.

ـ تو حتی یه درصد هم نمی شناسیش.

با عصبانیت بازومو چسبید.

ـ کاری نکن که از زندگی کردن پشیمون بشی.

ـ وای خدا! خیلی ترسیدم، برو بابا.

داشتم از پله ها می رفتم بالا که صداش در جا میخکوبم کرد.

ـ یادت باشه خودت خواستی، پس منتظر عواقبش هم باش.

سرم پایین بود و داشتم حرفاشو تو ذهنم حلاجی می کردم که محکم به چیزی برخورد کردم. سرمو که بلند کردم با چهره درهم و عصبی شاهرخ رو به رو شدم.

ـ نمی خوای بری کنار؟

ـ علیک سلام.

ـ تو هم نصف شبی سلام کردنت اومده؟ باشه، سلام، حالا برو.

ـ منو کشوند یه گوشه و مچ دستمو سفت گرفت، جوری که فکر کردم الان می شکنه.

ـ می دونی ساعت چنده؟

ـ آخ، آخ.

ـ مظلوم بازی در نیار، جوابمو بده.

ـ آره می دونم، ساعته یکه، که چی حالا؟

یه فشار دیگه به دستم وارد کرد. واقعا داشت اشکم در می اومد. نامرد خیلی زورش زیاد بود.

ـ آخ، تو رو خدا، دردم گرفت. 

ـ دفعه آخرت باشه که تا این موقع بیرونی، فهمیدی؟

ـ آره آره.

صدای کاترین می اومد.

ـ شاهرخ، عزیزم کجایی؟ من زیاد حالم خوب نیست، بیا کمکم کن.

شاهرخ:

ـ صدات در نمیاد.

با تعجب بهش نگاه کردم، نمی دونستم چی تو سرشه.

ـ شاهرخ کجایی؟ امشب دیگه نمی تونی از دستم در بری.

همین لحظه گرمی لباشو رو لبم احساس کردم. داغ کردم. خیلی با خشونت داشت لبامو می خورد. دردم گرفته بود؛ ولی یه جورایی هم دوست داشتم. به خودم اومدم و هر کاری می کردم که خودمو خلاص کنم نمی شد. یه لحظه چشمم خورد به کاترین که داشت با عصبانیت هرچه تمام تر بهمون نگاه می کرد. بعد سریع رفت تو اتاقش و درو بست. همین لحظه شاهرخ نفس زنان ازم جدا شد. بدون این که چیزی بگه دستمو گرفت و برد تو اتاقش. اصلا قدرت حرف زدن نداشتم. 

ـ امشب این جا می مونی.

وقتی دید حرفی نمی زنم اومد نزدیکم.

ـ شنیدی چی گفتم؟

ولی من فقط نگاش می کردم.

ـ با توام، یه حرفی بزن.

ـ من نمی مونم. 

ـ باید بمونی، ندیدی تو حال خودش نبود؟ حوصله دردسر ندارم.

ـ این چه ربطی به موندن من داره؟

ـ حتما ربط دارم که گفتم بمون.

در اتاقشو قفل کرد و کلیداشم گذاشت تو جیبش.

ـ من که این جوری نمی تونم بخوابم.

ـ من دارم میرم حموم، یه چیزی از تو کمدم پیدا کن بپوش. 

ـ تو رو خدا بذار برم.

ـ گفتم نمیشه، حوصله ندارم، پس بحث نکن. 

بغض بدی به گلوم چنگ انداخته بود. شاهرخ رفت و همون جا رو زمین نشستم. چرا هیچ اعتراضی نکردم در برابر خواستَش؟ نکنه بخواد امشب ... وای خدایا خودت کمکم کن! بهش یه جورایی اعتماد داشتم، اگه می خواست کاری بکنه تا الان می کرد. تازه چرا من؟ اون که از من متنفر بود، پس این اداها چیه؟ از توی کمدش بلوزیو انتخاب کردم که تا روی زانوهام می رسید با همون شلوار لی رفتم نشستم رو کاناپه تا بیاد تکلیفمو روشن کنه.

از حموم اومد بیرون. در حالی که فقط شلوار پاش بود، سرمو انداختم پایین. اون که اصلا رعایت نمی کرد. کمی بعد سرمو بلند کردم دیدم یه تی شرت پوشیده و داره با پوزخند گوشه لبش بهم نگاه می کنه.

ـ چیه؟

ـ نمی خوای بخوابی؟

ـ کجا اون وقت؟

ـ خوب معلومه رو تخت.

ـ عمرا! یه پتویی چیزی بده من همین جا می خوابم.

از تو کمدش یه پتو داد دستم. خودشم رفت دراز کشید و تلویزیونو روشن کرد. هر کاری می کردم خوابم نمی برد. همش از این دنده به اون دنده می شدم. دیگه طاقتم طاق شده بود.

ـ من خوابم نمی بره.

ـ خب چی کار کنم؟

ـ نمی دونم، تو داری چی نگاه می کنی؟

ـ معلومه دارم فیلم می بینم، اگه می خوای بیا نگاه کن.

یه کم سر جام نیم خیز شدم. ایــی، این چیه؟ همش بزن بزنه.

ـ این چیه که نگاه می کنی؟ حالم بد شد.

با لبخند بهم گفت:

ـ ولی من دوست دارم.

ـ برو بابا خودت و سلیقَت.

ـ مثلا جنابعالی اگه بودی چی نگاه می کردی؟

بلند شدم رفتم نزدیکش و کنترلو ازش گرفتم. زدم جایی که فیلم هندی نشون می داد.

ـ تو از اینا نگاه می کنی؟

ـ آره مگه چیه؟

نشستم رو زمین و به ظاهر مشغول نگاه کردن شدم. در واقع می خواستم عکس العملشو ببینم.

ـ ببین بزن همون کانال قبلی.

سرمو برگردوندم عقب.

ـ نمی خوام.

ـ میگم بزن.

ـ منم گفتم نمی خوام.

ـ اصلا بیا یه کاری کنیم که نه حرف من باشه نه تو.

ـ چی کار؟

ـ بیا ایکس باکس بازی کنیم.

خیلی خوشحال شدم از پیشنهادش.

ـ ای ول، موافقم، ببین فقط فوتبال بذار.

ـ باشه.

روشنش کرد و اومد کنارم رو زمین نشست.

ـ بیا شرط بذاریم.

ـ چه شرطی؟

ـ هر کسی که برد پنج دقیقه باید بازنده رو قلقلک بده.

شروع کرد به خندیدن.

ـ کجای حرفم خنده داشت؟

میون خنده جوابمو داد.

ـ خیلی با حالی.

ـ اینو که خودم می دونم.

کم کم دست از خندیدن کشید.

ـ از الان بدون بازنده ای.

ـ می بینیم.

خیلی هیجان داشتیم. موقع بازی چند دفعه هم دسته رو کوبیدم به زمین. آخراش بودیم و نتیجه دو به دو مساوی بود، فقط یه گل لازم بود تا ببرم.

ـ آهان، برو جلو، برو اَه، اَه.

دسته رو با شدت پرت کردم جلو.

ـ من که بهت گفته بودم برندَم.

ـ قبول نیست تو جر زدی.

ـ چی میگی؟ تقصیر خودته. نباید دروازه بانتو می آوردی بیرون.

یه دفعه شرطمون یادم افتاد. هر دومون داشتیم به هم نگاه می کردیم، که تو یه حرکت ناگهانی از جام بلند شدم و پا به فرار گذاشتم. اونم دنبالم می اومد.

ـ من نمی ذارم قلقلکم بدی.

ـ شرطیه که خودت گذاشتی.

جیغ می زدم و می دویدم. دیگه نفس برام نمونده بود. چند دور، دور اتاق چرخیدیم و این دفعه خواستم از تختش برم بالا که از پشت منو گرفت و پرتم کرد رو تخت. هیچ کاری نمی تونستم بکنم. اونم شروع کرد به قلقلک دادنم.

ـ وای بسه! تو رو خدا، شاهرخ بسه. 

ـ حقته. 

در واقع هر دومون غش کرده بودیم از خنده.

ـ بسه دیگه، شاهرخ؟ وای مامان!

دست کشید از کارش. منم چشمامو که بسته بودم باز کردم. لبخند به لب داشت.

ـ بدجور قلقلکی هستی ها.

ـ آره، از بچگی همین طور بودم.

دو تا دستاش رو تخت بود و سرش کاملا رو به روم قرار داشت. می خواستم بلند بشم که نذاشت.

ـ چیه؟

ـ بگیر بخواب همین جا. کجا میری؟

ـ امـــم، خب می خوام برم دستشویی.

خندید و بلند شد.

ـ برو کوچولو.

تو آینه به خودم نگاه کردم. سرخ سرخ بودم. یه آب به صورتم زدم بلکه کمی از التهاب صورتم کم بشه. از دستشویی که اومدم بیرون دیدم جاشو پهن کرده رو زمین خوابیده.

ـ چرا این جا خوابیدی؟

ـ راحتم، تو هم بخواب فردا خواب نمونی.

ـ مطمئنی؟ اگه می خوای من میرم رو کاناپه.

با همون چشمای بسته جواب داد:

ـ آره، گفتم که، خوبه شب بخیر.

ـ شب بخیر.

رفتم رو تختش و این دفعه دیگه تا چشمامو بستم خوابم برد.

***

بعدازظهر طرفای ساعت چهار بود و داشتم تست زبان کار می کردم. چند جا به مشکل برخوردم که اصلا نمی تونستم حلشون کنم. بهتر دیدم به جای این که خودمو اذیت کنم برم از شاهرخ بپرسم. کتابمو برداشتم و زدم بیرون. پشت در اتاقش ایستادم و در زدم. صدای خنده کاترین بوضوح شنیده می شد. 

شاهرخ:

ـ بفرمایید.

آروم درو باز کردم. کاترین و شاهرخ جفت هم نشسته بودن و سرشون توی چند تا برگه بود. از سر و ریخت کاترین اصلا خوشم نیومد. تاپ بندی بنفش و دامن کوتاهی پوشیده بود. مثل همیشه هم کلی آرایش کرده بود.

ـ مثل این که بد موقع اومدم، میرم بعدا میام.

ـ نه، بگو چی کار داشتی؟

یه نگاه به کاترین کردم و برای این که حرصشو در بیارم با یه کم ناز حرفمو زدم.

ـ امـــم، چند تا سوال زبان دارم، خواستم کمکم کنی.

ـ حتما، بیا ببینم چیه؟

کاترین: 

ـ شاهرخ داشتیم حرف می زدیما، بهش بگو بره بعدا بیاد.

ـ چند تا سواله دیگه، وقت زیادی نمی بره.

پیروزمندانه بهش نگاه کردم و کتابمو دادم به شاهرخ. 

ـ اینا که خیلی ساده س، بشین برات توضیح بدم.

همین موقع گوشی کاترین زنگ خورد و با خوشحالی گفت پدرشه و رفت بیرون.

ـ ایـــی.

ـ چی گفتی؟

ـ هان؟ هیچی.

جوری نگام کرد که یعنی خودتی و گرفتم منظورت چی بود. واقعا مسلط بود تو زبان و قشنگ برام توضیح داد. 

ـ وای دستت درد نکنه! همشو فهمیدم.

خنده ی مهربونی کرد و کتابو بست داد دستم.

ـ خواهش می کنم.

ـ من دیگه برم، مزاحمت کارتون نشم.

ـ یه لحظه وایسا.

ـ چیه؟

ـ امشب تولد افشینه. من و کاترین میریم. تو هم دعوتی، میای؟

ـ تولد؟ نه من نمیام، فردا امتحان دارم.

ـ خب الان بخون تا شب که بریم.

ـ نمیشه. درس هام زیادن. فردا شما برین خوش بگذره بهتون.

ـ باشه، فقط شب ممکنه دیر بیایم، نمی ترسی تنهایی؟

ـ نه از چی بترسم؟ مثلا ساعت چند میاین؟

ـ نمی دونم، بستگی داره تا چه موقعی افشین نگهمون داره.

ـ در هر صورت مشکلی نیست، خوش بگذره، فعلا.

ـ باشه، خوب درس بخون.

لبخندی بهش زدم و اومدم بیرون. ناخودآگاه دلم گرفت. نه بخاطر نرفتن، این که کاترین هم همراهش بود و معلوم نبود چی پیش میاد.

*** 

چشمامو باز کردم و از تاریکی اتاق فهمیدم شب شده. کش و قوسی به بدنم دادم و بلند شدم. کمرم خشک شده بود. اولین کاری که کردم رفتم ببینم شاهرخ اینا رفتن یا نه. از خالی بودن اتاقش و ساکت بودن خونه فهمیدم که نیستن. رفتم تو آشپزخونه و از تو یخچال چند تا سوسیس در آوردم و سرخ کردم. یه ساندویچ کوچیک درست کردم و نوشابه به دست اومدم رو به روی تلویزیون نشستم. میلم نمی کشید که ساندویچو بخورم؛ ولی به زور دادمش پایین. ساعت یازده بود و هنوز برنگشته بودن. شروع کردم اس ام اس دادن به مهسا و تا نیم ساعت خودمو سرگرم کردم. دیدم این جوری نمیشه، لپ تاپمو آوردم و همون جا یه رمان انتخاب کردم و داشتم تازه شروع می کردم که گوشیم زنگ خورد، شاهرخ بود. 

ـ بله؟

ـ سلام. 

ـ سلام، خوبین؟ خوش می گذره؟

ـ تو که باز رسمی شدی.

ـ دیگه دیگه.

ـ چی کار می کردی؟

ـ هیچی، می خواستم رمان بخونم که جنابعالی پریدی وسط ماجرا.

خنده ی کوتاهی کرد.

ـ نمی ترسی؟

ـ نه همه چیز خوبه.

ـ شام خوردی؟

ـ آره، امـــم کی میاین؟

ـ نمی دونم عزیزم؛ ولی تو بگیر بخواب. درها رو هم قفل کن، من کلید دارم.

ـ پس حالا حالا ها نمیاین.

چیزی نگفت و سکوت کرد.

ـ الو؟

ـ دارم صداتو.

ـ پس چرا چیزی نمیگی؟ ناراحتی؟

ـ از کجا فهمیدی؟

ـ از صدات مشخصه.

ـ چیزی نیست، خستم. اگه افشین دوست صمیمیم نبود نمی رفتم.

ـ سعی کنید بهتون خوش بگذره، یه شبه.

ـ آره، باشه، کاری نداری؟

لحنش یهو سرد شد منم همون جوری جوابشو دادم.

ـ نه، به سلامت، بای.

ـ بای.

حتما اون دختره اومد پیشش که این طوری شد. بی خیال شدم و برگشتم تا رمانو بخونم. وسطای داستان بود که چشمام گرم شد و خوابیدم. 

نیمه های شب با صدای رعد و برق از خواب پریدم. همه جا تاریک بود. بلند شدم و چراغ های سالنو روشن کردم. صبر کن ببینم، شاهرخ اومده؟ بدو بدو رفتم بالا و دیدم، بله هنوز نیومدن؛ یعنی تا الان تولد طول کشیده؟ بهش زنگ زدم که گوشیش خاموش بود. خیلی عصبانی شدم. فکر نمی کنه که یه دختر هجده ساله رو تو خونه تنها می ذاره شاید بلایی سرش بیاد؟ همین جور داشتم تو دلم بهش بد و بیراه می گفتم که چنان رعد و برقی زد که شیش متر از جام پریدم و جیغ بلندی کشیدم و همون جا روی زمین نشستم. خدایا کمکم کن! من می ترسم. شاهرخ کجایی؟ د بیا دیگه لعنتی! روی زمین نشستم و زار زار گریه کردم. دیگه نمی مونم این جا، از فردا میرم پیش مهسا. نمی تونم تحمل کنم. 

با این که از ترس داشتم می مردم، رفتم از تو کشو اتاقم یه آرام بخش برداشتم و خوردم. روی تختم دراز کشیدم و سعی کردم به چیزی فکر نکنم. یه کم که گذشت آرام بخش اثر کرد و خوابم برد.

***

انگار صدای شاهرخ بود که داشت بیدارم می کرد. آروم چشمامو باز کردم؛ ولی هنوز به طرز وحشتناکی خوابم می اومد. دیدمش که رو به روم ایستاده. کمی سر جام نیم خیز شدم و با صدای گرفته ای گفتم:

ـ چی شده؟

ـ حالت خوبه؟ چرا هر چی صدات می کنم بیدار نمیشی؟

گیج بودم؛ ولی تموم اتفاقای دیشب یه دفعه یادم اومد.

ـ ساعت چنده؟

ـ هفت و نیم، بلند شو مدرسَت دیر شد. خودم می رسونمت.

نگام بهش افتاد. چشماش شدیدا سرخ بود و قیافَش خیلی آشفته.

ـ برو بیرون.

ـ چی؟

ـ میگم برو بیرون.

ـ حالت خوبه؟ فکر کنم داری هذیون میگی، بذار ببینم.

می خواست دستشو بذاره روی پیشونیم که شدیدا پسش زدم. بلند شدم، دستمو گرفتم سمت در و با صدای تقریبا بلندی گفتم:

ـ برو بیرون.

ـ باشه باشه، داد نزن. 

فکر کنم خودش فهمیده بود از چی عصبانیم و هیچ اعتراضی نکرد. بعد از این که از دستشویی اومدم سریع لباسامو تنم کردم و رفتم بیرون. شاهرخ تو حیاط بود و داشت آروم قدم می زد. بهش توجهی نکردم و از کنارش رد شدم که صدام کرد.

ـ شیدا صبر کن، کجا میری؟

بی توجه بهش داشتم به راهم ادامه می دادم که از پشت بازومو چسبید. با عصبانیت برگشتم سمتش و با صدای بلند گفتم:

ـ ولم کن.

جا خورد و می شد فهمید انتظار همچین برخوردیو نداشته.

سر کلاس اصلا حواسم به درس نبود. فکرم همش پیش شاهرخ بود. این که رفتارش باهام وقتی میرم خونه چطوری میشه؟ 

زنگ که خورد، کیفمو برداشتم و بدون توجه به سحر که مدام صدام می کرد اومدم بیرون. بارون شدیدی هم در حال باریدن بود. سرم گیج می رفت و دوست داشتم زودتر برسم خونه. داشتم توی خیابون اصلی راه می رفتم که صدای بوق ماشینی از پشت توجهمو جلب کرد. برگشتم و ماشین شاهرخ رو دیدم. پیاده شد و درست رو به روم قرار گرفت.

ـ سوار شو.

ـ نمی خوام.

ـ میگم سوار شو، خوب نیست جلوی مردم.

ـ من چی کار به مردم دارم؟ نمی خوام با تو بیام، مگه زوره؟

دوباره برگشتم و به راهم ادامه دادم. اونم داشت می اومد دنبالم.

ـ شیدا نرو روی اعصابم، بیا سوار شو باید حرف بزنیم.

ـ من هیچ حرفی با تو ندارم آقا.

ـ بابت دیشب ناراحتی؟

ـ نه، کی گفته؟

ـ من میگم.

این دفعه جلوی راهمو سد کرد.

ـ برو کنار.

ـ ببین من مجبور شدم شبو نیام؛ یعنی ... چطور بگم؟ 

ـ نمی خواد چیزی بگی، برو به کاترین خانمت برس. اصلا تو که دوستش داری چرا گفتی ما نقش نامزد همدیگه رو بازی کنیم؟

نگاش کردم. موهاش خیس خیس شده بود و جذاب ترش کرده بود. منم که مثل موش آب کشیده شده بودم.

ـ دیشب ناخواسته بود. باور کن، دلیل دارم. بیا بریم تو راه برات توضیح میدم.

یهو بغضم گرفت و تموم خشممو سرش خالی کردم.

ـ چه دلیلی؟ هان؟ چه دلیلی؟ می دونی چقدر ترسیدم؟ نمیگی شاید بلایی سرم بیاد؟ حداقل یه زنگ می زدی می گفتی نمیای تا من یه خاکی تو سرم بریزم. اصلا می دونی چی کشیدم؟ حالیت هست؟

ـ شیدا من ... 

ـ نمی خوام چیزی بشنوم، دیگه بسه. 

یه دفعه چشمام سیاهی رفت و تنها چیزی که دیدم این بود که شاهرخ به طرفم اومد و منم دیگه چیزی نفهمیدم.

***

بسختی چشمامو باز کردم. نمی دونستم کجا هستم. مکان برام نا آشنا بود. لباسام عوض شده بود و روی یه تخت خوابیده بودم. این جا دیگه کجاست؟ ترسیدم و جیغ کشیدم.

ـ شاهرخ؟

به ثانیه نکشید که اومد تو اتاق.

ـ چیه عزیزم؟ چرا جیغ زدی؟ خواب دیدی؟

با وحشت بهش نگاه کردم. از فکر این که بلاییو که می خواسته سرم آورده مو به تنم سیخ شد.

ـ من کجام؟ یعنی ما این جا چی کار می کنیم؟

ـ یادته از حال رفتی؟ منم آوردمت تو خونَم.

ـ یعنی این جا خونه ی توئه؟

نشست کنار تخت.

ـ آره عزیزم.

ـ به من نگو عزیزم.

ـ خیلی خب باشه، آروم باش، بهتری؟

ـ آره.

ـ خوبه، گرسنَت نیست؟

ـ چه بلایی سرم آوردی؟

ـ چی؟

ـ میگم چه غلطی کردی وقتی خواب بودم؟

دستشو گذاشت روی دهنش و آهسته خندید.

ـ نخند.

ـ باشه، آخه این چه سوالیه که پرسیدی؟ باور کن هیچ اتفاقی نیفتاد.

مشکوک نگاش کردم.

ـ این طوری نگاه نکن جوجه، ضعف کردی. صبر کن برم برات سوپ بیارم.

بعد از رفتنش ترسم کمتر شد و کم کم جرات پیدا کردم از جام بلند شم.

اتاق نسبتا بزرگی بود با یه دست تختخواب و پرده های مشکی. یه پیانو و گیتار هم گوشه اتاق قرار داشت. 

ـ تو چرا از جات بلند شدی؟

نگاش کردم. در حالی که یه شلوار جین آبی و بلوز آستین بلند قهوه ای تنش بود.

ـ من خوبم، می خوام برم خونه.

ـ نمیشه، اول بیا اینو بخوری. دکتر گفت ضعف شدیدی داری باید تقویت بشی.

با تعجب بهش گفتم:

ـ مگه منو بردی بیمارستان؟

ـ نه کوچولو، دکتر اومد این جا.

ـ آهان.

ـ بشین.

نشستم گوشه تخت و اونم سینیو گذاشت کنارم و با سر اشاره کرد که بخورم. میلی نداشتم؛ ولی وقتی اولین قاشقو گذاشتم دهنم اشتهام باز شد و بقیشو با ولع خوردم. دیدم شاهرخ با یه لبخند گوشه لبش همین طور داره نگام می کنه.

ـ چیه؟

ـ هیچی.

ـ پس چرا این طوری نگاه می کنی؟

ـ تو چرا ظهر این قدر عصبانی بودی؟

ـ از خودت بپرس.

ـ بخاطر دیشبه؟

اخمی کردم و جوابشو ندادم. نفس عمیقی کشید و دستاشو تو هم قلاب کرد.

ـ ببین من مجبور شدم بمونم؛ یعنی کاترین دیشب زیاده روی کرده بود تو خوردن، حال درستی نداشت نمی شد هم تنهاش بذارم تو خونه ی یه مرد غریبه.

دست از خوردن کشیدم و بهش گفتم:

ـ حداقل می تونستی یه زنگ بزنی بگی تا منم به مهسا بگم بیاد پیشم.

ـ آره تو درست میگی، می خواستم بزنم؛ ولی گفتم شاید خواب باشی، نمی دونستم که ...

ادامه ی حرفشو خورد و سرشو انداخت پایین. یه کم دلم براش سوخت. 

ـ امـــم، خیلی خوشمزه بود، مرسی.

سرشو بلند کرد و لبخند نامحسوسی زد.

ـ همشو که نخوردی.

ـ مرسی سیر شدم.

گوشی همراهش زنگ خورد.

ـ الو؟ 

ـ ...

ـ سلام، نه بیرونم. 

ـ ...

ـ نه فعلا نمیام، کار دارم. 

ـ ...

ـ نمیشه، گفتم فعلا کار دارم. 

ـ ...

ـ آره، چطور؟ 

ـ ...

ـ باز شروع کردی؟ 

ـ ...

ـ نخیر. 

ـ ...

ـ اوف، یکی دو ساعت دیگه باشه.

ـ ...

ـ نه برو خوش بگذره. 

ـ ...

ـ باشه خودم بهش زنگ می زنم، اوکی فعلا.

ـ کی بود؟

دست خودم نبود؛ ولی یه دفعه ای از دهنم پرید. خیلی هم دوست داشتم بدونم پشت خط کی بود.

ـ کاترین.

ـ آهان، چی می گفت؟

اومد و با انگشت اشارَش زد روی بینیم.

ـ این جوری نگاه نکن وروجک، می خورمتا! هیچی، می خواد با خواهر افشین بره بیرون.

یه کم خودمو کشیدم عقب.

ـ خب به من چه که کجا میره. ما کی میریم خونه؟

ـ یه کم کار دارم این جا. تا تو استراحت کنی منم انجامشون بدم. فوقش تا یکی دو ساعت دیگه میریم.

ـ باشه.

ـ چه حرف گوش کن شدی کوچولو.

چپ چپ نگاش کردم و اونم با خنده رفت بیرون.

کاری برای انجام دادن نداشتم. دیگه داشت حوصلَم سر می رفت. موهامو که باز بودن با کش بستم و رفتم بیرون. شاهرخ گیتار به دست پشت به من نشسته بود و چند تا برگه هم جلوش بود. همین که می خواستم بپرسم دستشویی کجاست صدای گیتارش بلند شد و خودشم شروع کرد به خوندن.

"هنوز عادت به تنهایی ندارم

باید هر جوریه طاقت بیارم

اسیرم بین عشق و بی خیالی

چه دنیای غریبی بی تو دارم

می ترسم توی تنهایی بمیرم

کمک کن تا دوباره جون بگیرم

یه وقتایی به من نزدیک تر شو

دارم حس می کنم از دست میرم ..."

خدای من خیلی داشت با سوز این آهنگو می خوند. آهسته رفتم جلو و درست رو به روش قرار گرفتم. اول متوجه حضورم نشد؛ ولی بعد سرشو آورد بالا و با لبخند خوندنشو ادامه داد:

"نمی ترسی ببینی برای دیدن تو

یه روز از درد دلتنگی بمیرم

تو که باشی کنارم می خوام دنیا نباشه

تو دستای تو آرامش بگیرم

بگو سهم من از تو 

چی بوده غیر از این تب

کیو دارم به جز تنهایی امشب

می خوام امشب بیفته به پای تو غرورم

نمی تونم ببینم از تو دورم

دارم تاوان دلتنگیمو میدم

کنار تو به آرامش رسیدم

بیا دنیامو زیبا کن دوباره

خدایا از تو زیباتر ندیدم ..."

نشستم روی مبل و بهش نگاه کردم اونم هر چند ثانیه یه بار به چشمام زل می زد. 

"نمی ترسی ببینی برای دیدن تو

یه روز از درد دلتنگی بمیرم

تو که باشی کنارم می خوام دنیا نباشه

تو دستای تو آرامش بگیرم

بگو سهم من از تو چی بوده غیر از این تب

چیو دارم به جز تنهایی امشب

می خوام امشب بیفته به پای تو غرورم

نمی تونم ببینم از تو دورم ..."

تموم که شد داشتیم فقط به هم دیگه نگاه می کردیم. طاقت نیاوردم و بلند شدم رفتم توی همون اتاق و درو بستم. احساس کردم از مثل یه گلوله آتیش شدم. چند دقیقه که گذشت صدای در اومد. هول کردم و از همون جا گفتم:

ـ بله؟

ـ باز کن درو.

دستگیره ی درو چرخوندم و شاهرخ اومد تو.

ـ حالت خوبه؟

ـ آره، آره.

قیافَش شیطون شد.

ـ پس چرا سرخ شدی؟

دستمو گذاشتم روی صورتم.

ـ نمی دونم.

می خواست بیاد نزدیکم که خودمو کنار کشیدم.

ـ دستشویی کجاست؟

ـ بیرون که بری سمت چپ اولین در.

با عجله از پیشش رد شدم و خودمو انداختم تو دستشویی و نفسی تازه کردم.

از دستشویی که اومدم بیرون هر چقدر با چشمم دنبالش گشتم نبود. خواستم راهمو به طرف اتاق کج کنم که صداشو از پشت سرم شنیدم.

ـ برو لباستو بپوش میریم خونه.

سرمو برگردوندم عقب.

ـ تو که گفتی کار داری.

ـ آره گفتم؛ ولی حوصله ندارم انجامشون بدم.

عصبی بود؛ ولی سعی می کرد نشون نده.

ـ باشه.

یادم افتاد که مانتو و شلوارمو بهم نداده هنوز.

ـ چیزه، مانتو و شلوارم کجاست؟

ـ گذاشتم تو اتاقت، برو سریع حاضر شو.

ده دقیقه بعد هر دومون تو ماشین بودیم. عصبی بود و با دستاش مدام ضربه می زد به فرمون. 

ـ چیزی شده؟

با صدای تقریبا بلندی گفت:

ـ نخیر.

ـ چته خب؟ چرا داد می زنی؟

ـ حوصله ندارم.

ـ چون حوصله نداری باید سر من داد بزنی؟ چیه نکنه دوباره کاترین خانم زده تو برجکت؟

ـ شیدا یه کلمه دیگه حرف بزنی من می دونم و تو.

ـ مثلا چه غلطی می خوای بکنی؟

کلافه سرشو تکون داد و دستاشو مشت کرد و زد روی فرمون.

ـ شیدا خفه میشی یا نه؟

با تعجب بهش نگاه کردم؛ ولی بعد با عصبانیت بهش گفتم:

ـ به چه حقی سر من داد می زنی؟ هان؟ مگه من اسباب بازی جنابعالیم که هر طور دوست داری باهام رفتار می کنی؟ باشه، از این به بعد می دونم چطوری باهات حرف بزنم.

یه دفعه زد روی ترمز و از ماشین پیاده شد. حرصم گرفته بود. نمی دونم چرا یهو از این رو به اون رو شد. چند دفعه قدم زد و دوباره اومد توی ماشین و بدون حرفی دوباره حرکت کرد. وقتی رسیدیم زود پیاده شدم و داشتم می رفتم که با خشونت منو برگردوند سمت خودش.

ـ کجا سرتو انداختی پایین همین طور میری؟

ـ به تو مربوط نیست.

ـ شیدا اون روی سگ منو بالا نیار.

ـ مثلا بالا بیاد چی میشه؟ نه چی میشه؟

زل زد تو چشمام و گفت:

ـ خیلی بد میشه.

به جرات می تونم بگم ازش ترسیدم؛ ولی به روی خودم نیاوردم. می خواستم خودمو از زیر دستش بیرون بکشم؛ ولی نمی ذاشت.

ـ کجا؟ صبر کن کارت دارم.

یه دستشو آزاد کرد و حلقه ای رو که بهم داده بود از تو جیبش در آورد.

ـ اینو بذار دستت.

ـ نمی ذارم

ـ باید بذاری.

خودش دستمو آورد بالا و گذاشتش توی انگشتم.

ـ نبینم درش بیاری ها.

ـ فکر نکن چون زورت زیاده هر کاری خواستی می تونی بکنی آقا، نوبت منم می رسه.

ازم کمی فاصله گرفت و لبخند پیروزمندانه ای زد.

ـ حالا می تونی بری.

با نفرت نگاش کردم و سریع رفتم داخل خونه. 

شب شده بود و داشتم درس می خوندم که صدای کاترین رو از بیرون شنیدم.

ـ بریم دیگه شاهرخ، من حوصلَم سر رفته.

ـ باور کن خستَم، نمیشه فردا بریم؟

ـ نه نمیشه، خواهش می کنم.

ـ اوف، باشه، برو حاضر شو.

کجا می خوان برن یعنی؟ بازم می خواد منو بذاره تو خونه؟ کور خوندی آقا، وقت زیادی نداشتم؛ بنابراین زود رفتم یه مانتوی مشکی و شلوار لی آبی پوشیدم. روسری ساتن سفید و کفشای اسپرت سفیدمو هم پام کرد و اومدم بیرون. کاترین و شاهرخ داشتن می رفتن پایین که هر دوشون با تعجب بهم نگاه کردن.

شاهرخ:

ـ کجا می خوای بری؟

ـ یا منو هم با خودتون می برید یا میرم خونه مهسا اینا.

کاترین:

ـ شاهرخ اینم مگه می خواد با ما بیاد؟

ـ مگه داری با درخت حرف می زنی میگی این؟ من اسم دارم.

شاهرخ خندَش گرفت. دستی به موهاش کشید و گفت:

ـ باشه تو هم بیا.

ـ اِ اِ اِ، شاهرخ قرار بود تنهایی بریم.

ـ نمیشه که بذارمش تو خونه تنها باشه. 

کاترین با حالت قهر از پله ها رفت پایین و منم لبخند کجی زدم و دنبالش رفتم. تازه اولشه شاهرخ، بچرخ تا بچرخیم.

تو ماشین نشسته بودیم و هنوز نمی دونستم کجا قراره بریم. کاملا مشخص بود که کاترین از حضور من ناراحته. امشب عجیب هوس کرده بودم اذیتش کنم و برعکس با شاهرخ رفتار خوبی داشته باشم.

ـ شاهرخ کجا قراره بریم؟

از توی آینه نگاهی بهم انداخت.

ـ کاترین حوصلَش سر رفته بود گفت بریم یه جا که تفریح کنه. حالا میریم شهر بازی.

در حالی که مخاطبم کاترین بود به شاهرخ گفتم:

ـ ایشون مگه بچه هستن که هوس شهر بازی کردن؟ ماشالا فکر کنم دیگه سنشون واسه ی این جور جاها زیاد باشه.

کاترین خیلی سریع برگشت عقب.

ـ دختر جون زیادی داری حرف می زنی؟ حواست باشه اگه الان نبودی به ما خیلی خوش می گذشت.

حالت مظلومانه ای به خودم گرفتم.

ـ آره شاهرخ؟ من مزاحمتونم؟

ـ بس کنید دیگه، کاترین کوتاه بیا.

ـ من کوتاه بیام؟

به انگلیسی یه چیزی بهش گفت که متوجه نشدم. شاهرخ هم خیلی عصبی شد.

ـ این چی گفت؟

ـ هیچی.

ـ اگه هیچی نبود پس چرا ناراحت شدی؟

ـ گفتم که چیزی نبود.

ـ باشه نگو.

تا مقصد هیچ کدوممون حرف نزدیم. وقتی هم که رسیدیم من زودتر پیاده شدم.

ـ وای، چقدر شلوغه. آخ جون، شاهرخ پول بده.

کیفشو در آورد و داد بهم.

ـ هر چقدر می خوای بردار.

ـ چه دست و دل باز.

اومد نزدیکم و در گوشم گفت:

ـ حالا مونده تا منو بشناسی کوچولو.

نگاه مشکوکی بهش کردم و یه تراول پنجاه هزار تومنی برداشتم.

ـ من میرم خوراکی بخرم. شما همین جا می مونید یا میرین داخل؟

ـ نه، ما میریم داخل. حواست باشه فقط.

ـ باشه. 

هر چی که دم دستم می اومد رو خریدم و نوبتی شروع کردم به خوردن. با ولع داشتم پفکمو می خوردم و به کسی توجهی نداشتم؛ ولی از گوشه چشمم می دیدم که مردم دارن نگام می کنن. حتما پیش خودشون می گفتن این چقدر نخورده س. رفتم داخل و دیدمشون که کنار یه وسیله ی بازی ایستادن و کاترین سعی داره شاهرخ رو راضی کنه. رفتم پیششون و با دهنی پر گفتم:

ـ چی کار می کنید شما؟

کاترین با عصبانیت زل زد بهم و شاهرخ نمی دونست بخنده یا حرف بزنه.

ـ اینا چیه دستت؟ همشونو می خوای بخوری؟

ـ خوراکیه دیگه، آره، اشکالی داره؟

ـ نه، ولی دل درد می گیری ها.

ـ نترس من چیزیم نمیشه.

کاترین:

ـ عزیزم میای سوار بشیم یا نه؟

ـ باشه صبر کن برم بلیت بگیر الان میام. 

چند قدم که رفت دوباره برگشت.

ـ شیدا تو هم سوار میشی؟

ـ نه.

ـ چرا؟

ـ دوست ندارم.

ـ باشه.

می خواست برن سوار ترن هوایی بشن که شاهرخ اومد پیشم.

ـ ببین جایی نریا، خیلی شلوغه. همین جا وایسا ما الان میایم.

ـ باشه بابا، برید خوش باشید.

بسختی چشم ازم برداشت و رفت. منم از شلوغی استفاده کردم و رفتم سراغ ماشین سواری. نمی دونم چرا دوست داشتم نگرانم بشه. خیلی بهم خوش گذشت و داشتم همین جور برای خودم داد می زدم و به ماشینای دیگه می کوبیدم. حواسم به اطرافم نبود تا این که از دور دیدمشون. شاهرخ سرشو با تاسف برام تکون داد.

تموم که شد رفتم پیششون.

ـ وای عالی بود، خیلی خوش گذشت. شاهرخ این قدر حال داد.

ـ بله بایدم حال بده، مگه من نگفتم همون جا وایسا تا ما برگردیم؟

ـ حوصلَم سر رفته بود خب.

بی توجه بهشون جلوتر راه افتادم که کسی از پشت زد زیر پاهام و نزدیک بود که بیفتم؛ ولی به موقع تعادلمو حفظ کردم و برگشتم ببینم کیه. کاترین بود. با اون خنده ی مسخرَش. این جوری هاست؟ باشه، نشونت میدم خانم خانما.

خلاصه بعد از این که تقریبا تموم بازی ها رو انجام دادم خسته و کوفته با خرس عروسکی که برنده شده بودم، رو کردم به شاهرخ.

ـ شاهرخ من گشنمه.

یه نگاه به ساعتش کرد.

ـ اوکی، بریم رستوران همین جا شام بخوریم.

ـ شاهرخ من زیاد نمی خورم ها رژیمم.

زیر لبی جوری که نشنوه گفتم:

ـ ایش، رژیمم.

فکر کنم شاهرخ شنید؛ چون لبخند زد. رفتیم روی یه میز چهار نفره نشستیم.

ـ من میرم سفارش بدم، چی می خورید؟

ـ با پیتزا موافقید؟

ـ آره آره، عالیه، من که می خورم.

ـ تو چی کاترین؟

ـ منم مجبورم موافقت کنم.

ـ شیدا پس سه تا پپرونی با مخلفاتش.

ـ باشه.

پولو ازش گرفتم و رفتم سمت پیشخوان.

ـ خسته نباشید آقا.

ـ ممنون خانم.

ـ سه تا پپرونی با نوشابه و سالاد.

ـ بله، دیگه چی؟

ـ همین، فقط میشه یکی از پپرونی ها رو زیاد فلفل بزنید؟

ـ نمیشه خانم، ما به اندازه فلفل می زنیم.

ـ خب من دوست دارم تند باشه، خواهش می کنم.

ـ باشه خانم، ربع ساعت دیگه سفارشتون آماده س.

ـ ممنون.

دوباره برگشتم سر میز. اون دو تا داشتن با هم حرف می زدن. منم ترجیح دادم سکوت کنم؛ چون بعدش قیافه کاترین با نقشه ای که کشیدم دیدنی می شد. شماره رو که اعلام کردن، رفتم غذاها رو گرفتم و اومدم. اونی که گفت فلفل زیاد داره رو گذاشتم جلوی کاترین.

ـ وای چقدر گشنمه.

گاز بزرگی به پیتزام زدم و کاترین رو دیدم که همچین داره پیتزا رو با چنگال نصف می کنه انگار غذای چندش آوری رو جلوش گذاشتن. لبخند شیطنت آمیزی زدم، تا چند لحظه ی دیگه منفجر میشه. آهان، یک، دو، سه، بوم. شروع کرد سرفه کردن و صورتش قرمز شد. اون قدر بلند خندیدم که همه ی مردم برگشتن بهمون نگاه کردن.

ـ اِ چی شد؟

اشاره کرد که آب می خوام. شاهرخ هم براش آب ریخت داد دستش؛ چون بر اثر سرفه اشک ریخته بود همه ی آرایشش به هم ریخت.

ـ وای شاهرخ! این خیلی تنده.

ـ مگه میشه؟ بذار ببینم.

یه کم گذاشت دهنش.

ـ اُه، اُه سوختم. پس چرا مال ما تند نی...

یه دفعه به من نگاه کرد. خندمو قورت دادم.

ـ دیدی چی شد کاترین جون؟ این پیتزای من بود. حواسم نبود دادمش به تو. بیا عزیزم، اونو بده به من، تو اینو بخور.

با عصبانیت کیفشو برداشت و بلند شد.

ـ شاهرخ من بیرون منتظرم.

با قدم هایی سریع رستورانو ترک کرد.

ـ کار تو بود نه؟

ـ گفتم که، اشتباه شد؛ ولی خیلی قیافَش دیدنی شد.

ـ اصلا کارت درست نبود.

ـ مگه چه کار کردم؟ بعدا یادت بیفته می خندی به این روز، بی خیال، بخور.

دهنشو با دستمال پاک کرد.

ـ من میرم پیشش، تموم کردی بیا.

وا، این چرا این طوری کرد؟ یعنی این قدر دوستش داره که بخاطرش با من این طوری حرف می زنه؟ چند لقمه که خوردم دیگه میلی نداشتم. عروسک خرسیمو برداشتم و رفتم بیرون. از دور دیدمشون. کاترین سرشو گذاشته بود روی شونه ی شاهرخ و گریه می کرد. دلم گرفت. یه لحظه بسختی جلوی ریزش اشکامو گرفتم و نزدیکشون شدم.

ـ بریم من خستَم.

شاهرخ:

ـ کاترین بسه دیگه، سوار شو.

هنوز مسافت زیادی رو طی نکرده بودیم که خوابم برد.

ـ شیدا؟ شیدا؟ بیدار شو.

ـ هوم.

ـ بیدار شو رسیدیم.

لحنش سرد بود. از ماشین پیاده شدم. داشتم از پله ها می رفتم بالا و می دونستم داره پشت سرم میاد. رسیدم پشت در اتاقم و برگشتم عقب.

ـ شب بخیر.

فقط سرشو تکون داد و رفت سمت اتاق کاترین.

دیگه نمی تونستم تحمل کنم. بمحض این که اومدم تو اتاقم اشکام ریختن روی صورتم. من فقط می خواستم بخندیم. تازه تقصیر خود کاترین بود. اون شروع کرد. لعنت بهت شاهرخ! لعنت! بلند شدم لباسامو عوض کردم، وقتی خودمو توی آینه دیدم وحشت کردم. زیر چشمام گود افتاده بود و مشخص بود گریه کردم. بی خواب شده بودم؛ بنابراین آهسته جوری که کسی نفهمه رفتم توی حیاط و زیر یکی از درختا نشستم. هوا بشدت ابری بود و معلوم بود بارون داره. یعنی من واقعا شاهرخ رو دوست دارم؟ چرا دوست دارم همش بهم توجه کنه؟ تجربه ی آغوشش، برای اون بوسه ها، چرا الان که بهش فکر می کنم نه تنها عصبانی نمیشم بلکه یه جورایی دوست دارم؟

تو افکار خودم غرق بودم که حضور کسیو احساس کردم. سر بلند کردم و دیدمش. یه لیوان مشروب دستش بود و کنارم با فاصله ی کمی نشست.

ـ چرا نخوابیدی؟

ـ خوابم نمی برد.

ـ مثل من.

ـ سردت نیست؟ اینا چیه پوشیدی؟

یه تی شرت گشاد تا روی زانوهام و یه شلوار راسته ی مشکی پوشیده بودم.

ـ نه خوبه هوا.

یه ذره از مشروبشو خورد و گذاشتش زمین. همین لحظه یه رعد و برقی زد و ناخودآگاه نزدیکش شدم و تقریبا توی بغلش افتادم. دست خودم نبود. از هیچی به اندازه رعد و برق نمی ترسیدم. سرمو بلند کردم و به آسمون نگاه کردم. حلقه شدن دستیو دور خودم حس کردم. دوباره سرمو گرفتم پایین و با شاهرخ چشم تو چشم شدم. خواستم فاصله بگیرم؛ ولی نذاشت و حلقه ی دستاشو تنگ تر کرد. با چشمای خمارش زل زد بهم.

ـ می ترسی از رعد و برق؟

ـ اوهوم.

لبخند کوتاهی زد و خیلی آروم سرومو گذاشت روی سینَش. مخالفتی نکردم. اونم وقتی دید چیزی نمیگم آروم شروع کرد به بازی کردن با موهام.

همین جور که داشت با موهام بازی می کرد ازش پرسیدم:

ـ تو کاترین رو دوست داری؟ 

ـ چطور مگه؟ 

ـ آخه، آخه خیلی مواظبشی.

سرمو از روی سینَش بلند کرد و به چشمام زل زد.

ـ گل من قبلا هم بهت گفتم هیچی بین ما نبوده و نیست. فقط براش خوب نیست که عصبی یا ناراحت بشه.

گر گرفتم و سرمو انداختم پایین.

ـ چرا؟ 

با دستش چونمو گرفت و آورد بالا، هیچی نگفت. اومد نزدیک، هیچ حرکتی نکردم. انگار مردد بود؛ ولی لباشو خیلی آروم گذاشت روی لبام. مسخ شده بودم. به خودم اومدم و مثل برق گرفته ها از جام بلند شدم.

ـ من میرم بخوابم.

جرعه ای از مشروبشو خورد و با مهربونی زیر لب شب بخیری گفت. با گام هایی سریع خودمو رسوندم تو اتاقم و رفتم زیر پتو. با خودم گفتم: "نباید به این راحتی ها اجازه ی هر کاریو بهش بدم.

صبح روز بعد خیلی سر حال بودم. دست و صورتمو شستم و موهامو شونه کردم و با کلیپس بالای سرم جمع کردم. بلوز شلوار صورتی خوشگلی پوشیدم. بمحض این که درو باز کردم از چیزی که می دیدم نزدیک بود سکته کنم. 

کاترین خانم با چه لباسایی داشت از اتاق شاهرخ می زد بیرون. نه نه، امکان نداره! یعنی دیشبو با هم بودن؟ محاله. شاهرخ هر چقدر هم آدم کثیفی باشه همچین کاری نمی کنه. بغض راه گلومو بست. به کاترین نگاه کردم. خیلی ریلکس برام دست تکون داد و رفت تو اتاق کذاییش. 

انگاری پاهام قفل شده بود؛ ولی باید مطمئن می شدم. آهسته رفتم پشت در اتاقش و نفس عمیقی کشیدم. با انگشتم درو هل دادم و وارد شدم. دیگه رسما قلبم داشت از کار می افتاد. لباس خواب اون دختره کف زمین افتاده بود. دستمو گذاشتم روی دهنم که صدام در نیاد. از توی حموم صدای شرشر آب می اومد. یعنی ... وای خدایا! شاهرخ چی کار کردی؟ تازه داشتم بهت اعتماد می کردم و عاشقت می شدم، زدی همه چیزو خراب کردی.

ـ شیدا تو این جا چی کار می کنی؟ 

قبل از این که جوابی بهش بدم چشماش چهار تا شد وقتی لباس کاترین رو دید. معطل نکردم و رفتم تو اتاقم. لباسامو تند تند عوض کردم و کیف مدرسَمو هم برداشتم و وسایل مورد نیازمو گذاشتم توش. بعد از این که به آژانس زنگ زدم تازه بغضم ترکید و اشک ریختم. صدای قدماشو شنیدم که اومد پشت در اتاق.

ـ شیدا باز کن درو.

ـ برو گم شو.

ـ با توام باز کن درو، باید توضیح بدم.

ـ نمی خوام، لازم نکرده همه چیزو دیدم.

ـ باور کن چیزی نبوده.

ـ نمی خوام چیزی بشنوم.

ـ باز کن این لعنتیو!

درو باز کردم و دیدمش. موهاش بشدت به هم ریخته بود و چشماش از فرط عصبانیت سرخ سرخ شده بود.

ـ کجا؟ 

ـ به تو ربطی نداره.

از کنارش رد شدم؛ ولی منو بشدت برگردوند به طرف خودش.

ـ باید حرف بزنیم.

ـ ولم کن.

ـ این اشکا چیه؟ 

خواست پاکشون کنه که از زیر دستش فرار کردم. چند دفعه برگشتم عقب و دیدمش که داره دنبالم میاد. در تاکسیو باز کردم سوار شدم. 

ـ آقا لطفا برید.

ـ بله خانم.

یه لحظه به عقب برگشتم و دیدمش که داره میاد دنبالمون؛ ولی وسط های راه ایستاد و با پاهاش سنگیو پرت کرد و دور شدنمونو نگاه کرد. برگشتم و سرمو تکیه دادم به شیشه و به پهنای صورتم اشک ریختم. هر چقدر شماره ی مهسا رو می گرفتم جواب نمی داد. حتما خواب بود. ناچارا شماره ی شهاب رو گرفتم. با دو تا بوق گوشیو برداشت.

ـ به به شیدا خانم، سلام عرض شد.

ـ سلام، شهاب خوبی؟ 

ـ خوبم، چیزی شده؟ چرا صدات این طوریه؟ 

ـ خونه ای؟ 

ـ آره، چی شده، حرف بزن.

ـ من دارم میام اون جا، اشکال نداره؟ 

ـ نه چه اشکالی داره بیا منتظرم.

ـ باشه فعلا، خداحافظ.

ـ خداحافظ.

پول تاکسیو حساب کردم و پیاده شدم. زنگو که زدم زودی در باز شد و شهاب از دور برام دست تکون داد. با قدم هایی سریع خودشو بهم رسوند.

ـ سلام شیدا، چی شده؟ 

به جای این که چیزی بگم دوباره اشکام جاری شد.

ـ حرف بزن دختر چی شده؟ نصف جونم کردی.

ـ میشه بریم داخل برات میگم.

ـ بگیر پاک کن صورتتو. 

با دستمال اشکامو پاک کردم و رفتیم داخل.

همه ی ماجرا رو از روز اولی که کاترین اومد تا دیشب داشتم براش تعریف کردم، البته با سانسور. شهاب خوب به حرفام گوش می داد. وقتی صحبت هام تموم شد اولش سکوت کرد؛ ولی بعدش بلند شد و با تلفن همراهش شماره ی کسیو گرفت.

ـ به کی زنگ می زنی؟ 

جوابمو نداد و با دستش اشاره کرد سکوت کنم.

ـ الو؟

ـ ...

ـ سلام، خوبم. 

ـ ...

ـ نه. 

ـ ...

ـ آره این جاست، ببین شاهرخ ... 

ـ ...

ـ نه تو گوش کن، تا وقتی که تکلیف اون دختره رو معلوم نکردی من نمی ذارم شیدا بیاد اون جا.

ـ ...

ـ آره غلط کردی! اصلا ازت انتظار نداشتم، تو چی پیش خودت فکر کردی؟ بدبخت شیدا پیشت امانت بود. 

ـ ...

ـ بسه بسه، فعلا همینه که هست، خداحافظ.

ـ چرا این طوری باهاش حرف زدی؟ 

اومد نشست کنارم.

ـ ببین شیدا، با این چیزایی که برام تعریف کردی من حقو به تو میدم. کار شاهرخ اشتباه بود. فعلا تا یه مدت این جا بمون تا ببینیم چی میشه.

ـ ولی آخه ...

ـ نگران نباش بذار تکلیفشو با خودش معلوم کنه.

آهسته سرمو تکون دادم و نفس عمیقی کشیدم. یادم افتاد نپرسیدم مامانش کجاست.

ـ راستی زن عمو کجاست؟ 

ـ بابا و مامان رفتن شهرستان پیش مادربزرگم تا چند روز دیگه میان. 

ـ چرا بی خبر؟ 

ـ آخه یهویی شد. مادربزرگم بستری شده بیمارستان، بخاطر همین.

ـ آهان نمی خوای بری سر کار؟ منم مزاحمت شدم.

ـ نه این چه حرفیه؟ چرا میرم الان، اشکال نداره تنهات بذارم؟ 

لبخند کم جونی زدم.

ـ نه برو.

بلند شد و سوییچ ماشینشو برداشت از روی میز.

ـ خب من برم. کاری داشتی بهم زنگ بزن، همه چی هم هست تو یخچال تعارف نکنی ها، شروینم تا یکی دو ساعت دیگه میاد.

ـ باشه خداحافظ.

ـ فعلا.

بعد از رفتنش مانتومو در آوردم و رفتم یه لیوان آب خوردم. سرم بشدت درد می کرد؛ بنابراین بعد از کلی گشتن یه بیسکوییت از تو کابینت پیدا کردم. چند تیکه خوردم. صدای گوشیم از تو پذیرایی می اومد.

بدو بدو رفتم ببینم کیه. اسم شاهرخ روی صفحه خاموش روشن می شد دوست داشتم بردارم؛ ولی غرورم این اجازه رو بهم نمی داد. این قدر بوق خورد تا قطع شد. با بی حوصلگی نشستم زمین؛ ولی این دفعه صدای اس ام اس اومد. با هیجان بازش کردم، شاهرخ نوشته بود: "خانم کوچولو برگرد خونه دوست ندارم اون جا باشی."

زهرمار و دوست ندارم اون جا باشی، واسه ی من نظر میده، ایش. دوباره اس ام اس داد: "جوجه برگرد، من درستش می کنم." جوابشو این طوری دادم: "من جوجه نیستم! در ضمن برنمی گردم، برو خوش باش."

گوشیو خاموش کردم و روی کاناپه دراز کشیدم. فعلا به هیچ وجه آمادگی رو به رو شدن باهاشو نداشتم؛ ولی دلم براش یه جورایی تنگ شده بود، حتی برای کوچولو گفتناش. یه قطره اشک از گوشه چشمم چکید که زود پاکش کردم. کم کم چشمام گرم شد و خوابیدم.

چشمامو که باز کردم مهسا رو دیدم که نشسته پیشم.

ـ مهسا؟

ـ سلام شیدا جونم، الهی بمیرم باز این شاهرخ در به در شده چی کار کرده؟ 

رفتم توی بغلش و آروم گریه کردم. 

ـ الان می برمت پیش خودم، گریه نکن شیدا.

شروین:

ـ اَه، بسه مهسا، چته؟ تو خودت که بدتری.

میون گریه خندَم گرفت و از بغلش اومدم بیرون.

ـ سلام شروین خوبی؟ 

ـ به به شیدا خانم، چه عجب چشممون به جمال شما روشن شد.

ـ متلک میندازی؟ 

ـ بنده غلط بکنم.

مهسا:

ـ چقدر حرف می زنی شروین.

ـ من که تازه شروع کردم بچه.

ـ بچه خودتی.

ـ نه دیگه تویی، بچه جون.

ـ ای بابا بسه، شما دو تا هم وقت گیر آوردین.

شروین جدی شد.

ـ شیدا راسته ماجرایی که شهاب برام گفت؟ 

ـ آره.

ـ ای نامرد! راستی چند دفعه زنگ زد بهم، گوشیتو خاموش کردی؟ 

ـ آره، فعلا نمی خوام ببینمش.

ـ خوب کاری می کنی، خودم حالشو می گیرم.

ـ نمی خواد، خودم می دونم چی کار کنم.

چشمکی براش زدم و اونم جوابمو داد.

ـ ای ول، منم هواتو دارم.

تا شب اوقات خوشیو با بچه ها داشتیم. بخصوص شروین که همش سر به سر مهسا می ذاشت و ما هم می خندیدیم.

اون شب با وجود اصرارهای شروین و شهاب نموندم خونشون؛ چون اولا که درست نبود بمونم دوما دوست داشتم با یکی حرف بزنم و چه کسی از مهسا بهتر؛ بنابراین رفتم خونشون.

ـ سلام زن عمو.

ـ سلام شیدا خانم، خوبی عزیزم؟ 

ـ بله خوبم، ببخشید من مزاحمتون شدم.

ـ این چه حرفیه، تو هم مثل مهسایی برام چه فرقی می کنه؟ راحت باش.

ـ بله، چشم، مرسی. 

رفتم تو سالن و با عمو هم سلام کردم و بعد از یه کم نشستن با مهسا رفتیم تو اتاقش.

ـ شیدا زود باش تعریف کن دارم می میرم از فضولی.

ـ باشه باشه، چته هول کردی؟ 

ـ نپیچون، زود باش.

دستمو گرفت و نشستیم روی تختش. نفس عمیقی کشیدم و هر چیزیو که به شهاب گفته بودم برای مهسا هم تعریف کردم.

ـ شیدا، شاهرخ دوستت داره.

ـ چی میگی بابا؟ 

ـ باور کن؛ ولی نمی دونم چرا به قول تو دست از سر این دختره برنمی داره.

ـ منم نمی دونم.

ـ ببین به نظرم فعلا محلش نذار تا سرش به سنگ بخوره.

ـ اوهوم، تو همین فکرم.

شیطون شد و با دستش زد به بازوم و گفت:

ـ ای ناقلا چی کار کردی که عاشقت شد؟ 

ـ من؟ هیچی. من هنوزم میگم هیچ احساسی بهم نداره.

ـ چرت نگو، چشمای خودتم همه چیزو داره لو میده.

ـ برو بابا.

بعد از کمی شوخی کردن و تو سر و کله ی همدیگه زدن بالاخره رضایت دادیم و خوابیدیم.

***

تازه از مدرسه تعطیل شده بودم و اومدم که برم سوار اتوبوس بشم؛ ولی از دور ماشین شاهرخ رو دیدم. این دیگه این جا چی می خواد؟ بی توجه بهش خواستم برم اون سمت خیابون که گاز داد و جلوی پاهام سبز شد. ترسیدم و یه قدم به عقب برداشتم. پیاده شد و عینک آفتابیشو از روی چشمش برداشت.

ـ به به شیدا خانم، احوال شما؟ 

ـ این جا اومدی برای چی؟ 

ـ سوار شو.

ـ نمیشم، برو رد کارت.

ـ عصبانیم نکن، سوار شو.

ـ برو بابا.

خودشو بهم رسوند و تقریبا پرتم کرد تو ماشین.

ـ چته وحشی؟ نمی خوام باهات بیام، زوره؟ 

ـ آره زوره، یه کلمه ی دیگه حرف بزنی می زنم تو دهنت.

ـ درست حرف بزن.

ـ خودت شروع کردی، پس ساکت باش.

عصبانیتشو سر پدال گاز خالی کرد و در عرض ده دقیقه رسیدیم استودیو.

ـ پیاده شو.

برگشتم و با خشم نگاش کردم و پیاده شدم اومد و بازومو سفت چسبید.

ـ دست به من نزن.

ـ می ترسم فرار کنی جوجه.

ـ من جوجه نیستم اینو توی اون کله ی پوکت فرو کن.

به جای این که جوابمو بده پوزخندی زد و رفتیم تو. استودیو کاملا خلوت خلوت بود و این برام عجیب بود؛ ولی جرات نکردم سوالی بپرسم. منو برد توی اتاق خودش و درو محکم بست.

ـ برای چی منو آوردی این جا؟ 

ـ این بچه بازی ها چیه؟ 

ـ کدوم بچه بازی ها؟ 

ـ این که مثل بچه ها قهر می کنی از خونه میری؟

ـ اولا که خوب کاری کردم. دوما خوبه که خودت با چشمات همه چیزو دیدی.

ـ اون شب هیچ اتفاقی نیفتاد.

ـ تو گفتی و منم باور کردم.

چند ثانیه طول اتاقو قدم زد و ایستاد رو به روم.

ـ ببین چه بخوای چه نخوای کاریو که شروع کردی باید تمومش کنی؟ 

ـ کدوم کار؟ 

دست چپمو گرفت بالا و به جای خالیه حلقه اشاره کرد.

ـ این، حالا فهمیدی؟ 

ـ برو تو هم دلت خوشه، تو که مدعی هستی هیچ اتفاقی نیفتاد بهم ثابت کن، می تونی؟ 

دندوناشو از حرص روی هم فشار داد.

ـ نه.

ـ دیدی، من دیگه کاری به کارت ندارم. فردا هم میام بقیه وسایلمو می برم.

با انگشت اشارَم چند دفعه زدم روی سینَش.

ـ شما هم برو با اون خانم خوشگله خوش باش. می ترسم از دست بدیش، بیشتر مواظبش باش.

کارد می زدی خونش در نمی اومد. منم برای این که بیشتر حرصشو در بیارم یه لبخند ژکوند زدم و از اتاق زدم بیرون. حال خوبی نداشتم و اشکام دونه دونه ریخت روی صورتم. از همون جا یه تاکسی دربست گرفتم و آدرس خونه ی عمو رو دادم. 

***

ـ بسه دیگه شیدا چقدر گریه می کنی؟ 

ـ آخه نبودی ببینی چطور باهام حرف زد.

ـ تو که خوب جوابشو دادی، ناراحت چی هستی؟ 

ـ آره ولی ...

ـ ولی نداره دیگه. میگم بیا نقشه ی قتل کاترین رو بکشیم.

میون گریه زدم زیر خنده.

ـ تو دیوونه ای اینم فکر بود آخه؟ 

ـ ای ول بخند، دیگه گریه بهت نمیاد.

اشکامو پاک کردم و دستشو گرفتم.

ـ مرسی مهسا اگه تو نبودی من این حرفا رو به کی می زدم؟ 

قیافه ی حق به جانبی به خودش گرفت.

ـ قابل نداره، چون شمایی میشه بیست تومن.

ـ کوفت!

فردا ظهر طبق چیزی که به شاهرخ گفته بودم رفتم تا کمی از کتابا و لباسامو از خونه بردارم. زنگ رو زدم. بدون این که کسی جواب بده در باز شد و آروم رفتم داخل.

ماشین شاهرخ رو توی حیاط دیدم. عجیبه این موقع روز خونه س! درو باز کردم و قدم که به داخل گذاشتم کاترین رو دیدم که لم داده رو مبل و داره تلویزیون می بینه. مثل همیشه لباسای آن چنانی هم پوشیده بود. 

زیر لبی گفتم:

ـ مار از پونه بدش میاد در لونَش سبز میشه.

چپ چپ بهم نگاه کرد و مطمئن بودم متوجه نشده چی گفتم. آروم خندیدم و رفتم بالا. زیر چشمی نگاه به اتاق شاهرخ کردم، درش باز بود؛ ولی خودش نبود. اصلا به من چه که کجاست؟ رفتم توی اتاق خودم و یه ساک برداشتم و هر چیزی که لازم داشتم گذاشتم توش. دوباره اومدم پایین و این دفعه شاهرخ رو دیدم که از آشپزخونه اومد بیرون.

ـ به به شیدا خانم، راه گم کردی. از این طرفا؟ 

ساکو نشونش دادم.

ـ اومدم اینو ببرم. زیاد مزاحم اوقات گرانبهاتون نمیشم.

و به کاترین اشاره کردم.

ـ خوش می گذره پیش دخترعمو و پسرعموهاتون؟ 

ـ بله خیلی هم عالیه؛ ولی مثل این که به شما بیشتر خوش می گذره.

اومد نشست و بهم زل زد.

ـ اون که بله، تازه قراره امروز بریم گردش.

کاترین یکی از اون لبخندهایی که ازش متنفر بودم تحویلم داد. فکر کرده می تونه با این کارا حرصمو در بیاره.

ـ به سلامتی و خوشی، خب دیگه من میرم.

داشتم کفشامو می پوشیدم که اومد بالای سرم.

ـ چی می خوای؟ 

ـ تو خجالت نمی کشی؟ 

ـ خجالت برای چی؟ منظورت چیه؟ 

ـ برای چی همه چیزو گذاشتی کف دست شهاب؟ 

ـ خوب کردم، چیه بهت برخورد؟ 

ـ قرار نبود کسی بفهمه.

ـ من که چیزی یادم نمیاد.

ـ اوف، هنوز هم نمی خوای برگردی دیگه.

رفتم نزدیک صورتش و یه خنده ی ملیح بهش زدم. اولش جا خورد؛ ولی اونم بهم لبخند زد. یه دفعه تغییر قیافه دادم و اخم کردم.

ـ نخیر، با اجازه.

قیافَش اون لحظه دیدنی بود. بسختی جلوی خندمو گرفتم و اومدم از خونه بیرون.

***

ـ وای شیدا چی بپوشم؟ 

ـ مهسا کچلم کردی. از بین همینا یکی انتخاب کن بپوش دیگه.

ـ تو بگو کدومشو بپوشم.

بلند شدم و پیراهن عروسکی قرمز رنگیو برداشتم و دادم بهش.

ـ بیا این خوبه، خواهشا دیگه بهونه نیار.

ـ اومـــم، نه خوبه. 

امشب تولد مهیار بود و ما هم از صبح مشغول تدارک بودیم. من یه ادکلن و مهسا یه دست پیراهن مردونه و شلوار براش خریده بود. فقط یه مسئله ای که از صبح آزارم می داد این بود که خیلی دلم شور می زد. شاید چون قرار بود شاهرخ رو بعد از چهار روز ببینم این طوری شده بودم.

ـ هوی با توام، کجایی؟ 

ـ چی گفتی؟ 

ـ به کی داشتی فکر می کردی ناقلا؟ 

ـ اون کسی که تو فکر می کنی نبود.

ـ آره جون خودت.

ـ لوس، گفتم که چیزی نبود.

چشماشو ریز کرد و مشکوک نگام کرد.

ـ باشه بابا باور کردم، نمی خوای حاضر شی؟ 

ـ چرا دیگه.

ـ من برم ببینم مامان کمک نمی خواد.

ـ باشه.

موهامو صاف کردم و گذاشتم باز بمونه. آرایش ملایمی کردم که بیشتر بهم می اومد؛ چون پیراهنم مشکی بود رژ قرمز رنگی زدم و کفشای قرمزمو هم پوشیدم. خیلی دوست داشتم عکس العمل شاهرخ رو ببینم.

تقریبا همه اومده بودن به جز شاهرخ. نشسته بودم و داشتم یواش یواش شربت می خوردم.

ـ میگم شیدا یه زنگ بزن ببین چرا نیومد.

مهسا بود که این حرفو بهم زد.

ـ چی میگی؟ عمرا! به من چه؟ 

ـ ما چند دفعه زدیم برنداشت. شاید جواب تو رو بده.

ـ نمیده مطمئن باش.

ـ چه حلال زاده، اوناهاش اومد.

یه لحظه قلبم ریخت با این حرفش و به جایی که اشاره کرد نگاه کردم. انگار اومده بود عروسی، کت شلوار شیک مشکی با پیراهن مشکی، موهاشم مثل همیشه درست کرده بود. کلا در یک کلام حرف نداشت.

ـ شیدا کاترین هم آورده نگاه کن تو رو خدا چی پوشیده.

ـ آره دارم می بینم.

به همه سلام کرد و اومد پیش ما.

ـ به به خانم های محترم.

مهسا:

ـ سلام چطوری؟ 

ـ خوب.

چشمش به من خورد و به جرات می تونم بگم برق تحسینو توی چشماش دیدم.

ـ شما خوبی خانمی؟ 

ـ بله مرسی.

ـ خوبه.

ـ شاهرخ این همون دختره س؟ 

ـ آره، می دونم دعوت نبود و آوردمش.

ـ اشکال نداره، تو که کار خودتو کردی.

خندید و گفت:

ـ می خوای بندازمش بیرون؟ 

ـ بسه بسه، منظورم این نبود، لوس! من برم براتون یه چیزی بیارم.

ای بمیری مهسا! می دونم از عمد تنهامون گذاشتی.

ـ خوش می گذره شیدا خانم؟ 

ـ بله.

ـ خدا رو شکر، درس ها چطوره؟ 

ـ خوبه.

ـ چقدر مختصر.

ـ دلیلی نمی بینم بیشتر از این توضیح بدم.

ـ باشه هر جور دوست داری.

کاترین اومد و ایستاد پیش شاهرخ.

ـ خوبی شیدا؟ 

ـ مرسی.

ـ شاهرخ میای بریم برقصیم؟ 

ـ تازه رسیدیم، بذار یه کم دیگه. 

ـ باشه.

دست برد و یقه ی بلوز شاهرخ رو درست کرد. حالم دیگه داشت به هم می خورد. بلند شدم رفتم اون طرف سالن، احساس خفگی می کردم. یه لیوان آب گرفتم و لاجرعه سر کشیدم.

ـ چیزی شده شیدا؟ 

مهیار بود که با یه لیوان نوشیدنی کنارم ایستاده بود.

ـ نه چیزی نشده.

ـ مطمئن؟ 

ـ آره.

صدای موزیک بلند شد و تقریبا جوونا ریختن وسط.

ـ میگم ...

ادامه ی حرفشو نزد؛ چون یکی از دوستاش اومد پیشش. منم خلوت ترین مکانو پیدا کردم و رفتم نشستم.

یواشکی داشتم شاهرخ و کاترین رو دید می زدم که چقدر صمیمی با هم برخورد می کردن.

ـ شیدا خانم؟ 

برگشتم سمت صدا. یه جوون حدود بیست و پنج ساله با چشم و ابروی مشکی و تیپ اسپرت کنارم ایستاده بود.

ـ بله، شما؟ 

ـ من دوست مهیارم، اسمم سیناست. 

دستشو آورد جلو ناخودآگاه چشمم خورد به شاهرخ که داشت با عصبانیت هرچه تموم تر نگامون می کرد. با این که راضی نبودم؛ ولی برای این که حرصشو در بیارم دستشو محکم فشار دادم.

ـ خوشوقتم.

ـ منم همین طور، شما چند سالتونه؟ 

ـ ببخشید ولی سن خانم ها رو معمولا نمی پرسن.

ـ اُه بله شما درست میگی، یه کنجکاوی ساده بود. بنده عذر می خوام.

با خودم گفتم: "چه لفظ قلم حرف می زنه."

ـ خب حالا افتخار یه دور رقص رو میدین بانو؟ 

مونده بودم چی جوابشو بدم. از طرفی هم ازش خوشم نمی اومد. نگاش یه جوری بود. با افکار خودم درگیر بودم که مهیار نجاتم داد.

ـ تو این جایی؟ بیا بچه ها سراغتو می گیرن.

ـ تازه با ایشون آشنا شدم. نمی خوام فرصت به این خوبیو از دست بدم.

و به من اشاره کرد. قیافه ی مهیار دیدنی بود.

ـ سینا؟ تو که از دخترا بدت می اومد، چی شد یه دفعه؟ 

ـ با دیدن ایشون نظرم عوض شد.

ـ بسه بلبل زبونی. بیا کارت دارم.

ـ ولی ...

کشون کشون بردش پیش دوستاشون. نفس راحتی کشیدم و خواستم یه لیوان شربت بخورم که این دفعه شاهرخ جلوم سبز شد.

ـ خوش گذشت؟ 

ـ منظور؟ 

ـ خوب صمیمی شده بودین.

ـ به شما ربطی نداره.

اومد نزدیک تر و تقریبا کشوندم گوشه ی سالن.

ـ یه بار دیگه از این غلطا بکنی با من طرفی.

ـ چی؟ برو ببینم. تو کی باشی اصلا؟ 

ـ شیدا عصبانیم نکن، هر چی میگم بگو چشم.

ـ خیلی دوست دارم ببینم عصبانی بشی چی کار می کنی هان؟ نشون بده.

به جای جواب دادن تنها کاری که کرد فقط نفس کشید، اونم با عصبانیت، بود.

ـ هان چی شد؟ کم آوردی؟ دیدی هیچ کاری نمی تونی بکنی. 

تقریبا ازش فرار کردم و رفتم تو آشپزخونه. اون شب دیگه نه من کاری به کارش داشتم نه اون. زودتر از همه هم شب بخیر گفتم و رفتم که بخوابم. دراز کشیده بودم و با خودم فکر می کردم؛ یعنی آخر و عاقبت این رابطه چی میشه؟ خدایا خودت حواست بهم باشه، من جز تو کسیو ندارم. در باز شد و مهسا اومد. دوست نداشتم بدونه بیدارم. چشمامو بستم و خودمو به خواب زدم.

ـ شیدا بیداری؟ 

جواب ندادم. اونم به خیال این که خوابم پتو رو کشید روم و منم بعد از چند دقیقه خوابیدم.

***

از مدرسه تعطیل شده بودم و داشتم کنار خیابون راه می رفتم که حس کردم یه نفر داره تعقیبم می کنه. برگشتم عقب؛ ولی کسی نبود. شونه هامو انداختم بالا؛ ولی ترس بدی به جونم افتاد. در واقع چند روز بود که حس می کردم در حال تعقیبم. سر خیابون رسیدم و خواستم با اتوبوس برم خونه ی عمو اینا که یادم افتاد یکی از کتابای کمک درسیمو فردا لازم دارم، کلید هم نداشتم خودم برم؛ بنابراین مسیرمو به طرف استودیو عوض کردم.

وقتی رسیدم قلبم شروع کرد به زدن. دست خودم نبود. بعد از چند روز دوباره می دیدمش، خصوصا این که آخرین برخوردمون خوب نبود. داخل که رفتم یه لحظه چشمم خورد به کاترین که داشت با یه پسره حرف می زد و می خندید. اَه اَه اینم که همش این جا پلاسه. احتمال دادم شاهرخ توی اتاق خودش باشه. رسیدم پشت در و خواستم برم تو که صدای گفتگوی دو نفرو شنیدم.

ـ یعنی تو هم می خوای باهاش بری؟ 

ـ آره.

ـ دیوونه ای دیگه، تو که تازه اومدی؟ 

ـ کار دارم اون جا.

ـ چه کاری آخه؟ تا جایی که می دونم خونه و ماشین و هر چی که داشتی فروختی و اومدی، دیگه چی مونده؟ 

ـ افشین بسه.

ـ چی چیو بسه؟ اصلا نمی شناسمت شاهرخ، خیلی عوض شدی. اصلا همه ی اینا هیچی، شیدا چی میشه؟ 

ـ افشین؟

ـ افشین و کوفت، افشین و درد، وصیت پدرت یادت رفته؟ 

چی می شنیدم؟ شاهرخ می خواد برگرده؟ چرا؟ کدوم وصیت؟ چی دارن میگن اینا؟ همش بخاطر منه؟ نه نه، مگه من چی بهش گفتم؟ دستمو گرفتم به دیوار که نیفتم.

ـ من میرم. کلی کار ریخته رو سرم، تو هم بسه دیگه نمی خواد نصیحت کنی بابا بزرگ.

در باز شد و با شاهرخ چشم تو چشم شدم.

ـ شیدا؟ تو این جا چی کار می کنی؟ 

دهنم خشک شده بود.

ـ من من ...

نگرانی تو چشماش افتاد.

ـ حالت خوبه؟ بیا تو.

خودش دستمو گرفت و رفتیم داخل. افشین با دیدنم تعجب کرد.

ـ افشین بدو یه لیوان آب بیار.

ـ شیدا خانم خوبی؟ 

ـ الان موقع احوالپرسیه؟ برو دیگه.

نشستم روی صندلی؛ ولی چشمام سیاهی رفت.

ـ چی شد؟ 

ـ هیچی چشمام تار شد.

ـ چیزی خوردی از صبح تا الان؟ 

ـ نه.

در باز شد و افشین اومد تو.

ـ بیا اینم آب.

لیوانو از دستش گرفت و گذاشت روی لبم.

ـ بخور.

یه کم ازش خوردم.

ـ بیشتر.

ـ نمی خوام.

ـ افشین تو برو دستت درد نکنه.

ـ کاری داشتی صدام کن.

ـ باشه.

وقتی رفت شاهرخ بلند شد درو قفل کرد و دوباره نشست سر جاش.

ـ مقنعَتو در بیار.

ـ خوبه راحتم.

ـ میگم در بیار.

منتظر من نشد و خودش مقنعَمو از سرم کشید. مخالفتی نکردم؛ چون واقعا داشتم احساس خفگی می کردم.

ـ صبر کن برم یه چیزی بیارم بخوری.

جوابشو ندادم و اونم رفت. به این فکر کردم که ازش سوال کنم قضیه رفتنش چیه یا نه؟ آیا می خواد دوباره برای همیشه بره؟ 

ـ بگیر بخور.

یه ظرف کیک گرفته بود جلوم. این کی اومد که متوجه نشدم؟ 

ـ ممنون، بذار روی میز می خورم.

ـ پس زود شروع کن.

با چنگال یه تیکه برداشتم و خوردم.

ـ کاری داشتی اومدی این جا؟ 

ـ هان؟ نه یعنی آره. یکی از کتابامو می خواستم از خونه. کلید نداشتم اومدم ازت بگیرم.

ـ صبر کن با هم میریم الان.

ـ نه دیگه من میرم خونه، شب بیارش اگه زحمتی نیست برات.

تکیه داد به صندلی.

ـ چقدر رسمی حرف می زنی؟

ـ باید عادت کنم.

ـ منظور؟ 

ـ هیچی.

ـ بلند شو بریم.

کیفمو برداشتم و مقنعَمو سرم کردم و با هم رفتیم تو ماشین. برام عجیب بود که اصلا به کاترین خبر نداد، اونم دنبالش نگشت. وقتی رسیدیم زودی رفتم تو اتاقم و کتابیو که لازم داشتم گذاشتم تو کیفم و دوباره اومدم پایین. دیدمش، در حالی که سرش پایین بود و تکیه داده بود به دیوار با صدای پای من سرشو بلند کرد. یه لحظه حس کردم چشماش خیسه تا خواستم بیشتر دقت کنم روشو ازم برگردوند و مشغول بازی با کلیداش شد.

ـ آوردیش؟ 

ـ آره، ممنون من دیگه خودم میرم.

ـ نمیشه، می رسونمت.

ـ باشه.

نزدیکی های خونه بودیم که صدام کرد:

ـ شیدا؟ 

ـ هوم.

ـ چیزی می خوای بهم بگی؟ 

این از کجا فهمید؟ 

ـ نه چطور مگه؟ 

ـ هیچی، همین طوری یه حس بود.

ـ امـــم، نه چیزی نیست.

ماشینو نگه داشت.

ـ ممنون زحمت کشیدی.

ـ زحمتی نبود.

لبخند کم رنگی بهش زدم.

ـ خداحافظ.

ـ یه لحظه صبر کن.

ـ بله؟

دستشو کشید توی موهاش. شدید کلافه بود.

ـ چیزی شده؟ 

ـ این روزا ... چطور بگم، چیزی یا کسیو ندیدی که مشکوک باشه برات؟ 

با دهنی باز بهش نگاه کردم. از چی حرف می زد؟ 

ـ چرا این جوری نگاه می کنی؟ جواب سوالمو بده.

ـ نه.

با این که شک داشت؛ ولی نفسی از سر آسودگی کشید.

ـ باشه برو دیگه الان نگران میشن.

ـ خداحافظ.

ـ به سلامت.

با این که بهش دورغ گفته بودم؛ ولی ذهنم همش درگیر این موضوع بود.

***

ماجرای رفتن شاهرخ رو همه فهمیده بودن و سعی می کردن منصرفش کنن؛ ولی چندان موفق نبودن. این وسط تنها کسی که هیچی نمی گفت من بودم. بیشتر از همه مهسا درکم می کرد. دیگه به احساسم شک نداشتم و مطمئن بودم که دوستش دارم؛ ولی اون با رفتنش داشت همه چیزو خراب می کرد.

تو اتاق بودم و به ظاهر داشتم درس می خوندم که مهسا اومد.

ـ تو دو ساعته فیزیک دستته؟ تموم نشد؟ 

ـ نه مونده هنوز.

ـ داشتی به شاهرخ فکر می کردی؟ 

به جای جواب پوزخندی زدم.

ـ اگه تو بهش بگی نره شاید قبول کنه.

ـ چرا فکر می کنی به حرفم گوش میده؟ اون همه ی کاراشو کرده.

ـ خب تو امتحان کن ضرر نداره.

ـ بذار هر کاری می خواد بکنه.

ـ دو تاتون واقعا احمق و مغرور هستین!

با عصبانیت رفت و درو محکم پشت سرش بست. فردا شاهرخ می رفت و من می موندم با کلی خاطره. رفتم گوشیمو آوردم و ناخودآگاه شمارشو گرفتم. با اولین بوق برداشت.

ـ الو؟ 

صداش گرفته و خسته به نظر می رسید.

ـ سلام.

ـ سلام تو هنوز بیداری؟ 

ـ آره مشکلیه؟ 

یه کم خندید.

ـ نه عزیزم چه مشکلی؟ بخاطر خودت گفتم که خواب نمونی فردا.

ـ تو نمی خواد نگران خواب موندن من باشی.

ـ باشه باشه، چقدر عصبانی هستی. بگو ببینم چیزی شده؟ 

چی باید می گفتم؟ می گفتم نرو؟ 

ـ نه خداحافظ.

ـ صبر کن قطع نکن، تو می خوای یه چیزی به من بگی درسته؟ 

ـ از کجا فهمیدی؟ 

ـ حالا بگو می شنوم.

تموم انرژیمو توی صدام جمع کردم.

ـ چرا، چرا می خوای بری؟ 

چند ثانیه سکوت برقرار شد و فقط صدای نفس هاش می اومد.

ـ نمی خوای بگی اشکالی نداره.

ـ نه نه مسئله این نیست.

ـ پس چیه؟ 

ـ کار دارم اون جا؟ 

ـ کار؟ نکنه بخاطر ...

ـ نه ربطی به کاترین نداره.

ـ پس دلیلش منم.

ـ نه عزیزم کی گفته؟ 

ـ کسی نگفته رفتارت میگه.

ـ شیدا تند نرو برای هر دومون بهتره.

ـ از کی تا حالا جای من تصمیم می گیری؟ 

ـ شیدا؟

ـ متنفرم ازت.

گوشیو پرت کردم به دیوار و هزار تیکه شد. همون جا روی زمین نشستم و زار زار اشک ریختم.

فردای اون روز اصلا مدرسه نرفتم و خودمو توی اتاق حبس کردم. تقریبا همه متوجه شده بودن که یه احساسی بین من و شاهرخ هست؛ ولی حرفی نمی زدن. چند دفعه دیگه هم مهسا بهم اصرار کرد که شاهرخ رو منصرف کنم؛ ولی زیر بار نمی رفتم، چون این تصمیمی بود که خودش گرفته. 

ساعت یازده شبه و همه آمادن که برن فرودگاه و شاهرخ رو بدرقه کنن. 

ـ شیدا پس چرا آماده نمیشی؟ 

ـ من نمیام.

ـ اوا مگه میشه، پاشو زود آماده شو.

ـ مهسا حوصله ندارم، گفتم نمیام.

اومد نشست پیشم.

ـ مگه میشه نیای؟ ناراحت میشه ها.

سرد و بی روح نگاش کردم.

ـ مهم نیست اگه واقعا دوستم داشت نمی رفت.

ـ چی بگم، آره راست میگی، نمی دونم شاید دلیلی داره.

ـ چه دلیلی آخه؟ هوم؟ از اولشم همه ی اینا یه بازی بود برای خورد کردن من.

ـ نه شیدا این جوری نگو، بی انصاف نباش. شاهرخ هر چقدر هم بد باشه همچین کاریو با تو نمی کنه.

ـ مهسا؟

مهیار بود که داشت از پایین مهسا رو صدا می کرد.

ـ برو صدات می کنن.

ـ صبر کن الان میام.

روی مبل و پشت به در و رو به روی پنجره نشسته بودم. چند ضربه به در خورد. یه خیال این که مهساست جوری که بشنوه گفتم:

ـ مهسا گفتم که نمیام.

هیچ صدایی نیومد، فکر کردم اومده و رفته. سرمو برگردوندم عقب و با چهره ی شاهرخ رو به رو شدم. بلند شدم ایستادم. باورم نمی شد دارم می بینمش برای آخرین بار. 

ـ این جا چی کار می کنی؟ 

ـ اومدم با یه خانم بی معرفت خداحافظی کنم.

سرمو انداختم پایین.

ـ من ... من ...

بغضی که به گلوم چنگ انداخته بود اجاره نداد بقیه ی حرفمو بزنم. اومدم و درست به فاصله ی یه سانتی من ایستاد. یه دستشو گذاشت زیر چونَم و آوردش بالا و اون یکی دستشو گذاشت پشت کمرم.

ـ باز که چشمات بارونیه.

انگار منتظر یه تلنگر بودم؛ چون با این حرفش اشکام ریخت روی گونه هام.

ـ شاهرخ مواظب... مواظب خودت باش.

با این حرفم چشماش عجیب برق زد و بدون این که چیزی بگه سفت بغلم کرد.

ـ تو هم همین طور جوجو. در ضمن دلم برات تنگ میشه.

منم جرات پیدا کردم و دستامو دور کمرش حلقه کردم. اگه بگم اون لحظه به اندازه این چند روز دلتنگی احساس آرامش کردم دروغ نگفتم. بعد از چند دقیقه منو از خودش جدا کرد.

ـ خب دیگه من باید برم، یادت نره چی بهت گفتم.

سرمو به نشونه ی تایید تکون دادم.

ـ راستی اگر هر اتفاقی افتاد منو فراموش نکن.

با گیجی نگاش کردم، منظورش چی بود؟ 

ـ یعنی چی؟ مگه قراره چه اتفاقی بیفته؟ 

ـ همین طوری، ولش کن اصلا.

اومد و باقی مونده ی اشکامو پاک کرد و گونَمو بوس کرد. با این که اولین بوسَش نبود؛ ولی خیلی خجالت کشیدم.

ـ خداحافظ عزیزم.

با صدای گرفته ای ازش خداحافظی کردم. از در که بیرون رفت نشستم همون جا و به یه نقطه ی نامعلوم خیره شدم. 

یه ساعت از رفتن همه می گذره و من دیگه طاقت موندن توی خونه رو ندارم. بلند میشم و همه ی وسایلمو جمع می کنم. لباس می پوشم و یه یادداشت برای مهسا می ذارم که میرم خونه ی خودمون. زنگ می زنم به آژانس و بیرون منتظر میشم.

کرایه رو حساب می کنم و کلید رو توی قفل می چرخونم. اولین چیزی که به چشمم می خوره ماشین شاهرخه. آهی می کشم و به سمت خونه حرکت می کنم. آروم دستگیره ی درو می چرخونم و وارد میشم. همه جا سوت و کوره. چمدونو همون جا روی زمین می ذارم و یکی یکی چراغ ها رو روشن می کنم. با خودم زمزمه می کنم:

ـ همه چیز تموم شد؟ 

پله ها رو یکی یکی میرم بالا. در اتاقش بازه. میرم تو مانتومو در میارم و روی تختش دراز می کشم. گوشیم زنگ می خوره. بابای مهساست. بهش اطمینان میدم که حالم خوبه. بالششو می گیرم توی بغلم، لامذهب هنوز هم بوی عطرشو میده. اون قدر بوش می کنم تا این که خوابم می بره. 

صبح با سر و صدای توی آشپزخونه بیدار میشم. کی پتو کشیده روم؟ حتما مهسا اومده. بلند میشم و لباسمو مرتب می کنم. از پله ها میرم پایین و از چیزی که می بینم چشمام از کاسه می زنه بیرون.

شاهرخ مگه نرفته بودی؟ چی شد که برگشتی؟ پس کاترین کو؟ اونو فرستادی رفت؟ بخاطر من نرفتی؟ همین طور داشتم که داشتم این سوال ها رو از خودم می پرسیدم. صداش منو به این عالم برگردوند.

ـ می خوای تا شب همون جا وایسی و به من زل بزنی؟ 

یه بلوز آستین بلند طوسی که آستیناشو زده بود بالا با یه شلوار گرم کن همون رنگ پاهاش بود. چی باید می گفتم الان؟ بپرم بغلش یا بی تفاوت باشم؟ 

با تعجب ازش پرسیدم:

ـ تو مگه نرفتی؟ 

ـ چرا رفتم! الان این روحمه که جلوت ایستاده!

با این که می دونستم خودشه؛ ولی یه لحظه فکر کردم راست میگه. رفتم جلوتر و دستامو گذاشتم روی صورتش. نه راست میگه! دستام از صورتش نمی زنه بیرون! دستمو پس کشیدم و دیدم با لبخند داره نگام می کنه.

ـ چیه؟ خواستم مطمئن بشم.

این دفعه خندید.

ـ آخه دختر خوب تو این حرفا رو باور می کنی؟ 

ـ آره، اصلا بگو ببینم چرا نرفتی؟ 

ـ یعنی می خوای بگی از دیدنم خوشحال نشدی؟ 

ـ جواب سوال منو بده.

ـ پشیمون شدم.

ـ چرا اون وقت؟ 

ـ به دلایلی.

ـ و اون دلایل؟ 

ـ ای بابا بیست سوالیه؟ 

ـ آره بیست سوالیه.

سرشو با خنده تکون داد و نفس پر صدایی کشید.

ـ کوچولو فعلا بیا صبحانتو بخور تا بعد.

ـ دوباره که گفتی کوچولو.

ـ اوکی حواسم نبود به این کلمه حساسی، بفرمایید مادمازل.

ـ در حالی که سعی داشتم خندمو پنهان کنم نشستم. خودشم بعد از این که رفت دستاشو شست اومد نشست.

ـ بخور.

حس کنجکاویم بدطور تحریک شده بود، بدونم دیشب توی فرودگاه چه اتفاقی افتاده؛ ولی باید منتظر می شدم یا خودش بگه، که عمرا نمی گفت، یا باید از مهسایی کسی می پرسیدم. هر دومون ساکت بودیم و فقط گهگاهی شاهرخ بهم لبخند می زد. دیگه میلی به خوردن نداشتم؛ بنابراین از روی صندلی بلند شدم.

ـ ممنون بابت صبحانه ی عالیت. من میرم بالا.

داشت چاییشو به هم می زد.

ـ باشه.

هنوز چند قدم نرفته بودم که صدای گوشیش بلند شد. برگشتم دیدم با اخم داره به شماره نگاه می کنه. انگار مردد بود که جواب بده یا نه؛ ولی آخرش دگمه ی برقراری تماسو زد.

ـ الو؟

لحنش چندان دوستانه نبود.

ـ من که گفتم شما اشتباه اومدی. 

ـ ...

ـ آدرسو نخیر آقای محترم. ما همچین کسی نداریم. 

ـ ...

ـ زبون خوش حالیت نمیشه؟ 

ـ ...

ـ غلط می کنی، مگه الکیه؟ 

ـ ...

ـ شکایت کن، فکر کردی کی هستی؟ 

ـ ...

ـ نخیر جرات داری پاهاتو بذاری این جا.

همه ی این حرفا رو وقتی داشتم می رفتم بالا شنیدم. کی بود پشت خط که تهدیدش کرد؟ چرا عصبی شد؟ 

ـ شیدا؟ 

لحنش با دستور بود.

همه ی پله ها رو دوباره اومدم پایین. دیدم با عجله داره میزو جمع می کنه. تندی خودمو رسوندم بهش.

ـ بله؟

ـ زود تند سریع هر چی وسیله داری جمع می کنی.

ـ چرا؟ 

ـ سوال نپرس. هر کاری که میگم انجام بده.

خیلی ترسیدم از لحنش.

ـ من نباید بدونم چرا؟ 

ـ وای شیدا! این قدر سوال نپرس، کاری که گفتمو انجام بده، زود باش وقت نداریم.

با این که قانع نشده بودم؛ ولی رفتم و کاریو که گفته بود انجام دادم. همه ی وسیله هامو مثل کتابام و لباسا و لپ تاپ و یه مشت خرت و پرت دیگه توی دو تا چمدون جا دادم؛ چون هوا سرد بود یه پالتوی مشکی و شلوار جین آبی پوشیدم. نیم بوت های قهوه ای هم پام کردم و از اتاق اومدم بیرون. مونده بودم چمدون ها رو ببرم پایین که دیدمش داشت می اومد بالا.

ـ بده من اینا رو می برم.

ـ مرسی.

ـ چیزی دیگه نمونده؟ تا چند وقت نمی تونیم بیایم این جاها.

داشتم زیادی نگران می شدم. نکنه دنبالمونن؟ 

ـ نه چیزی نمونده.

ـ خوبه.

از توی جیبش چند تا کلید داد دستم.

ـ بیا برو در همه ی اتاق ها رو قفل کن.

ـ کلید ها رو ازش گرفتم و دوباره جرات پیدا کردم سوالمو تکرار کنم.

ـ آخه این کارها برای چیه؟ 

ـ برو دیگه.

نخیر مثل این که حاضر نیست حرف بزنه. یکی یکی رفتم همه ی درها رو قفل کردم و اومدم تو حیاط.

ـ تموم شد؟ 

ـ آره.

ـ سوار شو.

با نگرانی نگاش کردم و سوار شدم. اونم بعد از این که دزدگیر خونه رو زد اومد سوار شد و به سمت خونه ی جدید حرکت کردیم که هنوز نمی دونستم کجاست.

داشتیم به سمت بالای شهر می رفتیم و خیلی از خونه دور شده بودیم.

ـ اگه بهت برنمی خوره میشه بگی داریم کجا میریم؟ 

ـ نترس قبلا اومدی.

ـ چرا رمزی حرف می زنی، خب بگو دیگه.

ـ همون خونه ای میریم که وقتی تو خیابون از حال رفتی بردمت اون جا.

ـ واقعا؟ حالا چرا این قدر دوره راهش؟ 

ـ دوست داشتم اون جا خونه بگیرم حرفیه؟ 

ـ چه عصبی، ایش.

ـ یعنی چی؟ 

ـ چی یعنی چی؟ 

ـ همین ایش.

ـ یه رازه.

ـ من باید این رازو خیلی زود کشف کنم.

ـ نمی تونی.

به جاش یه لبخند موذی زد که معنیشو نفهمیدم.

بعد از نیم ساعت رسیدیم و شاهرخ بدون حرف پیاده شد. داشتم ساختمون ها رو نگاه می کردم که درو برام باز کرد.

ـ بیا پایین.

ـ این جا چقدر قشنگه.

ـ اوهوم، فعلا بریم بعدا همه جا رو نشونت میدم.

ـ وارد یه ساختمون دوبلکس شدیم که به طرز زیبایی ساخته شده بود. از پله ها رفتیم بالا و فکر کردم همون طبقه ی اول خونشه؛ ولی راهشو به طرف طبقه ی دوم کج کرد.

ـ طبقه ی دومه؟ 

ـ آره پایین خالیه فعلا.

با این که چند وقت پیش اومده بودم این جا؛ ولی فرصت نشده بود که خونه رو خوب نگاه کنم. تقریبا صد و پنجاه متر بود با تموم وسایل. سمت راست آشپزخونه قرار داشت و سمت چپ هم تلویزیون و یه پیانو. یه دست مبل هم گوشه ی سالن بود.

ـ بیا اتاقتو انتخاب کن.

وارد یه راهروی نسبتا کوچیک شدیم که دو تا اتاق خواب اون جا بود.

ـ خب هر کدومو می خوای انتخاب کن.

ـ امـــم فرقی نمی کنه برام.

ـ سخت نگیر، زود باش خیلی خستَم.

همونی رو که اون روز توش خوابیده بودم و اتاق سمت راستی می شد انتخاب کردم؛ ولی روم نمی شد بهش بگم.

ـ اینو می خوای؟ 

به همون اتاق اشاره کرد.

ـ از کجا فهمیدی اینو می خوام؟ 

شیطون نگام کرد.

ـ قبلا هم بهت گفتم، هنوز مونده تا منو بشناسی، میرم چمدونا رو بیارم.

ـ باشه.

روی تخت نشستم و به فکر فرو رفتم. نمی دونستم تا کی قراره این جا بمونیم. راهش هم که خیلی دوره چطور برم مدرسه؟ 

ـ بیا اینم وسیله هات، فقط یه چیزی از فردا خودم می برمت مدرسه و میارمت. هیچ کس هم آدرس این جا رو نمی دونه. تو هم به کسی نمیدی، هر جا هم خواستی بری خودم می برمت، مفهومه؟ 

ـ یه دفعه بگو من زندانی توام دیگه.

ـ هر چی دوست داری فکر کن.

ـ یعنی چی؟ خب بگو چرا یه دفعه اومدیم این جا؟ چیزی شده؟ 

ـ نه نه نه، حوصله ندارم شیدا، بسه. میرم بخوابم. کاری داشتی صدام کن. اگه گرسنَت شد همه چیز تو یخچال هست.

اینا رو گفت و رفت بیرون. نه این طوری فایده نداره، گوشیمو آوردم و زنگ زدم به مهسا؛ ولی جواب نمی داد. ناچرا مهیار رو گرفتم.

ـ الو سلام.

ـ سلام شیدا چطوری؟ 

ـ خوبم، تو خوبی؟ 

ـ ممنون شاهرخ رو دیدی؟ 

ـ آره، اصلا بخاطر همین بهت زنگ زدم.

ـ خب بگو چیزی شده؟ 

ـ نه چیزی نشده، فقط می خوام بدونم چرا نرفت، دیشب چی شد؟ 

ـ هیچی بابا، آقا همه رو کشونده فرودگاه. کلی هم مامان، من و زن عمو گریه و زاری کردن آخرش نمی دونم چی شد کاترین رو که فرستاد خودش برگشت. ازش سوال کردیم چرا اومدی؟ چیزی جا گذاشتی؟ گفت منصرف شدم نمی خوام برم.

ـ همین؟ 

آره باور کن، همش همین بود.

ـ عجیبه.

ـ چی عجیبه؟ 

ـ هیچی هیچی، کاری نداری؟ 

ـ نه مواظب خودت باش.

ـ باشه مرسی، سلام برسون خداحافظ.

ـ حتما خداحافظ.

بلند شدم تا لباسامو عوض کنم. یه شلوار برمودای مشکی و بلوز بافتنی بنفش پوشیدم. موهامو با کش بالای سرم بستم و اومدم بیرون. در اتاقشو باز کردم و یه سرکی کشیدم. خیلی آروم خوابیده بود. درو آروم بستم و رفتم تو آشپزخونه تا برای نهار یه چیزی درست کنم.

مشغول درست کردن مرغ سوخاری و کمی برنج شدم. غرق کار بودم که حضور کسیو پیشم حس کردم. می دونستم شاهرخه، برگشتم و دیدمش که دست به سینه کنارم ایستاده.

ـ تو کلا این مدلی هستی آره؟ 

ـ چه مدلی؟ 

ـ عادت داری مثل جن ظاهر بشی؟ 

ـ آره ایرادی داره؟ 

ـ نه ولی فکر نمی کنی طرف سکته بزنه؟ 

ـ به من چه! من چی کار به کسی دارم؟ 

ـ واقعا که.

ـ چی درست می کنی حالا؟ 

ـ حالا هر چی.

اومد و ظرف غذاها رو بررسی کرد. معلوم بود که گرسنه س.

ـ اوم بوش که خوبه، ببینیم طعمش چطوره؟

ـ شک نکن طعمشم خوبه.

ـ بلکه خودت از دست پخت خودت تعریف کنی.

ـ خیلی هم دلت بخواد.

ـ دلم که می خواد؛ چون مجبورم و بدطور گرسنَم.

ـ تا یه ربع دیگه آماده میشه.

ـ باشه پس صدام کن.

ـ من حوصله ندارم. خودتون یه ربع دیگه تشریف میارید میل می کنید.

ـ می دونی چیه؟ 

برگشتم و با پررویی تموم بهش زل زدم.

ـ چیه؟ 

ـ از این حاضر جوابی هات خیلی خوشم میاد.

ـ هه مثلا تعریف بود الان؟ 

ـ حالا.

اینو گفت و زد بیرون. سرمو تکون دادم تا زیاد به حرفش فکر نکنم. سر میز نهار بدطور توی فکر بود. منم هیچ حرفی نزدم تا این که خودش بعد از چند دقیقه سکوت رو شکست.

ـ برنامَت برای آینده چیه؟ 

ـ لقمه ام رو قورت دادم و بهش نگاه کردم. منظورش از این سوال چی بود؟ 

ـ خب اگه منظورت درس باشه که می خوام برم دانشگاه.

ـ اون که آره. ازدواج چی؟ 

ـ ازدواج؟ 

ـ آره تا حالا بهش فکر کردی؟ 

مطمئن بودم گونه هام از خجالت سرخ شده. سرمو انداختم پایین و جوابشو ندادم. در واقع چی باید می گفتم؟ 

ـ حالا چرا خجالت کشیدی؟ سوالم سخت بود؟ 

ـ نه نه یهویی پرسیدی آخه.

لبخند قشنگی بهم زد.

ـ بی خیال نباید می پرسیدم. ببخشید نهارتو بخور سرد نشه.

ـ می خورم حالا. چرا پرسیدی؟ 

ـ هیچی همین طوری.

بقیه نهارو توی سکوت خوردیم.

تازه اومده بودم تو اتاق که تلفنم زنگ خورد. نگاه کردم دیدم مهساست.

ـ الو سلام.

جیغ جیغ کنان از اون طرف خط جواب داد:

ـ سلام و درد، شما کجایید؟ 

ـ باز که تو توپت پره.

ـ آخه تو مگه برای آدم اعصاب هم می ذاری؟ 

ـ چی شده حالا؟ 

ـ میگم ما پشت در هستیم، چرا باز نمی کنید؟ 

تازه یادم افتاد اینا از اومدن ما به این جا هیچی نمی دونن. هول کرده بودم و نمی دونستم چی جوابشو بدم.

ـ امـــم، مهسا ببین امـــم ...

ـ چته تو درست حرف بزن، چیزی شده؟ 

ـ نه چیزی نشده، فقط می دونی ... اصلا یه لحظه صبر کن.

بدو بدو رفتم سمت اتاق شاهرخ و بدون این که در بزنم وارد شدم.

ـ شاهرخ؟ 

دیدمش که پشت میزش نشسته و داره چیزاییو یادداشت می کنه.

ـ بله؟ 

ـ مهسا پشت خطه، رفتن در خونه. چی بهش بگم؟ 

ـ بده به من.

گوشیو دادم دستش و مشغول صحبت شد.

ـ الو سلام چطوری؟ چیه باز؟ 

ـ ...

ـ نه خونه نیستیم.

ـ ...

ـ آره تو مگه فضولی؟ 

ـ ...

ـ نخیر برید خونه من فردا میارمش.

ـ...

ـ باشه باشه، دیگه با کی اومدی؟ 

ـ ...

ـ آهان، نه سلام برسون. 

ـ ...

خیلی خب دیگه. 

ـ ...

ـ نه خداحافظ.

ـ چی شد؟

ـ چرا هول کردی؟ هیچی، یه جوری دست به سرش کردم.

ـ شک نکرد؟ 

ـ نه عزیزم.

ـ اوف ترسیدم ها.

ـ چرا؟ 

ـ نمی دونستم چی بهش بگم.

ـ فعلا که تموم شد.

ـ من برم شام درست کنم.

ـ نمی خواد.

ـ چرا؟ چیزی نداریم.

ـ از بیرون می گیریم.

ـ باشه، من میرم درس بخونم، فعلا.

ـ اوکی.

تا ساعت ده هیچ خبری از شاهرخ نشد. منم خیلی گشنَم بود. اومدم بیرون و داخل اتاقشو سرک کشیدم. صدای شرشر آب می اومد. خواستم برم تو سالن که صدای زنگ موبایلش بلند شد. یه حسی بدطور تحریکم کرد برم ببینم کیه. خودمو رسوندم به میزش و شماره رو نگاه کردم. اسمی سیو نشده بود. یه نگاه به عقب کردم تا مطمئن بشم هنوز نیومده. گوشیشو برداشتم و جواب دادم:

ـ بله؟ 

ـ الو؟ 

ـ بفرمایید.

صدای یه پسر جوون بود که خیلی هم عصبی می زد.

ـ موبایل آقا شاهرخه؟ 

ـ بله شما؟ 

اولش سکوت برقرار شد؛ ولی بعد صداش رنگ هیجان به خودش گرفت.

ـ تو... تو... تو شیدایی؟ 

ـ بله خودمم.

ـ یعنی ... وای باورم نمیشه شیدای من! 

ادامه ی حرفشو نشنیدم؛ چون شاهرخ گوشیو از پشت سر ازم گرفت و قطعش کرد.

ـ با کی حرف می زنی؟ 

ـ چرا این جوری می کنی، ترسیدم!

ـ دروغ نگو! تو و ترس آخه؟ کی بود؟ 

ـ نمیگم.

اومد نزدیک تر و مچ دستمو سفت گرفت.

ـ آخ!

ـ گفتم کی بود؟ چی بهت گفت.

از شدت درد اشک تو چشمام جمع شد.

ـ یه پسر بود.

ـ چی گفت بهت؟ 

ـ هیچی به خدا!

ـ مطمئن؟ 

ـ آره آره، آخ.

دستمو رها کرد. با عصبانیت بهم نگاه کرد و گوشیشو پرت کرد روی تخت.

ـ لعنتی می کشمت!

ـ با کی بودی؟ 

ـ برو بیرون.

ـ بی ادب.

اعصابم واقعا به هم ریخته بود. اصلا تعادل رفتاری نداره انگار، یادم باشه بهش بگم بره پیش روانشناس، والا.

رفتم تو سالن و دیدم دو تا پیتزا گرفته. از خدا خواسته یکیشو آوردم و مشغول خوردن شدم، بدون این که صداش کنم. وقتی تموم شد جعبَشو برداشتم و انداختم توی سطل. هوس قهوه کرده بودم اساسی. از گوشه ی چشمم شاهرخ رو دیدم که گیتار به دست اومد، نشست روی مبل. گرم کن طوسی و شلوار جین آبی پاش بود. موهاشم خوب خشک نکرده بود. نمی دونستم اونم قهوه می خوره یا نه؛ ولی براش یه لیوان ریختم و رفتم پیشش. لیوانو گذاشتم روی میز کنارش و خودمم نشستم روی یکی از مبل ها و مشغول خوردن شدم. بدون این که بهش نگاه بندازم چند ثانیه بعد صدای گیتارش توجهمو جلب کرد. رفته بود توی حس و قبل از این که بخونه به من نگاه کرد بعد شروع کرد به خوندن:

"دوباره دلم برات تنگ شده 

از غم دوری تو تب کردم

من مقصرم خودم می دونم 

همه روزامو خودم شب کردم

من همش بهونه آوردم 

که راه خونه ی تو خیلی دوره

اما عشق تو مث بارون شد 

داره چشمای منو می شوره

من به عشق تو پر زدم

تا دوباره پیش تو اومدم

چشم منو به احساس تو وا شد

قلبم از خودش بیخوده

مث کفترا هوایی شده

زیر نامه ی عشق من امضا شد

زیر نامه ی عشق من امضا شد

خودت امشب همه چی رو خوندی 

از نگاه منِ عاشق پیشه

بهترین صحنه ی عمره وقتی 

چشم من از عشق تو تر میشه

یه صدایی توی گوشم می گفت 

حق نداری که مردد باشی

دورترین فاصله ها نزدیکه 

شرطش اینه که تو مقصد باشی

شرطش اینه که تو مقصد باشی

من به عشق تو پر زدم

تا دوباره پیش تو اومدم

چشم منو به احساس تو وا شد

قلبم از خودش بیخوده

مثه کفترا هوایی شده

زیر نامه ی عشق من امضا شد

زیر نامه ی عشق من امضا شد ...

نامه ی عشق از بهنام صفوی"

نگاش برق عجیبی داشت. گیتارشو گذاشت زمین و لیوان قهوه اش رو برداشت و مشغول خوردن شد. هنوز داشت بهم نگاه می کرد. طاقت نیاوردم و سرمو انداختم پایین و مشغول بازی با دسته ی لیوان شدم.

ـ اشکال درسی داشتی حتما بهم بگو.

سرمو بلند کردم؛ ولی بهش نگاه نکردم.

ـ باشه، راستی غذات سرد نشه، من خوردم.

ـ می خورم، ای وروجک چرا صبر نکردی تا من بیام؟ 

ـ گرسنَم بود.

ـ ای شکمو!

ـ اصلا هم شکمو نیستم.

ـ هستی.

از حرص دندونامو روی هم فشار دادم.

ـ نیستم.

ـ د میگم هستی، ای جان چه حرصی می خوره. نمی دونستم این قدر حساسی.

ـ برو ببینم مسخره.

رفتم توی اتاقم؛ ولی صدای خندَش هنوز می اومد؛ چون خوابم می اومد یه مسواک سرسری زدم و رفتم تو تختم و به ثانیه نکشید که خوابم برد.

روزها از پی هم می گذشت. هر روز شاهرخ منو می رسوند مدرسه و بعدش می اومد دنبالم. دیگه تقریبا به این برنامه عادت کرده بودم. گاهی اوقات هم منو می برد خونه ی عمو اینا. 

اون روز داشتم درس می خوندم که به سوال سختی برخورد کردم. هر چی حلش می کردم به جواب نمی رسیدم. ناچارا رفتم تا از شاهرخ کمک بگیرم. در اتاقشو آروم زدم و منتظر شدم.

ـ بیا تو.

داخل شدم و رفتم نزدیکش. داشت نت می نوشت. سرشو بلند کرد و بهم لبخند زد.

ـ جانم؟ چیزی می خوای؟ 

ـ امـــم، این سوالو برام حل می کنی؟ 

ـ چه درسیه؟ 

ـ فیزیک بلدی؟ 

ـ معلومه که بلدم، بشین.

کنارش روی تخت نشستم و اونم مشغول توضیح دادن شد. کمی بعد سرشو از کتاب گرفت و بهم نگاه کرد.

ـ متوجه شدی؟ 

ـ آره، خیلی خوب فهمیدم چی شد، همش بخاطر یه عدد بود؟ 

با ته خودکاری که توی دستش بود زد روی نوک دماغم.

ـ آره دیگه، دقت نمی کنی ها کوچولو، همین جا بمون اشکالی داشتی بهم بگو.

سرمو تکون دادم و رفتم پشت میز تحریرش. یه ربع گذشت؛ ولی اصلا حواسم به درسی که می خوندم نبود. سوالای زیادی توی ذهنم بود که ازش بپرسم؛ ولی نمی دونستم چطوری بیان کنم. بی خیال شدم و یه صفحه از کتابو ورق زدم که صداشو شنیدم.

ـ بگو.

با تعجب سرمو بلند کردم.

ـ چی؟ 

ـ چی می خوای بپرسی؟ بگو.

ـ تو، تو ذهن آدم ها رو می خونی؟ 

ـ نه؛ ولی از قیافَت معلوم بود سوال داری.

ـ خب آره؛ ولی ولش کن.

ـ بگو منتظرم.

ـ میشه... میشه بگی اون شب کاترین ... وای اصلا ولش کن.

خنده ی کوتاهی کرد و سرشو به طرفین تکون داد.

ـ از دست تو، هنوز باور نکردی چیزی نشده؟ باشه پس گوش کن. بهت گفته بودم پدرش خیلی کمکم کرده. اگه اون نبود من نمی تونستم خیلی از کارا رو بکنم. یه مدت که گذشت دخترش بهم گفت دوستم داره. فکر کردم اینم مثل خیلی های دیگه دل سرد میشه. بعدش؛ ولی انگار جدی بود. خود من هیچ احساسی بهش نداشتم، هیچی؛ ولی بخاطر موقعیتم مجبور شدم. تو یه کلام دختر خوش گذرونی بود. خیلی وقتا هم سعی کرد بهم نزدیک بشه؛ ولی وقتی ممانعت منو می دید عقب می کشید. یه روز توی سالن ورزش می خوره زمین و می برنش بیمارستان. اون جا معلوم میشه که ایدز داره.

ـ ایدز؟ 

ـ آره، ظاهرا از رابطه های قبلیش گرفته. همون موقع خدا رو شکر کردم که چیزی بین ما نبوده تا حالا. خلاصه پدرش اصرار داشت که خودش فعلا چیزی نفهمه. وقتی هم فهمید دارم میام ایران اصرار پشت اصرار که کاترین هم با خودم ببرم؛ ولی من مخالفت کردم. اونم راضی شد که یه سفر دخترشو بفرسته ایران تا کلا از اون محیط دور باشه. این شد که اومد. بخاطر همینم بهت گفتم نقش نامزد همدیگه رو بازی کنیم که فکر نزدیک شدن به منو از سرش بیرون کنه. اون شب هم من اصلا از نقشَش خبر نداشتم، تنها هدفش دور کردن تو از خونه بود که موفق شد. فکر می کرد که با این کار می تونه منو به دست بیاره که خوشبختانه موفق نشد. وقتی هم فهمیدم کلی دعواش کردم. این شد که تصمیم به رفتن گرفت و بقیَشو هم خودت می دونی.

ـ باورم نمیشه، آخه چرا؟ 

ـ منم نمی دونم عزیزم.

ـ الان حالش خوبه؟ 

دیدم که داره می خنده.

ـ چرا می خندی؟ 

ـ اون همش اذییت کرده، اون وقت تو حالشو می پرسی؟ نمی دونم دیگه ازش خبر ندارم.

ـ یعنی ...

ـ آره کلا قطع رابطه کردم باهاش.

ـ خب سوال دارم هنوز.

ـ بپرس خانمی.

ـ تو چرا باهاش نرفتی و پشیمون شدی؟ چرا اومدیم این جا؟ این تلفن های مشکوک چیه که بهت زده میشه؟ چرا اصرار داری خودت منو ببری و بیاری؟ چرا ...

با دستش اشاره کرد که بس کنم.

ـ بذار حرفامو بزنم.

ـ دیگه ادامه نده که نمی تونم جواب هیچ کدوم از سوالاتو بدم.

با گیجی نگاش کردم. بلند شد اومد نزدیکم و دستامو گرفت و بلندم کرد.

ـ ببین خواهشا دیگه از اومدن به این جا سوال نکن. اگه راحت نیستی بگو تا بریم یه جای دیگه؛ ولی خونه ی خودمون فعلا نمیریم، باشه؟ 

جوابشو ندادم و دوباره با همون حالت بهش زل زدم.

ـ این جوری نگاه نکن کنترل خودمو از دست میدما.

با این حرفش تازه به موقعیتمون پی بردم و دستامو از تو دستش کشیدم و کمی عقب رفتم. اونم ازم فاصله گرفت، در حالی که لبخند به لب داشت.

ـ من میرم تا جایی زود میام. آماده باش که وقتی اومدم بریم خونه ی عمو سعید.

ـ باشه.

از اتاق رفت بیرون و منم با نا امیدی سر جام نشستم و به این فکر کردم که بازم سوالام بی جواب موند.

***

بیشتر از بیست دقیقه از زمان تعطیل شدن مدرسه گذشته بود؛ ولی شاهرخ هنوز نیومده بود دنبالم. توی حیاط مدرسه به انتظارش ایستاده بودم که صدای بابا رحیم مستخدم مدرسمونو شنیدم.

ـ دخترم هنوز داداشت نیومده دنبالت؟ 

ـ نه بابا رحیم، فکر کنم الان دیگه بیاد.

ـ بیرون سرده دخترم بیا بریم داخل.

ـ نه ممنون همین جا خوبه.

ـ تعارف نکن بیا دخترم.

ـ نه ممنون بابا رحیم، ممکنه بیاد بعد منو پیدا نکنه. همین جا می ایستم.

ـ هر جور راحتی دخترم.

رفت و توی سرما مشغول جارو کشیدن حیاط مدرسه شد.

به ساعتم نگاه کردم، طرفای یک بود. نمی شد هم بهش زنگ بزنم. از در اومدم بیرون و یه سرکی کشیدم. نخیر، هیچ خبری ازش نیست. پوفی کردم و دوباره برگشتم تو. از سرما داشتم یخ می زدم. شالو دور گردنم بیشتر سفت کردم. نخیر مثل این که نمی خواد بیاد. از بابا رحیم خداحافظی کردم و اومدم کنار خیابون تا خودمو به خونه برسونم. کنار جدول ایستاده بودم که یه نفر منو از پشت سر صدا کرد:

ـ شیدا؟ 

برگشتم و یه پسر تقریبا بیست و چهار ساله دیدم با چشم و ابروی مشکی و پوست سبزه. نمی شناختمش. بدطور بهم زل زده بود؛ انگار که می خواد منو بدزده. با صدایی آمیخته از ترس و دلهره جوابشو دادم:

ـ بله، شما؟ 

چند قدم بهم نزدیک شد که باعث شد منم برم عقب.

ـ نترس نترس، من ...

ـ آقا شما کی هستی؟ منو از کجا می شناسی؟ 

ـ شیدا من چطور بگم؟ کسی نیومده دنبالت؟ 

ـ به شما مربوط نیست آقا. برید وگرنه مجبور میشم ...

ـ من بهت کاری ندارم، بیا من می رسونمت و یه چیزاییو باید برات بگم.

مردک روانی چی از جونم می خواد؟ نکنه از دشمنای شاهرخ باشه؟ 

ـ آقا برو مزاحم نشو.

کیفمو سفت گرفتم توی بغلم. اومدم داد بزنم و کمک بخوام که شاهرخ پیداش شد و از پشت سر دستای همون پسرو گرفت و پیچ داد.

ـ چه غلطی داری می کنی؟ 

ـ به تو چه؟ حساب تو رو هم بعدا می رسم.

ـ یه بار دیگه بگو چی گفتی؟ مگه نگفتم طرفش آفتابی نشو؟ 

ـ من هر کاری دلم بخواد می کنم، به تو هم هیچ ربطی نداره.

ـ تو خیلی بی جا کردی، هری.

دستاشو رها کرد و هلش داد سمت خیابون.

ـ یه روز نتیجه ی این بد رفتاری هاتو می بینی.

ـ بشین بینیم بابا، به گروه خونیت می خوره اصلا؟ زود باش برو دیگه نبینمت.

من که تا اون لحظه ساکت بودم رفتم پیش شاهرخ و بازوشو گرفتم.

ـ این کیه؟ 

ـ برو تو ماشین.

ـ میگم این کیه؟ 

ـ چی بهت گفتم الان؟ 

ـ تا نگی نمیرم.

خیلی عصبانی بود. دستاشو بالا گرفت و می خواست بزنه که همون آقا پسره صداش رفت هوا.

ـ دست روش بلند کردی خودت می دونی.

ـ به تو مربوط نیست سیرابی، هنوز که این جایی؟ 

ـ می خوام با شیدا حرف بزنم. نمی تونی جلومو بگیری.

شاهرخ رفت طرفش و یه مشت کوبید توی چشمش.

از ترس نمی دونستم باید چی کار کنم. هر دوشون داشتن همدیگه رو می زدن. کم کم مردم جمع شدن و سعی داشتن از هم جداشون کنن.

ـ شاهرخ ولش کن، شاهرخ؟ با توام.

دماغ شاهرخ و دست اون پسره خونی شده بود. این طوری نمی شد، باید یه کاری می کردم. از بین جمعیت خودمو رسوندم بهش و با تموم توانم کشیدمش کنار.

ـ شاهرخ بسه بیا بریم، بخاطر من ولش کن.

یه نگاه به من و پسره کرد. دستمو گرفت و رفتیم سمت ماشین. فوری یه دستمال از توی کیفم در آوردم دادم بهش.

ـ بگیرش. چرا دعوا کردی؟ اون کی بود؟ 

حرفی نزد. عوضش دستمالو گرفت و گذاشت روی دماغش.

ـ حالت خوبه؟ 

ـ آره، ببین رفت یا نه؟

ـ کی؟ 

ـ همون آشغال عوضی.

از آینه دیدم که مردم دور و برش جمع شدن و نشسته روی زمین.

ـ آره هستش.

چیزی نگفت و ماشینو روشن کرد و راه افتاد. سرعتش زیاد بود و هر از چند گاهی شماره ای رو می گرفت.

ـ لعنتی بردار دیگه.

ـ به کی می خوای زنگ بزنی؟ 

ـ شیدا فعلا ساکت باش.

ـ یعنی چی؟ چرا این جوری جوابمو میدی؟ دیر اومدی دنبالم داد هم می زنی؟ 

ـ شیدا؟ خودت ساکت شو، من اعصاب ندارم ها.

ـ به درک که اعصاب نداری، به من چه؟ من چه گناهی دارم؟ 

با احساس سوزش بدی به خودم اومدم. شاهرخ روی من دست بلند کرده بود، لامذهب چقدر هم بد زد. دستمو گذاشتم روی گونَم و اشک توی چشمام جمع شد.

ـ روی من دست بلند می کنی؟ 

تند تند داشت نفس می کشید و سرعتشو بیشتر کرده بود.

ـ به چه حقی این کارو کردی؟ هان؟ 

برای چند ثانیه چشماشو بست و دوباره باز کرد. بهم نگاه کرد. می شد فهمید که خیلی پشیمونه از این کارش؛ ولی هیچی نگفت.

ـ حالم به هم می خوره ازت، نگه دار می خوام پیاده شم.

ـ حرف نزن شیدا، خواهش می کنم حرف نزن.

ـ گفتم نگه دار.

ـ شیدا؟ 

بغض بدی به گلوم چنگ انداخته بود. ساکت شدم. داشت می رفت به طرف لواسون. چشمامو بستم و سرمو به پشتی صندلی تکیه دادم.

ـ الو افشین؟ 

ـ ....

ـ معلوم هست کجایی؟ 

ـ ...

ـ مرض، آره.

ـ ....

ـ نه، زود خودتو برسون ویلای لواسون، میگم زود. منتظرم، بهت میگم. 

ـ ...

ـ حالا آره پیشمه، فعلا.

ـ شیدا نخوابی ها. الان می رسیم.

توی همون حال جوابشو دادم:

ـ به تو ربطی نداره.

وقتی ماشین ایستاد منم چشمامو که تا اون لحظه بسته بود باز کردم و دیدم جلوی یه ویلای بزرگ نگه داشته.

ـ بیا پایین.

بدون این که کیفمو بیارم پیاده شدم و شاهرخ درو باز کرد.

ـ برای چی اومدیم این جا؟ 

ـ حالا؛ ولی بدون تا شب این جاییم.

ـ من می خوام برم خونه، خستم.

ـ این جا هم میشه استراحت کرد، پس حرف نباشه.

ـ داخل ویلا که شدیم بدون این که فرصت بهم بده به اطراف نگاهی بندازم دستمو گرفت و برد توی یکی از اتاق ها.

ـ به من دست نزن.

ـ همین جا می مونی بیرون هم نمیای، مفهومه؟ 

ـ حق نداری به من دستور بدی.

ـ فعلا حرف حرف منه، حواست باشه زیادی حرف نزنی. الان زنگ می زنم غذا بیارن، نیای بیرون ها.

ـ خسته شدم، این چه رفتاریه که باهام داری؟ ازت بدم میاد! می خوام برم از این جا.

اشک هام به سرعت می ریختن روی گونه هام. دست خودم نبود. احتیاج به آرامش داشتم. شاهرخ هم بدون حرف رفت و درو پشت سرش بست.

یه ساعت گذشته بود و من همچنان به سینی غذا زل زده بودم. بدون این که بهش دست بزنم. از بیرون صدای مشاجره می اومد. بلند شدم رفتم پشت پنجره که ببینم چه خبره. افشین اومده بود و داشت با شاهرخ بحث می کرد. خیلی هم عصبانی بود؛ چون مدام براش خط و نشون می کشید. کاش می شد بفهمم چی میگن! دیدم که شاهرخ یقه ی افشین رو گرفت. سرم گیج رفت. از جلوی پنجره فاصله گرفتم و اومدم روی کاناپه دراز کشیدم.

***

با صدای تقه ای که به در خورد چشمامو باز کردم. اتاق توی تاریکی مطلق فرو رفته بود. چشمام نیمه باز بود و دیدم که شاهرخ اومد داخل. هیچ عکس العملی نشون ندادم و توی همون حالت دراز کش موندم. از بوی عطرش فهیمدم کنارم ایستاده.

با صدای آرومی گفت:

ـ بیداری؟ 

چیزی نگفتم.

ـ می دونم بیداری. چرا چیزی نخوردی؟ 

سرمو به سمت دیگه ای چرخوندم.

ـ ببینمت؟

با دستش چونَمو گرفت و برگردوند سمت خودش.

ـ چشماتو باز کن.

ـ برو بیرون.

ـ میگم چشماتو باز کن.

حوصله ی بحث کردن باهاشو نداشتم. چشمامو باز کردم؛ ولی بهش نگاه نکردم.

ـ به من نگاه کن.

دستاشو پس کشیدم و بلند شدم رفتم جلوی آینه و مقنعَو سرم کردم.

ـ من آمادَم بریم.

ـ کجا؟ 

ـ خونه ی آقای شجاع! خونه خودت دیگه.

ـ ما هیچ جا نمیریم.

ـ چی؟ 

ـ همین که شنیدی.

ـ مگه نگفتی شب میریم؟ 

ـ حالا نظرم عوض شد.

ـ من این جا نمی مونم.

ـ باید بمونی.

ـ مگه زوره؟ 

بلند شد و درست رو به روم ایستاد.

ـ آره جوجو زوره، بیا شام حاضره.

ـ نمی خورم.

ـ نکنه می خوای به زور ببرمت؟ 

ـ گفتم نمی خوام.

روی مبل کنار پنجره نشستم و پاهامو توی هم جمع کردم.

ـ لوس نشو بیا بخور.

ـ نچ.

ـ باشه دیگه از غذا خبری نیست ها.

ـ نباشه.

ـ لجباز.

اینو گفت و رفت بیرون. به عقربه های ساعت نگاه کردم که یازده رو نشون می داد. گرسنَم بود؛ ولی میلی به غذا نداشتم. اومدم بیرون و دیدم شاهرخ لم داده روی مبل و داره یواش با تلفن حرف می زنه. تا منو دید هول کرد و صداشو بلندتر کرد.

ـ آره عزیزم چرا ناراحتی؟ 

ـ ...

ـ نه خانمی، باشه حتما میام.

ـ ...

ـ ای جان، نه گفتم، فعلا گیر افتادم.

از گوشه ی چشم بهم نگاه کرد که عکس العملمو ببینه. خون خونمو می خورد. معلوم نیست داره با کدوم یکی از دوستای مزخرفش حرف می زنه. به سمت یخچال رفتم و یه لیوان آب پرتقال برداشتم. مشغول خوردن بودم که حرفش مثل پتکی بود که روی سرم زده شد.

ـ من که اون شب کلی بهت حال دادم. 

ـ ...

ـ هه، باشه دوباره هم میام. ای شیطون نکنه خیلی بهت خوش گذشت؟ 

از این همه وقاحت داشت حالم به هم می خورد. لیوانو کوبیدم روی اپن. دیدمش که با خنده ی کجی بهم زل زده. مطمئن بودم اگه یه ذره دیگه اون جا بمونم هر چی از دهنم در میاد بهش میگم. با افسوس سری براش تکون دادم و دوباره برگشتم تو اتاق. نمی تونستم این فضا رو تحمل کنم، برای فرار از این جا باید تا صبح صبر می کردم. با کلید در اتاقو قفل کردم و تا صبح از این دنده به اون دنده شدم.

هوا تازه روشن شده بود و وقت اجرای نقشَم رسیده بود. همه ی وسایلمو برداشتم رفتم بیرون. دیدمش که همون جا روی مبل خوابش برده. از توی کیف پولش که روی میز بود مقداری پول برداشتم و از ویلا اومدم بیرون. هوا خیلی سرد بود؛ ولی باید تحمل می کردم. تا سر خیابون اصلی رفتم و از همون جا یه تاکسی دربست گرفتم و اول آدرس بهشت زهرا رو دادم.

وقتی رسیدم از ترس داشتم می مردم؛ چون پرنده پر نمی زد چه برسه به آدم. با جراتی که تا حالا از خودم سراغ نداشتم به سمت قطعه ی مامان راه افتادم. کنار قبرش نشستم و تازه بغضم ترکید و اشکام ریخت روی سنگ قبر.

ـ مامان خیلی دلم برات تنگ شده. زود منو تنها گذاشتی رفتی. خستَم مامان، خسته! نمی دونم باید چی کار کنم دیگه، شاهرخ دوباره عوض شده. شده همون پسر لجبازی که اوایل اومده بود. من این وسط دارم می سوزم. دوست دارم بیام پیشت مامان!

سرمو گذاشتم روی قبرش و هق هقِ گریَم شدت گرفت. مدتی گذشت و کمی آروم شدم. بعد از این که با پدرم هم حرف زدم بلند شدم و مانتومو که خاکی شده بود تکوندم، وقتی به ساعت نگاه کردم از تعجب شاخ درآوردم. ساعت دوازده ظهر بود و من اصلا گذر زمانو حس نکرده بودم. اولین قدمو که برداشتم چهره ی شاهرخ رو دیدم.

ـ تو... تو...

ـ دنبالم بیا.

ـ من با تو هیچ جا نمیام.

ـ مگه دست خودته؟ 

اومد و بازومو گرفت و کشون کشون برد سمت ماشین و پرتم کرد روی صندلی. 

ـ من نمیام ویلا گفته باشم.

ـ اتفاقا داریم میریم همون جا.

ـ من نمیام. چرا نمی فهمی آخه؟ 

ـ ساکت باش.

این قدر حالم بد بود که دیگه چیزی نگفتم و ترجیح دادم سکوت کنم. وقتی رسیدیم ویلا منو از ماشین پیاده کرد و با خشونت برد توی اتاق خودش.

ـ ولم کن لعنتی!

دستمو ول کرد و درو قفل کرد. برگشت به طرفم و اومد نزدیکم. ترسیدم و یه قدم رفتم عقب.

ـ جلوتر نیا.

ـ برای چی بدون این که بگی از خونه زدی بیرون؟ 

ـ دوست داشتم! اصلا تو کی باشی که ازت اجازه بگیرم؟ 

ـ خفه، جوابمو بده؟ نترسیدی بلایی سرت بیاد؟ 

ـ بیاد هم مهم نیست.

ـ بار آخرت باشه بدون این که به من بگی از خونه می زنی بیرون، فهمیدی؟ 

ـ یواش تر چته؟ مگه سر جالیز اومدی؟ 

با دستاش دو طرف صورتمو گرفت. از عصبانیت قرمز شده بود.

ـ فهمیدی؟ 

ـ می دونی چیه؟ حالم ازت به هم می خوره.

ـ هه، اصلا خوب دروغ نمیگی کوچولو.

ـ جدی گفتم.

ـ زبون درازی بسه، مجبورم نکن کاری که تو سرمه رو انجام بدم.

ـ هیچ غلطی نمی تونی بکنی شیر برنج تر از این حرفایی.

با این حرفم رگ های صورتش متورم شد. چسبوندم به دیوار.

ـ چی گفتی؟ 

آب دهنمو قورت دادم و با ترس بهش خیره شدم.

ـ گفتم شیر برنج تر از این حرفایی.

ـ الان نشونت میدم کی شیر برنجه.

محکم پرتم کرد روی تخت.

ـ چه غلطی داری می کنی؟ 

ـ ساکت باش.

ـ ولم کن عوضی، ولم کن.

یکی یکی شروع کرد دگمه های مانتومو باز کردن. هر چی جیغ می زدم و تقلا می کردم که از زیر دستش فرار کنم فایده ای نداشت.

ـ ولم کن شاهرخ، تو رو خدا! ای خدا!

تی شرتشو در آورده بود و می خواست لباشو بذاره روی لبام که بشدت خودمو کنار کشیدم.

ـ برو کنار عوضی.

یه کم ازم فاصله گرفت و توی چشمام زل زد.

ـ می خوای نشونت بدم نتیجه ی حرفت یعنی چی؟ 

با عجز و ناتوانی بهش خیره شدم و اشکام جاری شد.

ـ من غلط کردم، بذار برم شاهرخ.

چند ثانیه ای بهم نگاه کرد بعد سرشو انداخت پایین. بلند شد تی شرتشو پوشید. موقع بیرون رفتن چیزی زیر لب گفت که نشنیدم. احساس کردم تموم محتویات معدَم داره میاد بالا. سریع خودمو رسوندم به دستشویی. موقعی که اومدم بیرون دستمو گرفتم به دیوار که نیفتم. اتاق دور سرم می چرخید. خودمو رسوندم توی سالن و تنها کلمه ای که از دهانم خارج شد این بود، شاهرخ و دیگه چیزی نفهمیدم.

وقتی چشم باز کردم فهیمدم توی بیمارستانم. سرم هنوز هم درد می کرد؛ ولی بشدت دفعات قبل نبود. در باز شد و افشین اومد تو.

ـ سلام بیدار شدی؟ 

ـ سلام من از کی این جام؟ 

ـ از دیروز عصر، خیلی ترسوندیمون دختر.

ـ کی میریم خونه؟ 

ـ باید دکترت اجازه بده، بذار شاهرخ رو صدا کنم.

ـ نمی خوام ببینمش.

ـ چرا؟ می دونی چقدر نگرانت شده؟ 

ـ می خوام صد سال نشه، همش تقصیر اونه که من الان این جام.

ـ می دونم؛ ولی بهش حق بده. نباید از خونه می زدی بیرون.

ـ چرا همه حقو به اون میدن؟ پس من چی؟ 

ـ فعلا بذار بگم بیاد.

ـ گفتم نمی خوام ببینمش افشین.

ـ باشه هر چی تو بگی، استراحت کن.

دیگه حرفی نزدم و افشین هم رفت پشت پنجره.

ساعتی بعد وقتی دکتر اطمینان داد که حالم خوبه و هیچ مشکلی تهدیدم نمی کنه اجازه ی مرخصی بهم داد. هنوز هم شاهرخ رو ندیده بودم و توی تموم این مدت افشین کنارم بود.

ـ می خوای کمکت کنم؟ 

لبخند بی جونی بهش زدم.

ـ نه ممنون، خودم میام.

بیرون رفتنمون همزمان با بلند شدن شاهرخ از روی صندلی شد. هیچ توجهی بهش نکردم. افشین یه اشاره هایی بهش کرد که درست متوجه نشدم. اونم سوییچ رو توی دستش چرخوند و گفت:

ـ بریم.

این دفعه دیگه ویلا نرفتیم و از مسیر فهمیدم داریم میریم سمت خونه ی شاهرخ.

لباسامو که عوض کردم اومدم توی سالن. آثار پشیمونی توی چشماش هویدا بود؛ ولی به روی خودم نیاوردم.

افشین:

ـ شیدا خانم بفرمایید اینم غذای شما.

ـ ممنون چرا زحمت کشیدی؟ 

ـ من زحمت نکشیدم، کار شاهرخه.

نیم نگاهی بهش کردم که با حسرت بهم خیره شده بود.

ـ زیاد میل ندارم، ممنون.

ـ نمیشه که، ضعف داشتی که از حال رفتی، بیا بخور ببینم.

ـ امـــم ...

ـ بیا دیگه.

به اجبار نشستم و چند لقمه خوردم.

ـ دیگه کافیه.

ظرف غذا رو پس زدم و لیوان آبو برداشتم که بخورم.

ـ کم خوردی ها.

ـ دیگه نمی تونم، یه خواهشی داشتم انجام میدی برام؟ 

ـ البته بگو.

ـ میشه زنگ بزنی دخترعموم بیاد این جا؟ 

با این حرفم یه نگاه به شاهرخ کرد. برگشت و خواست چیزی بگه که مانعش شدم.

ـ باشه فهمیدم چی شد، حالا که این طور شد خودم میرم.

صندلیو کنار کشیدم و هنوز چند قدم نرفته بودم که صدای شاهرخ در جا میخکوبم کرد.

ـ تو هیچ جا نمیری، برگرد بشین سر جات.

ـ به تو مربوط نیست.

ـ شاهرخ آروم تر چته؟ با ملایمت هم میشه حرف زد.

افشین بلند شد و اومد نزدیکم.

ـ ببین شیدا، یه موضوعی هست که فعلا نمیشه بهت بگیم. سعی کن فعلا با این شرایط کنار بیای، باشه؟ 

ـ خسته شدم، دیگه تا کی؟ 

ـ من قول میدم زیاد طول نکشه.

آهی از سر ناچاری کشیدم و سرمو تکون دادم.

ـ آفرین دختر خوب، حالا برو استراحت کن.

اومدم توی اتاق و پشت در نشستم. صداشون می اومد که در حال حرف زدن بودن.

ـ دیدی قبول کرد؟ یه ذره باهاش ملایم باشی بد نیست.

ـ د آخه حرف گوش نمیده خیلی لجبازه.

ـ تقصیر خودتم هست، قبول کن. شاهرخ خدایی دیدمش باورم نشد، این شیداس. خیلی ضعیف شده، چی کارش کردی؟ 

ـ هیچی بابا، مگه من بهش میگم غذا نخوره؟! 

ـ یه ذره بیشتر بهش برس گناه داره.

ـ فکر کردی من از این وضع خوشم میاد؟ فکر کردی دوست ندارم دوباره خندون ببینمش؟ 

ـ دیوونه تو که دوستش داری خب بهش بگو.

ـ الان نه.

ـ پس کی؟ اصلا آخر هفته که دو روز تعطیله برید شمال، هوم؟ 

ـ گفتم الان نه، نمی دونم، بهش فکر می کنم.

ـ حال و هوای هر دو تاتون عوض میشه. من دیگه برم کاری نداری؟ 

ـ نه قربونت داداش، مرسی خیلی زحمت کشیدی.

ـ نه بابا چه حرفیه وظیفه بود. کاری داشتی بهم زنگ بزن.

ـ باشه مرسی.

ـ نبینم اذیتش کنی ها.

ـ باشه برو دیگه، چقدر فک می زنی؟ 

ـ شاهرخ تو آدم نمیشی.

ـ د برو تا پرتت نکردم بیرون.

وای شاهرخ دوستم داره پس چرا بهم نمیگه؟ از چی می ترسه؟ روی تخت دراز کشیدم و به اتفاقای اون روز و حرفای شاهرخ فکر کردم. چی می شد دوباره اخلاقش عوض می شد. اون قدر فکر و خیال کردم تا این که کم کم چشمام گرم شد.

نصف شب با صدای رعد و برق شدیدی از خواب پریدم. بدنم به لرزش افتاده بود. یه صدای مهیب دیگه باعث شد دستامو بذارم روی گوشام و چشمامو ببندم. همین موقع در باز شد و شاهرخ خودشو بهم رسوند.

ـ شیدا حالت خوبه؟ 

اون لحظه یادم رفت که ازش ناراحتم و فقط بهش نگاه کردم. آروم نشست روی تخت و آغوششو باز کرد. مردد بودم که برم توی بغلش یا نه؟ چند دقیقه توی همون حال موندم و با صدای رعد و برق بعدی رفتم توی بغلش. اونم انگار بعد از مدت ها مثل تشنه ای که تازه به آب رسیده منو سفت بغل کرد و کنار گوشم زمزمه کرد:

ـ نترسی ها، من این جام.

چیزی نگفتم و کمی بعد ازش جدا شدم.

ـ میشه ... 

ـ چی؟ بگو عزیزم.

ـ هیچی.

ـ من که می دونم چی می خواستی بگی. تا صبح همین جا می مونم.

این چه موجودیه دیگه؟ نکنه جادوگره؟ ذهن منو از کجا خوند؟ 

ـ من ...

ـ هیس، چیزی نگو گل من بخواب.

خوابیدم و اونم پتو رو کشید روم.

ـ شب بخیر.

***

صبح که چشمامو باز کردم شاهرخ رو به فاصله ی کمی از خودم دیدم که کنارم دراز کشیده. اولش وحشت کردم؛ ولی بعد با خودم گفتم: "آروم باش شیدا، مگه ترس داره؟" با لبخند بهش نگاه کردم و توی دلم گفتم: "دوستت دارم شاهرخ." توی رویاهای خودم غرق بودم که چشماشو باز کرد و بهم خیره شد. مثل فنر از جام بلند شدم و روی تخت نشستم.

ـ بسم ا...، چی شد شیدا؟ 

ـ هان؟ هیچی.

ـ ترسوندیم دختر، این چه طرز بلند شدنه؟ 

ـ همین طوری، تو از دیشب تا حالا این جایی؟ 

ـ آره.

ـ امـــــم، همین جا خوابیده بودی؟ 

ـ آره دیگه، رعد و برق بود ترسیده بودی، یادته؟ 

ـ آره یادمه. اوف، ببخشید ترسوندمت.

اولش نگام کرد؛ ولی بعد شروع کرد خندیدن.

ـ چی شد؟ 

شکمشو گرفت و افتاد روی تخت و از شدت خنده نزدیک بود خفه بشه. کفرم داشت بالا می اومد.

ـ میگی داری به چی می خندی یا نه؟ 

ـ وای خدا! شیدا وای! 

کم کم خودمم داشت خندَم می گرفت. یکی زدم به بازوش و گفتم:

ـ بگو دیگه.

ـ عاشق این حالتات هستم.

ـ کدوم حالتا؟ 

بلند شد نشست و با چشمای خمارش بهم زل زد.

ـ یه حالتای خاصی.

اولش نگرفتم چی شد؛ ولی بعد تازه دو هزاریم افتاد. بالشمو پرت کردم طرفش و اونم تو هوا قاپیدش.

ـ لوس.

سر میز صبحانه نشسته بودیم که شاهرخ صدام کرد:

ـ شیدا؟ 

ـ هوم.

ـ فردا، پس فردا تعطیله. موافقی بریم شمال؟ 

ـ شمال؟ نمی دونم.

ـ چرا نمی دونی؟ امتحان داری؟ 

ـ نه امتحان ندارم، باشه موافقم.

ـ ای ول، باشه، پس برو وسایلتو جمع کن فردا صبح راه می افتیم.

ـ دو تایی میریم؟ 

ـ چیه دوست نداری؟ 

ـ چرا؛ ولی حال نمیده. زنگ بزنیم بچه ها هم بیان؟ 

دور دهنشو با دستمال پاک کرد و گذاشتش روی میز.

ـ باشه حالا که این طوری دوست داری حرفی نیست. هر چند دوست داشتم دو تایی بریم.

ـ وای مرسی. من میرم وسایلو آماده کنم.

از خوشحالی می خواستم بال در بیارم. بعد از مدت ها داشتم می رفتم مسافرت، اونم با شاهرخ و بچه ها. وای چقدر خوش بگذره!

صبح روز بعد ساعت شیش بلند شدم. اول یه دوش گرفتم. بعد اومدم تا حاضر بشم. مانتوی مشکی کوتاه و شلوار جین همرنگشو پوشیدم. شالمو سرم کردم و اومدم بیرون. با شاهرخ سینه به سینه شدم. نزدیک بود بیفتم که نگهم داشت. سرمو بلند کردم و تو چشماش زل زدم. مثل همیشه برق توی چشماش معلوم بود.

ـ ببخشید.

یه کم سرشو خم کرد به طرف راست.

ـ برای چی عذرخواهی می کنی؟ 

ـ همین طوری.

دست راستشو آورد بالا و صورتمو نوازش کرد. حس خوبی بهم دست داد و باعث شد چشمامو ببندم. یه کم که گذشت هرم نفس هاشو روی صورتم حس کردم. چشم باز کردم؛ ولی بهم اجازه ی هیچ کاریو نداد و بغلم کرد. آغوشش مثل همیشه منو آروم کرد. چند دقیقه ای به همون حالت موندیم و بعد خودش ازم جدا شد.

ـ بریم عزیزم.

ساک ها رو از روی زمین برداشت و با هم از ساختمون خارج شدیم. قرار شده بود بریم در خونه ی شهاب اینا و از اون جا با هم حرکت کنیم. وقتی رسیدیم همشون بیرون منتظر ما بودن. پیاده شدم و به تک تک سلام کردم.

ـ وای مهسا کلی دلم برات تنگ شده بود!

ـ آره جون خودت، برای همینه چند روزه بهم زنگ نزدی.

ـ باور کن گرفتار بودم، ببخشید.

ـ خیلی خب به موقعش تلافیشو سرت در میارم.

شروین:

ـ بسه دیگه، وقت زیاد دارین که حرف بزنین سوار شید.

ـ به تو چه شروین؟ سر پیازی یا ته پیاز؟ 

ـ مهسا، صبر کن برات دارم، بذار برسیم.

ـ برو بابا کی اصلا به تو محل میده، ایش.

ـ حالا می بینیم.

شهاب:

ـ بسه شروین، خودت که بدتری.

شاهرخ:

ـ شیدا سوار شو.

مهسا:

ـ کجا؟ شیدا با ما میاد.

ـ نمیشه مهسا، شیطونی نکن. اون جا همش با هم هستین.

ـ مهسا الان با شاهرخ میرم برگشتنی با شما میام، خوبه؟ 

ـ اصلا باهات قهرم برو.

ـ نشد دیگه، آشتی کن برم.

با حالت خنده داری نگام کرد.

ـ برو، خوش بگذره.

خندَم گرفت و یکی زدم تو سرش.

ـ مسخره.

مهسا و برادرش، شروین و شهاب هم با ماشین خودشون می خواستن بیان. شاهرخ جلوتر حرکت کرد و بقیه هم پشت سرمون راه افتادن.

حدود سه ساعتی می شد که توی راه بودیم. هر از چند گاهی سرمو از شیشه ی ماشین بیرون می بردم که باعث اعتراض شاهرخ می شد.

ـ شیدا سرتو بیار تو خطرناکه.

ـ هوای به این خوبی، اذیت نکن دیگه.

ـ به این هوا میگی خوب؟ مریض میشی ها.

ـ نچ.

ـ از دست تو.

چشمامو بستم و ریه هامو پر از هوای تازه کردم. چند دقیقه بعد سرمو آوردم تو و صاف نشستم سر جام. یه سی دی از توی داشبورد برداشتم و گذاشتم تو پخش. ثانیه ای بعد آهنگ خارجی پخش شد.

ـ ایــی اینا چیه گوش میدی؟ 

ـ دوست نداری؟ 

ـ نه، داخلی نداری؟ 

ـ باید باشه، بگرد ببین.

ـ اسم که روشون ننوشتی، خودت پیدا کن.

بالاخره از بین اون همه سی دی یکی انتخاب کرد.

ـ آهان پیدا کردم، اینو گوش کن.

"هوس کردم بازم امشب، زیر بارون و تو خیابون

به یادت اشک بریزم، طبق معمول همیشه

آخه وقتی بارون میاد، رو صورت یه عاشق مثل من

حتی فرق اشک و بارون، دیگه معلوم نمیشه

امشب چشمای من، مثل ابرای بهاره

نخند به حال من، که حالم گریه داره

چرا گریَم نمی تونه، رو تو تاثیر بذاره

آره بخند، بخند که حالم خنده داره

این عشق یک طرفه منو، کشونده تو خیابون

نمی خوام توی این خلوت، کسی دور و برم باشه

نه پلکام روی هم میرن، نه دست می کشم از گریه

نه می خوام بند بیاد بارون، نه چتری رو تنم باشه..."

به این جا که رسید به من نگاه کرد و خودشم همراه خواننده شروع کرد به خوندن:

" امشب چشمای من، مثل ابرای بهاره

نخند به حال من، که حالم گریه داره

چرا گریَم نمی تونه، رو تو تاثیر بذاره

آره بخند، بخند که حالم خنده داره..."

بهم نگاه کرد که باعث شد لبخند محوی بهش بزنم اونم جوابمو با همون لبخند های همیشگیش داد.

"نه پلکام روی هم میرن، نه دست می کشم از گریه

نه می خوام بند بیاد بارون، نه چتری رو تنم باشه

امشب چشمای من، مثل ابرای بهاره

نخند به حال من، که حالم گریه داره

چرا گریَم نمی تونه، رو تو تاثیر بذاره

آره بخند، بخند که حالم خنده داره."

سرم پایین بود و داشتم با ریشه های شالم بازی می کردم.

ـ چرا ساکتی؟ 

به نیمرخش نگاه کردم.

ـ چی بگم؟ 

ـ نمی دونم، فقط حرف بزن. ساکت نباش.

ـ خب، امــــم، چیزی به ذهنم نمیاد.

ـ عجیبه.

ـ چی؟ 

ـ این که دیگه زیاد سوال نمی کنی.

ـ خب من هر چی بپرسم تو جوابمو نمیدی.

ـ هر چی می خوای بپرس، به غیر از اون سوالای تکراری.

تلفنش زنگ خورد و با یه ببخشید جواب داد.

ـ بله؟ 

ـ ...

ـ شهاب، آره باشه، جلوتر یه جای خوب هست، فعلا.

ـ کی بود؟ 

ـ شهاب، می خوان وایسن برای استراحت.

ـ آخش، داشتم خسته می شدم دیگه.

عینک آفتابیشو زد به چشمش و سرعتشو بیشتر کرد.

ساعت طرفای سه ظهر بود که وارد یه جاده خاکی شدیم.

ـ راستی این جایی که میریم ویلای کی هست؟ 

ـ مال عمو سعیده.

ـ خودشون نمیان؟ 

ـ نه عزیزم، ازشون خواستم فقط خودمون باشیم.

ـ ناراحت نشدن؟ 

ـ نه چرا ناراحت بشن؟ 

ـ هیچی همین طوری.

ـ میشه بگی چه شکلی هست؟ 

با انگشتش یکی زد روی دماغم.

ـ الان می رسیم خودت می بینی.

الحق هم که جای با صفایی بود. یه ویلایی که دور تا دورشو درخت های بلند محاصره کرده بودن.

ـ وای چه قشنگه.

شاهرخ ماشینو نگه داشت و سریع پیاده شدم. محو تماشای اطرافم بودم که یه نفر چشمامو گرفت.

ـ مهسا تویی؟ 

صداش از فاصله ی نزدیکی به گوشم رسید.

ـ نه به جان مادرم من نیستم.

ـ می دونم خودتی دستتو بردار.

خندید.

ـ خره، میگم من نیستم.

ـ الان به من چی گفتی؟ 

ـ هیچی بابا، حدس بزن، دستای کیه روی چشمات؟

با دستم دستای کسی رو که روی چشمام بود لمس کردم، مردونه بودن. اولش فکر کردم شاهرخه.

ـ شاهرخ تویی؟ 

ـ نچ.

ـ آهان، فهیمدم شروین خودتی. دستتو بردار.

دستاش کنار رفت و از صحنه ای که پیش روم بود جیغ بنفشی کشیدم. یه مارمولک پلاستیکی جلوی چشمم گذاشته بود.

ـ می کشمت شروین، اگه جرات داری وایسا.

دوید و منم با تموم توانم دنبالش رفتم.

ـ این تازه اولشه خانما، من ساکت نمی شینم.

ـ زهرمار، وایسا.

حالا اون بدو و من دنبالش. مگه بهش می رسیدم، لامذهب انگار موتور گازی زیر پاهاش بود.

بعد از تقسیم کردن اتاق ها، خودمو رسوندم تو حموم تا خستگی راه از تنم خارج بشه.

***

از پشت در مهسا رو صدا زدم وقتی صدایی نشنیدم سرکی کشیدم. کسی نبود. اومدم بیرون و سوت زنان رفتم سمت ساک لباسام و همین که زیپشو باز کردم در باز شد و شاهرخ اومد تو. کارش خیلی ناگهانی بود. نفهمیدم چطور خودمو رسوندم پشت مبل و غرغر زنان گقتم:

ـ برای چی در نزدی؟ 

ـ من؟ خب نمی دونستم این جایی.

ـ پس می خواستی کجا باشم؟ 

ـ ببخشید، امـــم، مهسا کو؟ 

ـ نمی دونم کدوم جهنمی رفته. تو هم برو بیرون، زود.

یه لحظه سرمو کج کردم و نگاش کردم. بدجور شیطون می زد و انگار خیال رفتن نداشت.

ـ مگه با تو نیستم؟ برو دیگه.

ـ هستم حالا.

ـ بچه پررو میری یا جیغ بزنم؟ 

ـ اُه باشه بابا میرم، فقط یه چیز گرم بپوش سرما نخوری.

ـ چشم بابا بزرگ، امر دیگه ای باشه؟ 

خندید.

ـ سلامت باشی دخترم، من رفتم.

این دفعه دیگه که نگاه کردم رفته بود. پوفی کردم و از پشت مبل اومدم بیرون. باید بیشتر حواسم باشه بهش. معلوم نیست چه فکرایی تو سرشه. یه بلوز آستین بلند کرم رنگ و شلوار مشکی پوشیدم. موهامو خشک کردم و با کش بستمشون. آخرین نگاهو تو آینه به خودم کردم و اومدم بیرون. از پایین صدای بچه ها می اومد. پاهامو که آخرین پله گذاشتم پایین صدای شروین بلند شد.

ـ به به شیدا خانم، چه عجب تشریف فرما شدی؟ 

ـ عجب به جمالت آقا شروین. ما مثل شما بیکار نیستیم اصولا.

ـ خیلی هم دلت بخواد شیدا خانم با من همکلام بشی.

ـ نچ اصلا علاقه ای ندارم.

نشستم و سیبی از توی ظرف برداشتم و گاز زدم. آخ که چقدر گشنَم بود.

شهاب:

ـ بچه ها یه فکری بکنید برای شام.

مهیار:

ـ ما از خونه مواد غذایی آوردیم. فقط زحمت درست کردن غذا می افته پای خانما.

من و مهسا یه نگاهی به هم کردیم و زدیم زیر خنده.

شروین:

ـ چرا می خندین شماها؟ 

در حالی که نمی تونستم خندَمو مهار کنم گفتم:

ـ ما؟ من از الان بگم بلد نیستم برنج درست کنم. مهسا هم که کلا آشپزی بلد نیست.

ـ آره بابا، برید یه فکر دیگه بکنید. ما از درست کردن غذا معذوریم.

شروین:

ـ اومدیم و پس فردا یکی آجر خورد تو سرش اومد خواستگاریت می خوای چی جواب شکمشو بدی؟ 

ـ به من چه؟ چشمش کور هر روز از بیرون غذا بگیره.

شاهرخ که تا اون لحظه ساکت بود نگاه گذرایی به من کرد و گفت:

ـ چقدر بحث می کنید؟ بسه، حالا یه چیزی می خوریم.

شهاب:

ـ اعصاب نداریا، اومدیم خوش باشیم تو هم همش ضد حال بزن، اَه.

ـ حوصله ی بحث کردن ندارم فقط.

بلند شدم دست مهسا رو گرفتم و بردمش تو آشپزخونه.

ـ ها؟ چیه شیدا؟ چیزی شد؟ 

ـ میگم اینا راست میگن، بیا یه چیزی درست کنیم براشون.

ـ برو بینم، من تو این شونزده سالی که از خدا عمر گرفتم آشپزی نکردم. ایــی بدم میاد.

ـ لوس نشو دیگه، سالاد که دیگه بلدی؟ 

ـ آره.

ـ خب من کباب شامی درست می کنم تو هم سالاد، خوبه؟ 

ـ میشه باهاش کنار اومد، قبول.

ساعتی بعد غذا آماده شد. یه تیکه از کبابو برداشتم و مزه مزه کردم.

ـ اومـــم خوشمزه س، بخور ببین دوست داری؟ 

مهسا هم یه تیکه خورد و با رضایت گفت:

ـ کارت درسته، عالی، بیست، یعنی باقلوا.

ـ اوو، بسه تعریف. بریم که صداشون در اومد.

سر میز همه از دست پختم تعریف می کردن، الا شاهرخ. شیطونه می گفت جفت پا برم تو صورتش. دریغ از یه تشکر خشک و خالی.

بعد از شام همگی دور شومینه جمع شده بودیم. من و مهسا یه طرف، آقایون هم طرف دیگه. داشتن حرف می زدن با هم. کمی بعد شروین بلند شد ایستاد. همه ی نگاه ها برگشت سمت اون. گلوشو صاف کرد و گفت:

ـ خانم ها و آقایون همگی این جا جمع شدیم تا ...

شهاب گوشه ی شلوارشو گرفت و نشوندش روی زمین.

ـ بشین توام، سخنرانیش گرفته.

ـ می خواستم یه چیزی بگم خب.

ـ لازم نکرده، حتما باز می خواستی مسخره بازی در بیاری.

ـ نه به جان مهسا.

مهسا کمی جا به جا شد و با اخم ساختگی گفت:

ـ جون خودت، ایش، مسخره.

همه خندیدن و بعد کلی شوخی و خنده رفتیم تا بخوابیم.

***

غلتی زدم و به مهسا نگاه کردم. آروم خوابیده بود. پتو رو کنار زدم و ساعتو دیدم، هشت بود. دست و صورتمو شستم و رفتم پایین. به غیر از شاهرخ که توی سالن نشسته بود کسی بیدار نشده بود.

ـ سلام.

نگاشو از لیوان توی دستش گرفت و با اشتیاق بهم زل زد.

ـ سلام عزیزم خوب خوابیدی؟ 

ـ آره تو چی؟ 

ـ برعکس تو نه، من خوب نخوابیدم.

ـ چرا؟ 

ـ نمی دونم.

ـ حتما چون جات عوض شده این طوری شدی.

ـ نمی دونم، چیزی می خوری برات بیارم؟ 

نشستم رو به روش و خمیازه ای کشیدم.

ـ نه، صبر می کنم تا بقیه بیدار بشن.

ـ باشه.

ـ میگم این جا خیلی قشنگه ها. خوبه برای عید هم بیایم.

تکیه داد به مبل و پاهاشو انداخت روی هم.

ـ می دونستم خوشت میاد که پیشنهاد دادم. باشه، برنامه هامو ردیف می کنم عید هم بیایم.

با خوشحالی دستامو کوبیدم به هم.

ـ آخ جون، مرسی عزیزم، خیلی خوبه.

خودمم از کلمه ای که به کار بردن دهنم باز موند.

ـ چی گفتی الان؟ 

ـ هیچی.

ـ نه یه بار دیگه بگو.

سعی کردم بی خیال باشم. بلند شدم و راه آشپزخونه رو در پیش گرفتم. بی توجه به سوالش مشغول درست کردن چایی شدم که صداشو از پشت سرم شنیدم.

ـ نمیگی؟ 

ـ چایی می خوری؟ 

صورتشو آورد نزدیک صورتم.

ـ باشه کوچولو، خودتو بزن به اون راه.

چرخی زد و رفت بیرون. نفسی تازه کردم و میزو چیدم.

برای نهار قرار شد بریم جنگل پشت ویلا. وسیله هایی رو که نیاز داشتیم آماده کردیم و زدیم بیرون. سوز سردی می اومد؛ ولی اذیت نمی کرد. یه کم که از راهو رفتیم. مهسا در گوشم گفت:

ـ شیدا میگم شاهرخ از چیزی ناراحته؟ 

ـ نه؛ یعنی نمی دونم، چطور؟ 

ـ آخه حس می کنم تو خودشه، زیاد با بچه ها گرم نمی گیره.

ـ اشتباه می کنی. همین دیشب داشت بچه ها رو می خندوند.

ـ آره اون مال دیشب بود، من الانو میگم.

ـ توهم زدی؟ خیلی هم حالش خوبه میگی نه حالا نگاه کن.

ـ شاهرخ؟ 

همه برگشتن عقب.

ـ چیه؟ شاهرخ رو صدا کردم.

شروین:

ـ فکر کردیم چیزیت شده، این چه طرز صدا کردنه؟ 

ـ مگه چطوری بود؟ 

ـ اصلا ولش کن، شاهرخ خان احضار شدی.

شاهرخ سبدیو که دستش بود داد دست شهاب و اومد کنارم. مهسا هم با یه ببخشید رفت جلوتر.

ـ جانم چیزی شده؟ 

ـ از چیزی ناراحتی؟ 

لبخندی پهنای صورتشو پر کرد.

ـ نه عزیزم، چطور مگه؟ 

ـ آخه مهسا میگه تو خودتی. می خواستم مطمئن بشم چیزی نیست.

دست برد و کلاه روی سرمو یه کم جا به جا کرد و گفت:

ـ نه عزیزم، چیزی نیست خیالت جفتتون راحت باشه.

بهش لبخند زدم.

ـ باشه.

نهارو با شوخی و خنده خوردیم. مهیار آتیشی روشن کرد و همگی دورش حلقه زدیم. چند تا سیب زمینی هم گذاشتیم وسط آتیش. 

شهاب:

ـ شاهرخ یه دهن می خونی؟ 

ـ نه جون شهاب حس خوندن نیستم، خودت بخون استاد.

ـ شهاب؟ مگه تو هم می خونی؟ 

ـ نه بابا شاهرخ زیادی اغراق می کنه.

مهسا:

ـ دروغ میگه مثل چی، صدا داره مثل قناری.

همه این بار خندیدن.

ـ شاهرخ خودت بخون اذیت نکن.

همه داشتن ازش می خواستن که بخونه. خلاصه دستاشو به علامت تسلیم بالا برد.

ـ خیلی خب باشه، تسلیم، به شرط این که شهاب بزنه.

ـ باشه می زنم. شروین گیتارو بده.

کمی بعد شهاب شروع کرد به زدن و شاهرخ خوندن:

"اگه بدونی من چقدر دلم تنگ شده

همه ی دلخوشیم همین یه آهنگ شده

در نمیاری اشک من احساسیو

بغل نمی کنی اون که نمی شناسی رو

اگه بدونی این روزا چقدر داغونم

چقدر مراقب وسایل این خونم

دعا کن اون روزای خوبمون برگرده

ببین ندیدنت چقد شکستَم کرده، خستَم کرده.

اگه بدونی از این خونه میرم چی؟ 

اگه بدونی من از غصه پیرم چی؟ 

اگه بدونی عکساتو بغل کردم

اگه بدونی من دارم می میرم چی؟ 

اگه بمونی مشکلاتمون حل میشه

همه چی این جا مثل روز اول میشه

اگه تو مثل سابق عاشق من بودی

برت می گردونم جایی که قبلا بودی

اگه بدونی از این خونه میرم چی؟ 

اگه بدونی من از غصه پیرم چی؟ 

اگه بدونی عکساتو بغل کردم

اگه بدونی من دارم می میرم چی؟ 

اگه بدونی از علی رضا طلیسچی"

آخرای آهنگ دیگه همه داشتن با شاهرخ همراهی می کردن. قلبم داشت تند تند می زد از این نگاه های شاهرخ. سرمو انداختم پایین و با سوت و کف زدن بچه ها به خودم اومدم.

شروین:

ـ ای ول، عالی بود، حال کردم.

مهیار:

ـ الان منظورت به کی بود؟ 

ـ معلومه دیگه داداش خودم، شاهرخ که صدا نداره.

شاهرخ:

ـ برو ببینم، بی سلیقه، خیلی هم دلت بخواد. در ضمن نوبت منم میشه حالتو می گیرم.

ـ مال این حرفا نیستی.

مهسا:

ـ بسه چقدر کل میندازین با هم؟ بریم الان تاریک میشه هوا.

وسایلو با کمک همدیگه جمع کردیم و راه افتادیم. دوربین عکاسی دستم بود که گاهی از منظره ی اطراف عکس مینداختم. خم شدم و داشتم بند کفشمو سفت می کردم که با مخ خوردم زمین و دوربین از دستم افتاد.

ـ آخ.

اولین نفر شاهرخ بود که برگشت و اومد مقابلم زانو زد. بقیه هم اومدن و دورم جمع شدن.

ـ چی شد؟ 

ـ پاهام.

ـ بذار ببینم.

تا دستش بهم خورد جیغم رفت هوا.

ـ نه نه، دست نزن.

شاهرخ به همه نگاه کرد و گفت:

ـ کار کی بود؟ 

از هیچ کس صدایی در نیومد.

ـ پرسیدم کار کی بود؟ 

شهاب:

ـ بی خیال داداش، خدا رو شکر چیزیش نشده.

مهیار:

ـ شروین کو؟ 

با این حرفش همه با چشم دنبالش گشتن. دیدمش که با کمی فاصله تکیه داده به درختی و با چوب داره روی زمین نقش میندازه. خندَم گرفت از حالتش.

مهسا با عصبانیت از همون فاصله داد زد:

ـ شروین این چه کاری بود کردی؟ 

بعدش اومد روی زمین پیشم نشست.

ـ الهی بمیرم، خیلی درد داری؟ 

ـ مهسا آروم، خوبم، فقط کمی درد دارم.

ـ بچه ها شما برید من کم کم میام دنبالتون.

ـ دیگه چی؟ کمکت می کنم.

ـ نه نمی خواد، خودم ...

نذاشت حرفمو ادامه بدم.

ـ گفتم با هم میریم.

اعتراضی نکردم؛ چون واقعا قادر به راه رفتن نبودم.

شروین اومد نزدیک تر و با حالت بامزه ای سرشو خاروند و گفت:

ـ گند زدم نه؟ 

با این که درد داشتم؛ ولی به حرفش خندیدم.

ـ به موقعش تلافیشو سرت در میارم، نگران نباش.

ـ خدا رحم کنه، من منتظر هر گونه مجازاتیم.

مهسا:

ـ بسه بسه، بریم شیدا. می خوای کمکت کنم؟ 

ـ نه عزیزم تو برو.

به شاهرخ تکیه دادم و بلند شدم. بقیه جلوتر راه افتادن و ما هم با فاصله ی زیادی ازشون داشتیم حرکت می کردیم.

ـ خوبی؟ 

ـ آره.

ـ وقتی رسیدیم می برمت دکتر.

ـ نمیام.

ـ لج نکن با من.

ـ لج نمی کنم، نمی خوام این یه روز باقی مونده بهتون بد بگذره، آخ.

دیگه نمی تونستم طاقت بیارم و نشستم روی زمین.

ـ این جوری فایده نداره.

ـ می خوای چی کار کنی؟ 

ـ می ذاری بغلت کنم؟ 

مات و مبهوت بهش نگاه کردم. پیشنهادش خیلی غیرمنتظره بود.

ـ چی؟ 

ـ نخودچی، نچ، بذارمت به حال خودت تا صبح می خوای مخالفت کنی.

بلندم گرفت و منو تو آغوشش گرفت.

ـ چی کار می کنی؟ الان می بینن زشته.

ـ صدات در نیاد شیدا.

ـ منو بذار زمین.

شیطون نگام کرد و گفت:

ـ نگو که بدت اومده.

ـ پررو منظورم این نبود.

ـ هر چی بود مهم نیست. 

ـ شاهرخ؟ 

ـ جونم.

ـ دستامو دور گردنش حلقه کردم و دیگه حرفی نزدم. نیم ساعت بعد رسیدیم ویلا و دیدیم بقیه جلوی در منتظر ما هستن. از این وضعیت خجالت کشیدم و در گوشش گفتم:

ـ میشه دیگه بذاریم زمین؟ 

ـ چرا؟ 

ـ خجالت می کشم پیش بچه ها.

ـ فقط پیش بچه ها؟ یعنی دو تایی بودیم دوست داشتی؟ 

با حالت اعتراض گونه ای جوابشو دادم.

ـ شاهرخ؟ بذارم زمین.

ـ نمیشه، می برمت داخل.

دیگه رسیده بودیم پیش بقیه.

مهسا:

ـ شیدا بهتری؟ 

ـ آره خوبم.

رفتیم داخل و شاهرخ منو روی مبل خوابوند و نشست کنارم.

ـ شهاب برو سوییچ هامو بیار ببرمش دکتر.

ـ گفتم که نمیام.

ـ مگه دست توئه؟ برو شهاب.

مهسا:

ـ الان که شبه، بذار فردا صبح با هم می بریمش.

از پیشنهادش خوشحال شدم؛ چون صلاح نمی دیدم باهاش تنها بشم.

ـ آره راست میگه، فردا میریم.

ـ مطمئن؟ 

ـ آره، قول.

دستی به موهاش کشید و بلند شد از پله ها رفت بالا.

همه دورم حلقه زدن و شروع کردن به مسخره بازی. شروین هم دور از چشم شاهرخ دوباره سر به سرم گذاشت.

ـ میگم خدا بخیر کنه فکر کنم داره نقشه ی قتلمو می کشه.

ـ بعید هم نیست.

ـ بچه ها خوبی بدی دیدن حلال کنید.

خلاصه اون شب با شوخی و خنده ی بچه ها درد پاهام از یادم رفت و با خیالی آسوده همون جا روی مبل به خواب رفتم؛ ولی عجیب بود که شاهرخ دیگه خودشو نشون نداد، حتی برای شام.

***

صبح که بلند شدم هیچ کس هنوز بیدار نشده بود. درد پاهام خیلی کم شده بود و می تونستم راه برم. رفتم توی آشپزخونه و براشون یه صبحانه ی مفصل آماده کردم. کم کم همگی بیدار شدن و اولین نفر مهیار بود که اومد.

ـ به به، سلام صبح بخیر، خوبی تو؟ 

ـ سلام صبح تو هم بخیر، آره خوبم.

ـ چی کار کردی؟ دستت درد نکنه.

ـ خواهش، بیا بشین.

پشت سرش شروین و شهاب اومدن نشستن و همزمان با هم گفتن:

ـ دستت درد نکنه شیدا.

چهار تایی خنده مون گرفت و گفتم:

ـ شما بخورید من برم مهسا رو صدا کنم. راستی شاهرخ بیدار نشده هنوز؟ 

مهیار:

ـ نه خوابه.

ـ باشه اونم صدا می کنم.

مهسا رو که صدا کردم رفتم توی اتاق شاهرخ. اون قدر غرق خواب بود که دلم نمی اومد صداش کنم؛ ولی ناچارا رفتم کنار تختش و آروم گفتم:

ـ شاهرخ؟ بیدار نمیشی؟ 

هیچ تکونی نخورد. با انگشتم زدم روی بازوش.

ـ هی، شاهرخ پاشو دیگه.

غلتی زد و چشماشو کمی باز کرد.

ـ هوم؟ 

ـ میگم پاشو صبحانه حاضره.

نیم خیز شد و سر جاش نشست.

ـ باشه الان میام.

ـ پس زو بیای ها، من رفتم.

خواستم درو ببندم که صدام کرد:

ـ شیدا؟ 

برگشتم سمتش.

ـ بله؟ 

ـ پاهات چطوره؟ 

ـ بهتره، می تونم راه برم.

ـ نمی خوای ببرمت دکتر؟ 

ـ نه لازم نیست، خوبم.

ـ باشه الان میام پایین.

لبخندی بهش زدم و رفتم پایین.

چون مواد غذایی هامون تموم شده بود بچه ها تصمیم گرفتن برن از شهر خرید کنن. هر چی مهسا اصرار کرد مخالفت کردم و آخرش چهار تایی رفتن شهر و من و شاهرخ موندیم توی ویلا. مدتی که گذشت حوصلَم سر رفت بهترین کار این بود که برم بیرون و چند تا عکس بگیرم. بلوز بافتنی سفید و شلوار مشکیو پوشیدم. کلاه بافتنی قرمزمو هم سرم کردم و چکمه هامم پام کردم. یه رژ قرمز هم زدم و خوشحال از تیپم، دوربین به دست اومدم بیرون. شاهرخ داشت روی نت هاش کار می کرد.

ـ اهم.

با صدای من سرشو بلند کرد و چند ثانیه ای بهم خیره شد.

ـ کجا شال و کلاه کردی؟ 

ـ میرم بیرون.

ـ بیرون یعنی کجا؟ 

ـ وا همین اطرافم، یرم عکس بگیرم.

ـ لازم نکرده، یه وقت راهو گم می کنی.

ـ مگه کشکه؟ حواسم هست.

ـ یه نگاه به سر تا پاهام کرد و کلافه گفت:

ـ باشه، مواظب باش فقط.

خندیدم و تعظیم کوتاهی کردم.

ـ چشم.

خندید و با چشم بدرقَم کرد.

با ذوق شروع کردم به عکس گرفتن. از درخت ها و بوته ها گرفته تا حیوانات کوچیکی که می چرخیدن برای خودشون. ناگهان صدایی از پشت یکی از بوته ها توجهمو جلب کرد. یه کم رفتم نزدیک تر و یه چیز پشمالو دیدم. فکر کردم خرگوشه، دوربینمو آماده عکس گرفتن کردم که با چیزی که دیدم جیغم رفت هوا. دوربینو پرت کردم یه گوشه و پا گذاشتم به فرار. یه سگ پشمالوی سفید گذاشته بود دنبالم.

ـ شاهرخ؟ کمک، شاهرخ؟

با عجله می دویدم و اونم دنبالم بود.

در ویلا باز شد و شاهرخ اومد بیرون.

ـ چی شده؟ 

ـ کمک، یه سگ گذاشته دنبالم. وای مامان!

حسابی ترسیده بودم و نزدیکش که شدم ناخودآگاه خودمو پرت کردم توی بغلش و مثل درخت آویزونش شدم.

ـ شاهرخ تو رو خدا یه کاری کن بره.

ـ چته؟ چرا این قدر ترسیدی؟ حیوون طفلی کاری بهت نداره.

سرمو توی گودی گردنش فرو کردم و با التماس ازش کمک می خواستم. چند ثانیه بعد پرسیدم:

ـ رفت؟ 

ـ آره رفت.

چشم چرخوندم و دیدم راست میگه. نفسی از سر آسودگی کشیدم و تازه فهمیدم هنوز توی بغلشم. خیلی آروم سرمو برگردوندم، با اشتیاق عجیبی بهم زل زده بود. بدون حرفی خواستم بیام پایین که با دستاش کمرمو گرفت و نذاشت.

ـ ولم کن.

چیزی نگفت. دوباره سعیمو کردم؛ ولی بی نتیجه بود. هر بار محکم تر منو می گرفت. توی همون حالت منو برد داخل و درو بست. یه کم ترسیده بودم. چسبوندم به دیوار و بهم مجال حرف زدن نداد و لباشو با خشونت گذاشت روی لبام. هیچ حرکتی نمی کردم. حسابی گرمم شده بود. بعد از چند دقیقه ازم جدا شد و توی چشمام خیره شد.

ـ داشتی دیوونَم می کردی لعنتی!

آب دهنمو قورت دادم. دستامو گرفت و بوسه ی کوتاهی روشون زد.

ـ ببخش دست خودم نبود. هارمونی سفید و قرمز باعث شد از خود بیخود بشم.

اینو گفت و رفت سراغ برگه هاش. تا چند ثانیه داشتم به حرفش فکر می کردم. رفتم دو لیوان پشت سر هم آب خوردم تا یه کم حالم جا بیاد. بلافاصه بعدش رفتم تو اتاق و درو قفل کردم و به اتفاقی که افتاده بود فکر کردم. اون قدر غرق فکر بودم که با صدای در به خودم اومدم.

ـ وای شیدا ببین چی خریدم برات.

از فکر شاهرخ اومدم بیرون.

ـ چی گرفتی؟ 

چیزاییو که خریده بود نشونم داد. یه مقدار صنایع دستی و یه دست بلوز و شلوار محلی که خیلی قشنگ بودن.

ـ دستت درد نکنه عزیزم، خیلی خوشگلن.

ـ قابل نداره، شام هم گرفتیم بیا بریم.

اون شب شاهرخ رفتارش صد هشتاد درجه عوض شد، با همه می گفت و می خندید، حتی شروین که صبح جواب سلامشو نداد. چند تا آهنگ شاد هم زد و بچه ها با سوت و دست همراهیش می کردن. با خودم گفتم: "یعنی همش بخاطر یه بوسه این طور شد؟" 

چون فردا باید حرکت می کردیم زودی رفتیم بخوابیم تا صبح همگی سر حال باشیم.

***

تا نیمه های راه توی ماشین مهیار بودم و بعدش نزدیکی های تهران پیاده شدم و اومدم توی ماشین شاهرخ.

ـ سلام.

عینک آفتابیشو در آورد و گذاشت روی موهاش.

ـ خوش گذشت؟ 

ـ آره عالی بود، نمی دونی چقدر خندیدیم.

دوباره عینکشو گذاشت روی چشمش و با ناراحتی گفت:

ـ خوبه.

ـ ناراحت شدی؟ 

ـ نه عزیزم چرا ناراحت بشم؟ 

ـ هیچی، آخه حس کردم دوست نداشتی من برم توی ماشینشون.

ـ حالا این دفعه رو اشکال نداره کوچولو.

ـ تو که باز این کلمه رو به من گفتی.

ـ تو همیشه برای من کوچولویی.

بحثو ادامه ندادم چون خسته بودم. صندلیو کشیدم عقب که بخوابم.

ـ رسیدیم بیدارم کن.

ـ باشه تو بخواب.

با صدای موزیک ملایمی که پخش می شد به خواب رفتم.

وقتی بیدار شدم توی خونه و روی تخت خودم بودم. از خاموش بودن چراغ ها فهمیدم شب شده. بازم لباس هام عوض شده بود با این تفاوت که فقط مانتو تنم نبود. از اتاق که اومدم بیرون. هر چی دنبال شاهرخ گشتم نبود. توی اتاقش، آشپزخونه، ترانس، هیچ جا نبود. بهش زنگ زدم؛ ولی گوشیش خاموش بود. یهو دلم شور افتاد. دوباره زنگ زدم؛ ولی بازم خاموش بود. گریَم گرفت. گوشیو پرت کردم و نشستم روی زمین. همین موقع در باز شد و شاهرخ پلاستیک به دست اومد. نمی دونم چطوری خودمو بهش رسوندم و رفتم توی بغلش.

ـ کجا بودی تو؟ 

فکر کنم شوکه شده بود؛ چون تا چند لحظه حرکتی نکرد؛ ولی بعدش حلقه ی دستاشو دور کمرم حس کردم.

ـ عزیزم من رفته بودم غذا بگیرم.

ـ خب چرا یادداشت نذاشتی برام؟ 

ازش جدا شدم و با چشمای اشکیم بهش زل زدم.

ـ یادم رفت، ببخشید گلم.

ـ موبایلت چرا خاموش بود؟ 

ـ عزیزم شارژش تموم شد، ببخشید نگرانت کردم تقصیر من شد.

اشکامو با پشت دستم پاک کردم.

با مهربونی نگام کرد.

ـ گرسنَت نیست؟ 

ـ چرا خیلی.

ـ پس تو برو صورتتو بشور منم میزو بچینم.

ـ باشه.

***

یه هفته از اون شب گذشت و امروز تولدم بود. خیلی ذوق داشتم بدونم شاهرخ چی برام می خره. قرار بود تولدم خونه ی مهسا اینا برگزار بشه و منم از صبح هر چی وسیله نیاز داشتم بردم اون جا.

به اصرار مهسا و مادرش یه کم ابروهامو تمیز کردم، البته خودم زیاد راضی نبودم؛ ولی خب دیگه مجبور شدم. با دیدن قیافَم توی آینه اصلا باورم نشد که خودمم خیلی تغییر کرده بودم. 

ـ وای شیدا جونم چقدر ناز شدی.

ـ هان؟ آره، مهسا چقدر تغییر کردم.

ـ الهی فدات شم، بدبخت شاهرخ امشب سکته نکنه خیلیه.

ـ کی میره این همه راهو؟ 

ـ باور کن جدی گفتم، بیا لباستم بپوش که کلی کار داریم.

لباسم یه پیراهن عروسکی شیری رنگ بود که فوق العاده بهم می اومد. موهامو خیلی ساده بالای سرم جمع کردم و کفشای ده سانتی سفیدمو هم پام کردم. لحظه ی آخر نظرم عوض شد و یه رژ قرمز هم زدم. توی آینه به خودم چشمکی زدم و رفتم توی سالن.

با این که تولدم خلوت بود؛ ولی بچه ها سنگ تموم گذاشتن. مخصوصا شروین که همش من و مهسا رو اذیت می کرد. ساعت نه بود که سر و کله ی شاهرخ پیدا شد. با دیدنم چند لحظه بهم خیره شد؛ ولی بعد تغییر مسیر داد و رفت پیش مهیار. این کارشو دوست نداشتم اصلا.

ـ شیدا پاشو چرا همش نشستی؟ نا سلامتی تولدته ها.

ـ ول کن حوصله ندارم.

ـ یعنی چی؟ پاشو ببینم.

به زور دستمو گرفت و برد وسط. یه کم که گذشت با صدای خواننده به وجد اومدم و رقصیدم. کم کم همه ی پسرا به جز شاهرخ اومدن وسط و مجلس گرم تر شد. یه ساعتی به همین ترتیب گذشت تا این که موقع بریدن کیک شد.

زن عمو کیکو آورد و همه شروع کردن به خوندن شعر تولد. 

شروین:

ـ شیدا آرزوتو بلند بگو ما هم بدونیم.

با این حرفش همه خندیدن.

ـ برو عمرا، مگه الکیه؟ 

چشمامو بستم و تنها آرزویی که کردم این بود: "شاهرخ همیشه منو دوست داشته باشه." وقتی سرمو بلند کردم، باهاش چشم تو چشم شدم. لبخندی بهش زدم و اونم جوابمو داد. بعد از خوردن کیک نوبت به باز کردن کادوها رسید. پسرا پول گذاشته بودن و یه ایکس باکس برام خریده بودن. کلی هم مسخرَم کردن که دیگه بزرگ شدی و دست از این بازی ها بردار. عموها و زن عموها بهم پول دادن. مهسا هم کلی لباس و یه جفت بوت بهم داد. بالاخره نوبت شاهرخ رسید. بلند شد و اومد کنارم نشست.

مهیار:

ـ شاهرخ چی گرفتی براش؟ 

ـ الان بازش می کنه می بینید.

شروین:

ـ معلومه خیلی قیمتیه.

مهسا:

ـ شروین ببند، بذار بینیم چی گرفته.

همه به دستای شاهرخ زل زده بودن. جعبه ی کوچیکی از توی جیب کتش در آورد و بازش کرد. از چیزی که می دیدم کلی به وجد اومدم. یه دستبند نقره ی فوق العاده زیبا با نگین کاری های ریز. با خوشحالی بهش نگاه کردم و با صدایی که فقط خودش بشنوه گفتم:

ـ شاهرخ؟ 

ـ دستتو بیار جلو.

وقتی بستش به دستم، زیر لب گفتم:

ـ مرسی خیلی قشنگه.

ـ خواهش می کنم خانم.

انگار می خواست کاری انجام بده؛ ولی دودل بود. آخرشم با کلافگی بلند شد رفت سر جاش نشست. تا آخر جشن کلی گفتیم و خندیدیم. موقع رفتین رسید. دوباره از همه بخاطر کادوهای قشنگشون تشکر کردم و سوار ماشین شدم. توی راه هیچ کدوممون حرف نزدیم. رسیدیم و وقتی پیاده شدم، سوز بدی به صورتم خورد. شال گردنمو پیچیدم دور صورتم و با عجله رفتم داخل و شومینه رو روشن کردم. یه کم بعد شاهرخ اومد.

ـ سردته؟ 

ـ آره دارم یخ می زنم.

اومد کنارم ایستاد و به آتیش زل زد. نمی دونستم ناراحته، خوشحاله، چیه؟

بهش گفتم:

ـ امــــم من میرم بخوابم شب بخیر.

چند قدم نرفته بودم که بازومو چسبید. برگشتم دیدم با التماس نگام می کنه.

ـ چیزی شده؟ 

چند لحظه صبر کن الان میام.

با قدم هایی آهسته رفت توی اتاقش و بعد از چند ثانیه برگشت. توی فاصله ی چند سانیتم ایستاد و یه جعبه از جیب کتش خارج کرد با تعجب بهش نگاه کردم.

ـ این چیه؟ 

این کادوی اصلی تولدته.

ـ ولی ...

ـ ببین خوشت میاد؟ 

یه گردنبند ظریف که اول اسمم روش حک شده بود.

ـ برگرد لطفا.

برگشتم و موهامو گرفتم و جمع کردم بالای سرم. به آرومی انداختش گردنم و یه بوسه ی کوتاه روی گردنم زد. با خجالت برگشتم طرفش و گفتم:

ـ من نمی دونم چی بگم.

انگشت اشارَشو گذاشت روی لبم و وادار به سکوتم کرد.

ـ هیس، چیزی نمی خواد بگی عسلم، خوشت اومد ازش؟ 

با سر تایید کردم. چند ثانیه بهم خیره شد و بعد زیر گوشم گفت:

ـ بهت نگفته بودم رنگ قرمز و سفید منو بیچاره می کنه؟ 

گر گرفتم از این حرفش. هیچی نداشتم که بگم. منو سفت توی بغلش گرفت و تا می تونست نفس عمیق کشید. حس کردم آرومه. نمی خواستم از این حس محرومش کنم. هیچ مخالفتی نکردم و کمی بعد ازم جدا شد.

ـ بدو برو بخواب تا کار دستم ندادی.

اخمی ساختگی کردم.

ـ یعنی چی؟ 

چشماش خمار شد و صورتشو آورد نزدیک تر.

ـ نگو که نفهمیدی، بدو برو خانم کوچولو.

زیادی بی قرار بود، موندنو جایز ندونستم و سریع اومدم تو اتاقم و درو قفل کردم.

اون شب برخلاف خستگی زیادی که داشتم اصلا خوابم نمی برد. یه جور هیجان خاص داشتم. رفتم توی آشپزخونه و یه لیوان شیر خوردم. خواستم راه اتاقمو در پیش بگیرم که پشیمون شدم و رفتم سمت اتاق شاهرخ. داخل شدم و دیدم یه دستشو گذاشته روی چشمش و خوابیده. کنارش روی تخت نشستم و بهش خیره شدم. غلتی زد و چشمشو باز کرد. هول کردم و تا بلند شدم دستمو گرفت.

ـ کجا؟ 

ـ امـــم من ... 

ـ بشین.

دوباره نشستم سر جای قبلیم. همون طور که خوابیده بود دستمو گرفت و آروم نوازشش کرد.

ـ خوابت نمی بره؟ 

ـ با این که خیلی خستَم؛ ولی نه.

ـ مثل من. شیدا؟ 

ـ هوم.

ـ اگه اگه ...

توی چشماش غم عجیبی نشسته بود.

ـ اگه چی؟ بگو؟

ـ اصلا ولش کن.

ـ داری نگرانم می کنی چیزی شده؟ 

نیم خیز شد و به بالشش تکیه داد و لبخند تصنعی زد.

ـ نه عزیز دلم، ولش کن، بگو ببینم درس می خونی برای کنکور؟ 

ـ ای تقریبا؛ ولی زیاد آماده نیستم.

ـ بهم قول بده خوب درس بخونی باشه؟ قول بده.

لبخندی بهش زدم.

ـ باشه قول میدم.

روی دستمو بوسه کوتاهی زد که باعث شد از خجالت بکشمش عقب.

ـ می خوای همین جا پیشم بخوابی؟ 

ـ نه نه، میرم اتاق خودم. شب بخیر.

ـ ولی من دوست دارم این جا باشی.

تو چشماش و حرفاش خبری از هوس نبود بلکه صداقت بیداد می کرد. مونده بودم چی جوابشو بدم که توی یه حرکت ناگهانی دستمو گرفت و افتادم روی تخت.

ـ تو این جا بخواب من روی زمین می خوابم.

ـ سرما می خوری که.

ـ نه خانمم، من بیدی نیستم که با این بادها بلرزم.

ـ چرا سرما می خوری.

ـ یعنی همین جا بخوابم؟ 

ـ آره چه اشکالی داره؛ ولی با فاصله از هم.

سرشو کج کرد.

ـ هوم، باشه، هر چی خانم بگه.

من سمت راست خوابیدم و اون سمت چپ. برای این که از زیر نگاهاش در امان باشم چشمامو بستم. ثانیه ای بعد حرکت دستشو روی موهام حس کردم. حس خوبی بود و توی همون حالت به خواب رفتم.

***

روی جدول های خیابون نشسته بودم و منتظر شاهرخ. مثل این که بازم تاخیر داره. نگاهی به ساعت کردم و تصمیم گرفتم خودم برم خونه، وقتی رسیدم اولین کاری که کردم این بود که باهاش تماس بگیرم. کیفمو پرت کردم روی مبل و در حالی که سعی داشتم عصبانیتمو پنهان کنم بهش زنگ زدم. یه بوق، دو بوق، اصلا جواب نمی داد. دفعه ی چهارم گوشیش خاموش شد.

ـ دارم برات آقا شاهرخ، بذار برسی خونه، روی من گوشی خاموش می کنی؟ 

یه چیزی از یخچال آوردم و گرم کردم. تلفن زنگ خورد به خیال این که شاهرخه بدون این که به شماره نگاه کنم، توپیدم به طرف مقابل.

ـ هیچ معلوم هست کجایی؟ بذار بیای خونه نشونت میدم.

ـ الو شیدا منم افشین.

از خجالت لبمو گاز گرفتم.

ـ شمایید؟ ببخشید. فکر کردم شاهرخه.

صداش رنگ شیطنت گرفت.

ـ خواهش می کنم، اشکال نداره. ترسیدم ازتون! بیچاره رفیق شفیق من.

ـ نه خب، آخه نیومد دنبالم، این بود که ...

ـ چی؟ نیومد؟ ولی دو ساعت پیش از استودیو زد بیرون، عجیبه.

ـ جدی؟ نه نیومد. من خودم اومدم خونه.

ـ زنگ زدین بهش؟ 

ـ آره چند دفعه زدم، جواب نداد. دفعه ی آخر خاموش کرد.

ـ حتما توی ترافیک گیر کرده، نگران نشید شما. دوباره خودم بهش زنگ می زنم. 

ـ باشه، ممنون، بازم ببخشید.

ـ خواهش می کنم، پس فعلا خداحافظ.

ـ خداحافظ.

کجا مونده یعنی؟ نکنه اتفاقی براش افتاده؟ وای نه خدایا خودت مواظبش باش! داشتم طول و عرض اتاقو طی می کردم. ساعت چهار بعدازظهر شده و هنوز نیومده. هر چی هم بهش زنگ می زنم بازم خاموشه. کلافه و نگران می شینم روی صندلی که همین موقع زنگ خونه به صدا در میاد. از توی آیفون تصویر افشین پیداست. دگمه رو می زنم و درو باز می کنم. منتظرش میشم. با عجله از پله ها اومد بالا.

ـ سلام.

ـ سلام، خبری نشد؟ 

ـ نه متاسفانه.

ـ حالا چی کار کنیم؟ تو رو خدا افشین یه کاری بکن. من دارم می میرم از نگرانی.

ـ شیدا آروم باش، شاید رفته جایی.

ـ آخه کجا؟ نباید زنگ بزنه یه خبری بده؟ 

ـ بله حق با توست، میگم ...

منتظر بوم ببینم چی میگه که گوشیش زنگ خورد و با یه عذرخواهی جواب داد:

ـ بله؟ 

ـ ...

ـ بله خودمم از کجا؟

ـ ...

ـ صداتون نمیاد.

ـ ...

ـ چی؟ کی؟ باشه الان میام، کدوم بیمارستان؟ 

ـ ...

ـ بله مرسی.

ـ چی شده؟ بیمارستان برای چی؟ 

ـ شیدا؟

ـ میگم چی شده؟ 

ـ شاهرخ تصادف کرده.

ـ چی؟

***

وقتی رسیدیم بیمارستان بسرعت از ماشین پیاده شدم. قلبم دیوونه وار به سینَم می کوبید و نمی فهمیدم دارم کجا میرم.

ـ صبر کن شیدا.

اصلا بهش توجهی نکردم و تا ایستگاه پرستاری دویدم. با این که نفس برام نمونده بود، به خانمی که مسئول اون جا بود گفتم:

ـ ببخشید خانم، آقای آقای ...

افشین دستمو کشید و خودش به همون خانم گفت:

ـ ببخشید خانم، آقای فرهمند کدوم بخش بسترین؟ 

ـ اجازه بدین.

عینکشو گذاشت روی چشماش و کمی جا به جاش کرد.

ـ ایشون توی اتاق عمل هستن، بفرمایید طبقه ی دوم.

با عجز به افشین نگاه کردم. بیچاره اونم بهتر از من نبود. با تنی خسته و روحیه ای خراب خودمو رسوندم طبقه ی دوم. پشت در اتاق عمل نشستم و تازه بود که اشکام سرازیر شد.

ـ شیدا بلند شو زشته.

ـ شاهرخ.

ـ شیدا؟

ـ بذار به حال خودم باشم.

به دیوار تکیه دادم و تا می تونستم خودمو خالی کردم. ساعتی بعد که برام مثل قرن بود، در باز شد و مردی که حدس می زدم باید دکتر باشه با روپوش سبز اومد بیرون. خودمو بهش رسوندم و گفتم:

ـ حالش چطوره؟ 

ـ شما چه نسبتی با بیمار دارید؟ 

تنها چیزی که به ذهنم رسید این بود که بگم:

ـ من من نامزدش هستم.

با خودم گفتم: "نامزد؟ چه واژه ی آشنایی." افشین هم در سکوت داشت به ما نگاه می کرد.

ـ ببین دخترم، حال بیمارت اصلا خوب نیست، به سرش ضربه ی بدی خورده و دست راستش شکسته. ما همه ی تلاشمونو کردیم. باید صبر کنیم ببینیم کی به هوش میاد.

ـ یعنی چی؟ خوب میشه یا نه؟ 

با تاسف سرشو تکون داد.

ـ گفتم که، باید منتظر باشیم ببینیم بدنش مقاومت نشون میده؟ در حال حاضر فقط براش دعا کن.

گیج شده بودم و معنی حرفاشو نمی فهمیدم. با گیجی به افشین نگاه کردم و رفتم طرفش.

ـ اینا چی میگن؟ 

ـ تو بشین این جا من برم پیش دکترش.

کاریو که گفت انجام دادم. سرمو به دیوار تکیه دادم و به نقطه ی نامعلومی خیره شدم. حدود ربع ساعت بعد در اتاق عمل باز شد و چند تا پرستار شاهرخ رو آوردن بیرون. خودمو به تختش رسوندم و دستشو گرفتم. با ناله ی خفیفی فقط اسمشو صدا کردم.

ـ شاهرخ؟

تا پشت در مراقبت های ویژه همراهیشون کردم.

ـ خانم شما نمی تونی وارد بشی.

ـ ولی من می خوام پیشش باشم.

ـ نمیشه خانم.

از پشت شیشه دیدمشون که چطور دستگاه ها رو به شاهرخ وصل می کنن. خدایا این چه بلایی بود که سرش اومد؟ خواهش می کنم هواشو داشته باش. من جز اون کسیو توی این دنیا ندارم. چشمامو باز و بسته کردم و چند قطره اشک از گوشه ی چشمم چکید. حالت تهوع شدیدی داشتم. به زور خودمو به دستشویی رسوندم و محتویات معدَمو بالا آوردم. آبی به دست و صورتم زدم و بمحض بیرون اومدن با چهره ی افشین رو به رو شدم.

ـ چی شده؟ خوبی؟ 

ـ آره خوبم، دکتر چی گفت؟ 

ـ فعلا بیا بشین. در ضمن اگه قرار باشه این طوری خودتو اذیت کنی دیگه نمیارمت ها.

با عصبانیت بهش توپیدم.

ـ میگی دکترش چی گفت یا نه؟ 

ـ هیس، یواش تر.

ـ افشین من اعصاب ندارم بگو دیگه.

این پا اون پا می کرد که حرفی بزنه؛ ولی انگار می خواست رعایت حال منو بکنه.

ـ افشین؟

ـ ببین، دکترش گفت، ضربه ی بدی به سرش خورده و اگه تا یه هفته ی دیگه به هوش نیاد احتمال برگشتش خیلی کمه.

ـ کما؟ 

ـ آره، پس دعا کن براش.

بلند شدم رفتم پشت شیشه و به شاهرخی که یه مشت لوله و دستگاه بهش وصل بود نگاه کردم. قلبم فشرده شد. زیر لب شروع کردم باهاش حرف زدن.

ـ شاهرخ تو رو خدا زودتر خوب شو، من هنوز بهت احتیاج دارم. خواهش می کنم شاهرخ، من دوستت دارم.

هر چی افشین اصرار کرد برم خونه قبول نکردم. آخرش هم خودش رفت کاراشو انجام بده و دوباره بیاد. منم از فرصت استفاده کردم و رفتم تا به عمو اینا اطلاع بدم. با دستانی لرزان تلفنو برداشتم و شماره ی خونه ی عمو سعید رو گرفتم. بعد از چند تا بوق خو عمو گوشیو برداشت.

ـ بله؟ 

ـ سلام عمو، منم شیدا.

ـ سلام شیدا خوبی عمو؟ 

ـ ممنون راستش زنگ زدم بگم که ...

ـ چیزی شده؟ تو کجایی؟ صدات چرا این طوریه؟ 

ـ عمو، شاهرخ ...

ـ شاهرخ چی؟ 

یه نفس عمیق کشیدم و بقیه ی حرفمو زدم.

ـ شاهرخ تصادف کرده، من بیمارستانم الان.

ـ چی؟ کی؟ کدوم بیمارستانی؟ 

آدرسو دادم و ازش خواستم به عمو محمود هم اطلاع بده. از دور مهیار و شهاب و بعد بقیه ی افراد فامیلو دیدم. مهسا از عقب زودتر خودشو بهم رسوند و توی بغلم جا گرفت.

ـ شیدا چی شده؟ 

ـ مهسا؟

ـ جونم آروم باش بگو ببینم شاهرخ چطوره؟ 

ـ شیدا جون، عمو شاهرخ کجاست؟ حالش چطوره؟ 

واقعا قادر به حرف زدن نبودم. زن عمو مارال یه لیوان آب داد دستم. یه کم که حالم جا اومد براشون تعریف کردم که چی شده و الان در چه وضعیه.

تا صبح هیچ کس چشم روی هم نذاشت. سرم روی شونه ی مهسا بود که یه نفرو به لباس پلیس رو به روم دیدم.

ـ خانم شیدا فرهمند؟ 

با تعجب به شهاب و عمو محمود نگاه کردم.

ـ بله خودمم.

ـ میشه چند لحظه وقتتونو بگیرم.

ـ بله.

یه کم از بقیه دور شدیم.

ـ شما چه نسبتی با آقای شاهرخ فرهمند دارین؟ 

ـ من، در واقع چطور بگم ایشون نامزد من هستن.

ـ بسیار خب، موقعی که ایشون تصادف کردن شما کجا بودین؟ 

ـ ببخشید این سوال ها برای چیه؟ 

ـ جواب منو بدین، برای کامل کردن پرونده.

ـ من خونه بودم.

چیزاییو یادداشت کرد و دوباره گفت:

ـ ما حدس می زنیم این حادثه عمدی بوده.

ـ یعنی ...

ـ بله یه نفر یا شایدم چند نفر از قصد به ایشون زدن و فرار کردن، کسی هست که باهاتون دشمنی داشته باشه؟ 

ـ دشمن؟ نه فکر نمی کنم؛ یعنی تا به حال موردی ندیدم.

ـ ممنون از راهنمایی هاتون. لطفا حد امکان از تهران خارج نشید. تا این قضیه مشخص بشه.

ـ بله چشم.

سرم گیج رفت و اگه شروین به موقع منو نگرفته بود می خوردم زمین. قبل از این که بشینم روی صندلی چشمام سیاهی رفت و چیزی نفهمیدم.

وقتی به هوش اومدم دیدم مهیار کنارم نشسته.

ـ شیدا جریان چیه؟ 

ـ من نمی دونم.

ـ ولی میگن از قصد زدن به شاهرخ.

ـ باور کن منم اطلاعی ندارم.

ـ عجیبه آخه کی باهاش دشمنی داره؟ 

ـ منم نمی دونم.

حالت متفکری به خودش گرفت و گفت:

ـ باشه تو استراحت کن.

***

پنج روز از عمل شاهرخ می گذشت و حالش هنوز تغییری نکرده بود، البته دکترا امیدوار بودن که حداکثر تا دو روز دیگه باید به هوش بیاد. توی این مدت خونه نرفته بودم و هنوز لباسای شیش روز پیش تنم بود. اون روز با اصرارهای زیاد عمو سعید و بقیه رفتم خونه. بمحض این که درو باز کردم دلم گرفت. خونه بدون شاهرخ یه جور دیگه شده بود. جلوی ریزش اشکامو گرفتم و اولین کاری که کردم این بود که به اتاقش رفتم. اولین چیزی که به چشمم خورد عکسی بود که توی شمال با هم گرفته بودیم. قاب عکسو برداشتم و چند دفعه عکسشو بوسیدم و نشستم روی تخت. کنترل پخشو زدم و با صدای خواننده همراه شدم.

"تو با تمومه قلب من نیومده یکی شدی

به قصد کشتن اومدی تمومه زندگی شدی

بیا به قلب عاشقم بهونه ی جنون بده

اگه مث من عاشقی تو هم به من نشون بده

من که بریدم از همه به اعتماده بودنت

دیگه باید چی کار کنم واسه به دست آوردنت

از لحظه ای که دیدمت بیرون نمیرم از خودم

دیگه قراره چی بشه بفهمی عاشقت شدم

درد منو کی می فهمی؟ عاشقتم چون بی رحمی

دوری ازم تا رویا شی عاشقتم هر چی باشی

اگه بهم نمی رسیم تو با تمومه من برو

همین برای من بسه که آرزو کنم تو رو

به من فکر می کنی پر میشم از یکی شدن

همین برایه من بسه که فکر می کنی به من

درد منو کی می فهمی؟ عاشقتم چون بی رحمی

دوری ازم تا رویا شی، عاشقتم هر چی باشی."

دیگه طاقت نیاوردم و زدم زیر گریه. خدایا اگه خوب نشه من چه کار کنم؟ بدون اون نمی تونم، پس ازم نگیرش. قول میدم دیگه اذیتش نکنم. هق هق گریه من باعث شد سکوت خونه شکسته بشه. کمی بعد اشکامو پاک کردم و رفتم تا کمی به خودم برسم.

ساعت هفت بعدازظهر بود که دوباره رفتم بیمارستان. دیگه تقریبا همه ی پرسنل و پرستارهای اون جا منو می شناختن. اولین کاری که می خواستم بکنم این بود که برم از دکترش خواهش کنم بذاره شاهرخ رو چند دقیقه ای ببینم. پشت در اتاقش ایستادم و چند ضربه به در زدم. درو که باز کردم دکتر تقوایی سر جاش نیم خیز شد.

ـ به به خانم فرهمند، بفرمایید.

ـ ممنون.

روی یکی از صندلی ها نشستم و دستامو توی هم قفل کردم.

ـ خب دخترم، چیزی می خوای بگی؟ 

ـ بله، میشه بذارین چند دقیقه ای شاهرخ رو ببینم؟ 

ـ می دونی که اون جا بخش مراقبت های ویژه س و نمی تونی.

ـ بله متوجهم؛ ولی می دونید دلم براش تنگ شده. دوست دارم از نزدیک ببینمش.

با التماس بهش خیره شدم دکتر بیچاره که فکر کنم، پنجاه سال به بالا داشت، دلش به حالم سوخت؛ چون سکوت کرد بعد از چند ثانیه که برام مثل قرن گذشت گفت:

ـ باشه اما فقط چند دقیقه.

با خوشحالی ازش تشکر کردم و با هم اومدیم بیرون. به کمک یکی از پرستارها لباس مخصوصی پوشیدم و یه ماسک هم گذاشتم روی دهنم. همون پرستار منو تا نزدیک تخت شاهرخ برد و بعد از این که چند تا نکته رو بهم یادآوری کرد تنهامون گذاشت. به صورتش خیره شدم و چند دفعه اسمشو زیر لب تکرار کردم. جرات بیشتری پیدا کردم و دستشو گرفتم:

ـ شاهرخ؟ تو رو خدا چشماتو باز کن، منم شیدا. خیلی دلم برات تنگ شده. تو باید هرچه زودتر به هوش بیای و برگردی خونه، می فهی؟ من جز خدا و تو هیچ کس دیگه ای رو ندارم. می خوای تنهام بذاری؟ آره؟ 

روی دستشو که چند قطره از اشکام ریخته بود رو بوسیدم.

ـ باز کن اون چشماتو شاهرخ. من دیگه طاقت ندارم این طوری ببینمت. 

سرمو گذاشتم روی سینَش و گریه کردم. یه لحظه احساس کردم دستش تکون خورد. با تعجب سرمو بلند کردم و به دستش نگاه کردم. درست می دیدم؟ انگشت دستشو خیلی آروم تکون داد. 

ـ شاهرخ؟ صدای منو می شنوی؟ اگه می شنوی یه بار دیگه دستتو تکون بده، تو رو خدا شاهرخ.

این دفعه دو تا از انگشتاشو تکون داد. با خوشحالی دویدم بیرون و یکی از پرستارها رو صدا کردم.

ـ خانم پرستار، خانم.

ـ چی شده؟ 

ـ شاهرخ، اون دستشو تکون داد.

ـ مطمئنی؟ 

ـ آره به خدا راست میگم. خودتون بیاین ببینید.

با عجله رفت داخل، مهیار از دور دوید سمتم.

ـ چی شده شیدا؟ 

ـ مهیار باورت نمیشه شاهرخ دستشو تکون داد.

ـ راست میگی؟ 

ـ آره.

ـ وای خدایا شکرت!

چند تا پرستار دیگه و دکتر تقوایی هم اومدن و رفتن داخل اتاق. زیر لب فقط خدا رو شکر می کردم که در باز شد و دکترش اومد بیرون.

من و مهیار همزمان از روی صندلی بلند شدیم و من پیش دستی کردم.

ـ چی شد؟ 

ـ یه خبر خوب براتون دارم، آقا شاهرخ علایم هوشیاریشو به دست آورده.

مهیار:

ـ کی به طور کامل به هوش میاد؟ 

ـ من امیدوارم حداکثر تا فردا یا پس فردا.

ـ ممنون آقای دکتر، خیلی ممنون.

ـ من که کاری نکردم دخترم، فکر کنم نیروی عشق هوشیارش کرد.

دکتر اینو گفت و رفت. مهیار با لبخند نگام کرد و گفت:

ـ من برم زنگ بزنم به بقیه هم خبر بدم.

با سر حرفشو تایید کردم و رفتم پشت شیشه و به صورتش که هنوز هم برام جذابیت داشت خیره شدم.

***

ـ شیدا چرا نمیای تو؟ 

مهسا بود که با هم پشت در اتاق شاهرخ ایستاده بودیم و ازم می خواست بیام تو اتاقش. شاهرخ صبح به هوش اومده بود و آورده بودنش توی بخش. از صبح رفته بودم خونه تا یه سری وسیله براش بیارم و الان هم چون دیر رسیدم بودم خجالت می کشیدم برم پیشش.

ـ با توام ها.

ـ مهسا من فعلا نمیام.

ـ یعنی چی؟ می دونی چند دفعه سراغتو گرفته؟ 

ـ می دونم؛ ولی الان نه.

یا تعجب بهم نگاه کرد.

ـ معلوم هست چته تو؟ 

ـ مهسا خواهشا بس کن.

ـ باشه، دیگه کاری بهت ندارم.

با حالت قهر رفت تو اتاق و درو بست. خودمم نمی دونم چه مرگم شده بود. اصلا توانایی رو به رو شدن باهاشو نداشتم و برای خودمم جای سوال بود که این حس از کجا نشات می گیره. 

روی نیمکت محوطه ی پارک نشسته بودم که شروین بی صدا کنارم نشست. برگشتم و دیدم با حالت بامزه ای در حالی که یه دستشو تکیه داده به نیمکت بهم زل زده.

ـ چیه؟ 

ـ داری خودتو براش لوس می کنی نه؟ 

ـ منظورت چیه؟ 

ـ چرا نیومدی ببینیش؟ 

ـ بعدا میرم.

ـ خر خودتی.

ـ شروین درست حرف بزن ها.

ـ صبر کن شیدا، اون انتظار داشت اولین نفر چشمش به تو بیفته، می فهمی یعنی چی؟ 

ـ خب تقصیر من چیه؟ حالا، از دستم ناراحته نه؟ 

ـ خیلی.

ـ پس اگه برم مطمئنن بهم محل نمیده.

ـ تو برو، زود قضاوت نکن.

ـ الان کسی پیششه؟ 

ـ نه، برو قشنگ از دلش در بیار!

یکی زدم تو بازوش و بلند شدم رفتم داخل بیمارستان. پشت در اتاقش چند تا نفس عمیق کشیدم. بمحض این که درو باز کردم چشم چرخوند و منو دید. لبخندی بهش زدم؛ ولی اون اخم کرد. آهسته رفتم جلوتر و لبه ی تختش نشستم. با این که ازم دلگیر بود؛ ولی چشم ازم برنمی داشت.

ـ سلام.

ـ علیک سلام.

ـ بهتری؟ جاییت درد نمی کنه؟ 

ـ از احوالپرسی های شما نه، درد نمی کنه.

ـ شاهرخ من... من...

ـ تو چی؟ 

ـ رفته بودم خونه یه سری وسیله برات بیارم. می دونم یه کم دیر رسیدم ببخشید.

ـ می دونم؛ ولی دوست داشتم اولین نفر تو رو ببینم.

سرمو انداختم پایین و چیزی نگفتم. گرمای دستشو روی دستم حس کردم و سرمو بالا گرفتم.

ـ پس بخشیدی؟ 

ـ ناراحت نشده بودم که ببخشم.

یه دفعه تموم دلتنگی ها و نگرانی های این چند وقت اومد سراغم و اشکام ریخت روی صورتم.

ـ گریه برای چیه؟ 

با پشت دست پاکشون کردم و بلند شدم ایستادم.

ـ هیچی از خوشحالیه.

ـ بخوای گریه زاری راه بندازی میندازمت بیرون.

خوشحال از این که خدا دوباره شاهرخ رو بهم برگردونده و الانم مثل قدیم سعی در اذیت کردنم داره اخمی ساختگی کردم و گفتم:

ـ بله بله، اگه راست میگی بندازه بیرون یالا.

ـ با من کل کل نکن می دونی که هر کاری بخوام می کنم.

انگشت اشارَمو به سمتش گرفتم.

ـ جراتشو نداری آقا.

ـ بذار مرخص بشم، تنها که میشیم.

ـ بازم هیچ کاری نمی تونی بکنی.

ـ می بینیم.

ـ می بینیم.

همین موقع در باز شد و آقایون پلیس که دو نفر هم بودن اومدن تو. بعد از سلام و احوالپرسی از شاهرخ از من خواستن تنهاشون بذارم. با نگرانی به شاهرخ نگاه کردم و اومدم بیرون.

نیم ساعت طول کشید تا بالاخره پلیس ها اومدن بیرون و منم تندی رفتم داخل.

ـ اینا چی می گفتن؟ 

ـ یواش تر دختر ترسیدم.

ـ طفره نرو، بگو چی گفتن.

ـ هیچی یه سری سوال، این که کیا بودن بهت زدن و می شناختیشون یا نه و از این جور چیزا.

ـ شاهرخ؟ 

ـ هوم؟ 

ـ بهم گفتن تصادف عمدی بوده.

به من من کردن افتاد.

ـ چیزی می دونی به من نمیگی آره؟ 

ـ نه عزیزم، هیچی. شنیدم مدرسه نرفتی این چند روز، چرا اون وقت؟ 

ـ خیلی پررویی، تو این جا روی تخت بیمارستان بودی من برم سر کلاس درس؟ واقعا که.

ـ اصلا کار خوبی نکردی که نرفتی، از فردا دیگه میری، خب؟ 

ـ چشم حکیم فرزانه.

طبق قولی که بهش دادم از فرداش رفتم مدرسه و کلی هم خانم مدیرمون غرغر کرد که کجا بودی و حتما یکی از بستگانت باید بیاد مدرسه. 

***

یه هفته گذشت و شاهرخ امروز مرخص می شد و به اصرارش هیچ کس نیومد بیمارستان. عمو اینا هم کلی ازش گلگی کردن که این چه رفتاریه و از این جور حرفا. اون روز هم به درخواستش افشین اومد و بعد از معاینات آخری که از شاهرخ به عمل آوردن با کمکش لباس پوشید و سوار ماشین شدیم. نمی دونم چرا شاهرخ مدام از شیشه عقبو نگاه می کرد و نگران بود. هر چی هم ازش می پرسیدیم چی شده جواب درست حسابی نمی داد.

افشین بعد از کلی مسخره بازی و سفارش کردن رفت و بازم من موندم شاهرخ. چند تا میوه براش آب گرفتم و ریختم توی لیوان بردم براش.

ـ دستت درد نکنه.

ـ خواهش می کنم.

روی مبل رو به روش نشستم و خودشو تماشا کردم.

ـ این جوری نگاه نکن.

ـ چه جوری؟ 

ـ همین جوری.

ـ وا، بده من اون لیوانو برات بیارم دوباره.

تا بلند شدم گفت:

ـ نمی خوام دیگه، بشین کارت دارم.

دوباره نشستم.

ـ ببین از فردا دیگه نمیری مدرسه.

ـ چی؟ 

ـ صبر کن بذار حرفم تموم بشه بعد حرف بزن.

ـ آخه ...

ـ چی گفتم الان؟ 

ـ باشه بگو.

ـ میام با مدیرتون حرف می زنم. دیگه نمی خواد بری، برات معلم خصوصی می گیرم همین جا درس بخون. برو فقط امتحان بده، دلیلش هم نپرس چون بهت نمیگم.

ـ همین جوری برای خودت حکم صادر می کنی؟ 

ـ آره حکم صادر می کنم، حرف نباشه دیگه.

با عصبانیت بلند شدم و رفتم نزدیکش.

ـ باز دوباره زدی روی دنده ی لج؟ این کارا برای چیه؟ اگه ازم خسته شدی بگو میرم.

ـ جوجو برو تو اتاقت خستَم می خوام بخوابم.

ـ تا جوابمو ندی نمیرم.

ـ د آخه من برای خودت گفتم. این چرندیات چیه که میگی؟ 

بعد ادامو در آورد.

ـ ازم خسته شدی بگو برم.

ـ خجالت نکش ادامه بده.

ـ یه بار گفتم، صد دفعه دیگه هم میگم، فقط بخاطر خودت این کارها رو می کنم، فهمیدی؟ 

رعایت حالشو کردم که چیزی نگفتم. با عصبانیت رفتم توی اتاقم و درو محکم بستم. خدایا من قول دادم اذیتش نکنم؛ ولی دیدی خودش شروع کرد. پشت میز تحریرم نشستم و به ظاهر مشغول درس خوندن شدم.

چشمو از کتاب گرفتم و به ساعت نگاه کردم زیر لب زمزمه کردم:

ـ اوو کی شد ده؟ 

آهسته درو باز کردم و اطرافو دید زدم، نبودش. خیلی گرسنَم بود. رفتم تو آشپزخونه و مواد کتلتو آماده کردم. مشغول درست کردن شدم که سنگینی نگاهیو حس کردم. سرمو برگردوندم، دیدم شاهرخ داره با لبخند نگام می کنه. محل ندادم و دوباره سرمو برگردوندم. کتلت ها رو کشیدم توی ظرف و به همراه خیارشور و گوجه گذاشتم روی میز. شاهرخ بدون حرف صندلیو کشید عقب و نشست.

ـ پرروی شکمو.

سرشو بلند کرد و با خنده گفت:

ـ چیزی گفتی؟ 

ـ نخیر.

لقمه ی اولو گذاشتم دهنم و مزه مزَش کردم، عالی شده بود. با ولع بیشتری شروع کردم به خوردن و در همین حین یه نگاه هم به شاهرخ کردم که با اشتها داشت می خورد، انگار از سومالی اومده بود. از حرف خودم خندَم گرفت.

ـ چیز خنده داری هست بگو ما هم بخندیم.

اخم کردم و گفتم:

ـ شما به خودت نگیر، یاد یه چیزی افتادم.

ـ خودتی.

ـ برو بابا.

چند لقمه دیگه که خورد بلند شد و رفت جلوی تی وی.

ـ بچه پررو بلد نیست یه تشکر خشک و خالی هم بکنه.

ظرف ها رو که شستم خواستم برم تو اتاقم که خودشو بهم رسوند و جلوم قرار گرفت.

ـ برو کنار.

ـ باید حرف بزنیم.

ـ برو خستَم، تازه فردا هم امتحان دارم.

با دست راستش که آزاد بود دستمو گرفت و کشید نشوندم روی مبل. لامذهب با این که تازه مرخص شده و یه دستشم گچ گرفته بازم زورش زیاده.

ـ چته وحشی؟ دستمو کندی.

ـ حقته، بهت میگم می خوام حرف بزنیم میگی درس دارم؟ 

ـ اَه خب بگو.

ـ ببین چی بهت میگم، تا چند وقت حق نداری از خونه بری بیرون، حتی اگه کارت خیلی واجب بود. اگه خونه بودم خودم می برمت، اگر نه زنگ می زنی افشین بیاد، گرفتی؟ 

با عصبانیت توپیدم بهش.

ـ من یه درصد هم به حرفات اهمیت نمیدم. هر کاری دلم بخواد می کنم.

ـ شیدا عصبانیم نکن! بد می بینی.

ـ برو بابا، سگ کی باشی تو؟! من نوزده سالمه هر کاری دلم بخواد می کنم.

رگ گردنش زد بیرون و تند تند نفس می کشید. یه لحظه ترسیدم ازش. از حرفم پشیمون شدم و آب دهنمو قورت دادم. یه دفعه چنان دادی کشید که نزدیک بود سکته بزنم.

ـ از جلوی چشمم برو گم شو.

سریع بلند شدم و به اتاقم پناه بردم. روی تخت نشستم و پاهامو توی شکمم جمع کردم. این چرا یه دفعه اخلاقش عوض شد؟ این کارا برای چیه؟ چرا؟ چرا؟ چرا؟ نکنه خطری منو تهدید می کنه؟ وای نه خدایا خودت مواظبم باش.

***

با تابیده شدن آفتاب روی صورتم چشم باز کردم. وای مدرسَم دیر شد. تند تند لباس پوشیدم و اومدم بیرون. شاهرخ داشت صبحانه می خورد و تا چشمش به من خورد داد زد:

ـ کجا؟ 

ـ مدرسه.

ـ دیروز چی بهت گفتم؟ 

وا رفتم. برگشتم طرفش و گفتم:

ـ یعنی امروز هم نرم؟ 

ـ نخیر.

ـ ولی آخه امتحان دارم، خیلی هم مهمه.

پوفی کرد و از جاش بلند شد. اومد نزدیکم و کیفو از دستم گرفت پرتش کرد یه گوشه. با تعجب داشتم به کارش نگاه می کردم.

ـ این کارا چیه؟ زده به سرت اول صبحی؟ 

ـ باز که داری روی اعصابم رژه میری، بس کن.

ـ من بس کنم؟ تو معلوم نیست چته. یه دقیقه خوبی بعدش یهو اخلاقت عوض میشه، پیش خودت چی فکر کردی هان؟ 

دستشو گذاشت روی دهنم و چسبوندم به دیوار. کمرم درد گرفت؛ ولی نمی خواستم کم بیارم.

ـ فکر کنم باید جور دیگه ای حالیت کنم، دوست داری؟ 

تموم خشممو ریختم توی صورتم و بهش زل زدم. چند ثانیه بهم خیره موند بعد یهو گرمی لباشو حس کردم. با شدت داشت لبامو گاز می گرفت. دردم اومده بود. اون قدر قوی بود که هیچ کاری نمی تونستم بکنم. مقنعَمو با خشونت کشید و رفت سمت گردنم و بشدت شروع کرد به بوسیدن. این قدر به سینَش ضربه زده بودم که دستام درد گرفته بود با ناله ی ضعیفی گفتم:

ـ شاهرخ؟

یه دفعه متوقف شد و سرشو آورد بالا دستشو کشید روی صورتم و گفت:

ـ ببخشید کنترلمو از دست دادم.

چونَم می لرزید و آماده ی گریه کردن بودم. می خواست بغلم کنه که بشدت پسش زدم. دویدم تو اتاقم و درو قفل کردم. کمی بعد صدای درو شنیدم. از پنجره به بیرون نگاه کردم، درست حدس زدم بودم سوار آژانس شد و رفت.

نمی دونم شاهرخ چطور خانم مدیرمونو راضی کرده بود؛ ولی از فرداش چند تا معلم می اومدن و بهم درس می دادن. خودش اون ساعت ها می رفت بیرون و نمی اومد تا بعدازظهر. خیلی کم حرف و گوشه گیر شده بودم و در واقع می شد گفت اصلا باهاش حرف نمی زدم.

دیگه زیاد میلی به غذا نداشتم و به زور چند قاشق می خوردم. چند دفعه هم شاهرخ تهدیدم کرد؛ ولی برام مهم نبود نمی ذاشت هیچ کسو ببینم، فقط گاهی تلفنی با مهسا حرف می زدم.

تازه از حمام اومده بودم بیرون که صدای شاهرخ از پشت در اومد.

ـ یه دقیقه درو باز کن.

تند تند لباس پوشیدم؛ ولی توجهی به حرفش نکردم، این دفعه زد به در.

ـ می دونم می شنوی، باز کن کارت دارم.

این دفعه محکم تر زد به در.

ـ میگم باز کن، مگه کری؟ شیدا باز کن این لعنتیو!

کم مونده بود درو بشکنه. آروم کلیدو چرخوندم و بازش کردم. صورتش از عصبانیت سرخ بود. منم پررو پررو با خونسردی زل زدم بهش.

ـ فرمایش؟

ـ این رفتارها چیه؟ برای چی همون اول درو باز نکردی؟ 

ـ دستم بند بود، زود بگو کار دارم.

ـ تکیه داد به دیوار و سر تا پامو برانداز کرد.

ـ میگی یا نه؟ 

سرشو به علامت تاسف تکون داد و گفت:

ـ هفته ی دیگه میریم سفر، گفتم که از الان وسیله هاتو جمع کنی.

ـ چی؟ سفر؟ مگه کوری نمی بینی امتحاناتم شروع شده؟ 

ـ اولا که درست حرف بزن. دوما هفته ی دیگه تموم میشن. 

بعد با شیطنت اضافه کرد:

ـ نمیشن؟ 

ـ خفه بابا، چه از خود متشکرم هست. از کجا می دونی باهات میام؟ زندانیم کردی تو خونه انتظار داری هر چی گفتی بگم چشم؟ شتر در خواب بیند پنبه دانه، برو خدا روزیتو جای دیگه ای حواله کنه آقا.

اومد جلو و گردنمو سفت گرفت.

ـ ببین جوجو، زر زرهاتو کردی حالا نوبت منه. تو با من میای، فهمیدی؟ اگر هم یه بار دیگه زبون درازی کنی من می دونم و تو. خیلی دارم بهت لطف می کنم که هیچی بهت نمیگم، حالا هم برو بتمرگ سر جات.

حس خفگی بهم دست داده بود. به زور نفس می کشیدم. افتادم روی تختم و تا تونستم اشک ریختم و بلند بلند با خودم حرف می زدم.

ـ خدایا من چه گناهی به درگاهت کردم که این طور باید مجازات بشم؟ چرا منو نمی کشی راحتم کنی؟ 

دستامو مشت کردم و چند دفعه کوبیدم رو بالش.

ـ خسته شدم دیگه، خسته. 

با این که شاهرخ رو دوست داشتم؛ ولی رفتارهای اخیرش باعث شده بود ازش کینه به دل بگیرم. 

یه هفته مثل باد گذشت و من هنوز نمی دونستم قبول کنم باهاش برم یا نه؟ توی افکارم غرق بودم که در اتاق باز شد و از بوی عطرش تشخیصش دادم. هیچ عکس العملی نشون ندادم. اومد جلوی پام زانو زد.

ـ شیدا؟ به من نگاه کن.

با اخم رومو برگردوندم.

ـ خانمی باهام قهری؟ می دونم بد حرف زدم، بهم نگاه نمی کنی؟ 

وقتی دید حرفی نمی زنم چونَمو گرفت و سرمو برگردوند. قلبم به تپش افتاد. چند ثانیه بهم نگاه کرد و دستمو بوسید. 

ـ چرا چمدونتو نبستی؟ فردا پرواز داریم ها، می خوای کمکت کنم؟ 

لحنش این قدر آروم و مهربون بود که بی اختیار بغض کردم. من این شاهرخ رو دوست داشتم، آره.

ـ اگه بخوای گریه کنی میرم ها. هنوز هم نمی خوای حرف بزنی؟ باشه تحمل می کنم. 

بلند شد ایستاد و خواست بره که پشیمون شد و دوباره برگشت.

ـ سفرمون خارجه س، لباسای گرم و پوشیده بردار.

اینو گفت و رفت. داشتم شاخ در می آوردم، خارج؟!

هر چی که لازم داشتم رو جمع کردم و چمدونو گذاشتم کنار جاکفشی. ساعت دوازده شب پرواز داشتیم و من هنوز نمی دونستم کدوم کشور قراره بریم. روی مبل نشستم. مشغول بازی کردن با دسته ی کیفم شدم. شاهرخ اومد. در حالی که داشت با موبایلش حرف می زد. کت شلوار مشکی خوش دوختی پوشیده بود که هیکل خوش فرمشو بیشتر نشون می داد. بوی عطرشم که دیگه همه جا رو پر کرده بود. وقتی تلفنش تموم شد گذاشتش توی جیب کتش و گفت:

ـ خب، تو حاضری؟ 

ـ آره.

ـ آژانس بیرون منتظره، بریم.

پشت سرش راه افتادم و با هم رفتیم پایین. تا فرودگاه چند دفعه برگشت عقب و با لبخند نگام کرد؛ ولی من ساکت و بی تفاوت نشسته بودم.

سالن فرودگاه خیلی شلوغ بود. به زور از بین جمعیت خودمونو به یه تک صندلی که خالی بود رسوندیم و شاهرخ رفت تا بلیت ها رو اوکی کنه. نیم ساعت طول کشید تا برگشت، وقتی هم که اومد یه کم خم شد و گفت:

ـ چرا ناراحتی؟ 

ـ چیزی نیست.

ـ دوست نداشتی بیای؟ 

به چشماش نگاه کردم که نگران بود. خدایا من چقدر دوستش داشتم؛ ولی اون هنوز احساسشو بهم نگفته، آخه چرا؟ پس کی؟ 

ـ چرا اگه دوست نداشتم که الان این جا نبودم.

ـ قول میدم بهت خوش بگذره. می دونم همش تقصیر منه که این طوری شدی.

خواستم بحثو عوض کنم و از این حال خارجش کنم.

ـ راستی نگفتی کجا می خوایم بریم.

ـ ترکیه.

ـ برای تفریحه یا ...

ـ هم تفریح هم این که یه قرار داد کاری می خوام ببنیدم.

ـ آها.

ـ سوال دیگه ای نبود؟ 

ـ چرا؟ به عمو اینا گفتی؟ 

ـ آره.

ـ کاش می شد یه بار دیگه ببینمشون.

ـ خودم نخواستم بیان، در عوض وقتی برگشتیم میان پیشوازمون.

ـ باشه، یه سوال دیگه.

لبخند با نمکی زد.

ـ در خدمتم.

ـ پلیس ها گفتن خارج نشیم از شهر پس چطوری ...

نذاشت حرفمو ادامه بدم.

ـ اونو موقت حل کردم.

ـ چطوری؟ 

همین موقع از بلندگو اعلام کردن مسافران بیان تا سوار شن. بدون این که جواب سوال آخرمو بده، چمدون ها رو برداشت و سریع رفتیم. 

این قدر خوابم می اومد که چشمامو به زور باز نگه داشته بودم. شاهرخ رفته بود تا کارای پذیرش هتلو انجام بده. از دور دیدمش که داشت به سمتم می اومد.

***

ـ بلند شو بریم خانم خواب آلود.

چشم غره ای بهش رفتم و راه افتادیم سمت آسانسور. خدمتکار هتل وسیله هامونو گذاشت توی اتاق و بعد از گرفتن انعامش رفت. اتاق شیکی بود، با دو در؛ یعنی در واقع دو تا اتاق بود که به وسیله ی یه در از هم جدا می شد. پرده های قهوه ای و مبل هایی به همون رنگ. 

ـ خوشت اومده؟ 

ـ آره قشنگه، حالا اگه اجازه بدی می خوام بخوابم.

ـ ای به چشم، کاری داشتی صدام کن.

ـ باشه.

رفت توی اون یکی اتاق و درو بستم. اولین کاری که کردم این بود که یه دوش گرفتم تا خستگیم کمی برطرف بشه. با همون حوله ی تنم اومدم بیرون و لباس پوشیدم؛ چون نمی خواستم سشوارو بزنم و سر و صدا ایجاد کنم با همون موهای خیس رفتم خوابیدم. 

با صدای زنگ گوشیم چشم باز کردم و غلتی زدم تا از روی میز کناری برش دارم. با خواب آلودگی جواب دادم.

ـ بله؟ 

ـ صبح بخیر خوش خواب.

ـ تویی؟ من خوابم میاد هنوز.

ـ اون وقت به صبحانه نمی رسیم ها.

ـ تو برو، من می خوام بخوابم.

ـ نه دیگه، شما هم مثل یه دختر خوب پا میشی با هم بریم. بدو که دارم میام.

گوشیو گذاشتم سر جاش و خواستم دوباره بخوابم که یاد حرف آخرش افتادم. مثل جت بلند شدم و سریع لباس هامو عوض کردم. صدای در اومد و شاهرخ بدون این که صبر کنه من درو براش روش باز کنم خودش بی اجازه اومد تو.

ـ فکر نمی کنی شاید تو وضع نامناسبی باشم؟ 

ـ نچ.

ـ آخه من به تو چی بگم؟ 

ـ هیچی، پسر به این خوبی دیگه چی می خوای؟ 

ـ منظور؟ 

ـ هیچی حاضری؟ 

ـ الان، یه دقیقه صبر کن.

ـ مانتومو پوشیدم و خواستم آرایش کنم؛ ولی پشیمون شدم. توی تموم این مدت داشت نگام می کرد.

ـ چیه خوشگل ندیدی؟ 

ـ چرا زیاد دیدم، خانم بد اخلاق ندیده بودم که اونم ...

اشاره کرد به من.

ـ جعبه ی دستمال کاغذیو برداشتم پرت کردم به طرفش؛ ولی اون توی هوا قاپیدش.

ـ جوش نزن برات خوب نیست، بریم که الان باید نون خالی بخوریم.

ـ اصلا من نمیام.

ـ ببین اومدی نسازی ها، بدو.

دیدم داره راست میگه؛ چون خودمم خیلی گشنَم بود. زودتر از خودش اومدم بیرون.

***

توی لابی نشسته بودیم و داشتیم قهوه می خوردیم.

ـ شیدا من امشب قرار ملاقات دارم. احتمالا تا نصف شب طول می کشه.

ـ خب؟ 

ـ گفتم که بدونی.

ـ آهان، نگرانی شاید بترسم از تنهایی نه؟ 

ـ هم این، هم این که به هیچ وجه درو به روی کسی باز نمی کنی.

خواستم یه کم اذیتش کنم.

ـ حالا ببینم شرایط چطور پیش میره، اگه حوصلَم سر رفت شاید یه سر رفتم بیرون.

با عصبانیت بهم نگاه کرد و گفت:

ـ ببین نیاوردمت که دم به ساعت روی اعصابم باشی ها، از اتاق بیرون نمیری شیرفهم شد؟ 

ـ باشه بابا، شوخی کردم.

بدون حرفی روشو برگردوند و یه روزنامه برداشت و مشغول خوندن شد.

***

ساعت از دو هم گذشته؛ ولی شاهرخ نیومده. هر چی هم باهاش تماس می گیرم جواب نمیده. پنجره ی بالکنو باز می کنم و هوای تازه رو وارد ریه هام کردم. گذشت و گذشت. نیم ساعت، یک ساعت، تا شد ساعت سه ی نصف شب. دیگه علاوه بر نگرانی ترس هم سراغم اومده بود. داشتم طول و عرض اتاقو طی می کردم که در باز شد و آقا تشریف آورد. اول سرش پایین بود و منو ندید؛ ولی بعد از دیدنم تعجب کرد.

ـ تو بیداری؟ 

اون قدر از دستش عصبی بودم که با صدایی که سعی می کردم آروم باشه گفتم:

ـ این چه وقت اومدنه؟ 

اومد به فاصله ی چند سانتیم ایستاد.

ـ من که گفتم شاید طول بکشه.

ـ این چه قرار کاری ک تا الان طول کشید؟ 

آروم خندید. 

ـ کجای حرفم خنده دار بود؟ 

ـ نگرانم شدی؟ 

ـ نخیر.

ـ اصلا دروغگوی خوبی نیستی.

ـ فکر و خیال الکی پیش خودت نکن.

ـ باشه آروم باش، نترسیدی که؟ 

با غیظ رومو برگردوندم که برم بخوابم؛ ولی با دستاش نگهم داشت.

ـ چیه؟ 

ـ دو شب دیگه مهمونی دعوتیم.

ـ کجا؟ 

ـ همین آدمی که باهاش قرار داد بستم به مناسبتش جشن گرفته.

ـ اون وقت با این دست شکسته می خوای بری؟ 

اولا که میرم بازش می کنم فردا. دوما با هم میریم.

ـ بله؟ من نمیام.

ـ یعنی من تنهایی برم؟ 

چرا در مقابل خواسته هاش کوتاه می اومدم؟ 

ـ فعلا بذار برم بخوابم، تا بعد بهت میگم میام یا نه؟

ـ می دونم که میای، شب بخیر.

ـ شب بخیر.

***

امشب شب مهمونی بود و هنوز نمی دونستم که برم یا نه؟ شاهرخ گچ دستشو باز کرده بود و دیگه مشکلی نداشت. یعنی برم؟ اصلا چه جور مهمونی هست؟ اگر هم بخوام برم چه لباسی بپوشم که مناسب باشه؟ توی افکار خودم غرق بودم که در اتاق زده شد. درو باز کردم و شاهرخ رو خندون پشت در با یه جعبه ی شیک توی دستش دیدم.

ـ اجازه هست بیام تو؟ 

ـ بله بفرما.

درو بستم و اونم رفت روی تخت نشست و با دستش بهم اشاره کرد بشینم کنارش.

ـ چیزی شده؟ 

ـ فکراتو کردی؟ 

ـ راستش نمی دونم. اصلا نگفتی چه جور مهمونی هست؟

ـ یه مهمونی ساده، زیاد شلوغ نیست، چند تا از دوست ها و شریک هام هستن.

ـ آخه، نمی دونم، شاید اومدم.

ـ دیگه اما و اگر و شاید نداریم. میای. اینم لباسی که باید بپوشی.

با تعجب به خودش و بعد به جعبه نگاه کردم.

ـ این برای منه؟ 

ـ اوهوم، بازش کن ببین دوستش داری؟ 

در جعبه رو آروم باز کردم و از چیزی که دیدم بی نهایت خوشحال شدم. یه پیراهن مشکی ساده؛ ولی در عین حال خوش دوخت و زیبا دورن جعبه خودنمایی می کرد.

ـ این خیلی قشنگه.

ـ می دونستم خوشت میاد.

ـ هر چند که می دونم اندازته؛ ولی بازم ایرادی داشت بگو ببرم عوض کنم.

پیراهنو برداشتم و رفتم جلوی آینه، فوق العاده بود.

ـ باشه؛ ولی فکر کنم اندازه س.

ـ بسیار خب، من میرم، ساعت هشت آماده باش میام دنبالت.

ـ باشه.

با لبخند روی لبش رفت بیرون؛ چون تا شب چیزی نمونده بود خیلی زود رفتم تا حاضر بشم.

آخرین نگاهو توی آینه به خودم کردم و لبخندی از سر رضایت زدم. تا اومدن شاهرخ، به خونه ی هر دو تا عموهام زنگ زدم و کمی باهاشون حرف زدم. بمحض قطع کردن تماس در به صدا در اومد. تا درو باز کردم چشماش برق زد و برای چند ثانیه بهم خیره موند. مطمئن بودم لپ هام از خجالت سرخ شده. آهسته اومد تو و درو بست.

ـ بهم میاد شاهرخ؟ چطور شدم؟ 

ـ تا حالا فرشته ای به زیبایی تو ندیده بودم.

با این حرفش بیشتر گر گرفتم و سرمو تا آخرین حد ممکن انداختم پایین.

ـ بریم که اگه یه دقیقه ی دیگه این جا باشیم معلوم نیست چه اتفاقی بیفته.

دستمو خیلی نرم گرفت و رفتیم.

شاهرخ منو با تک تک افراد حاضر توی مهمونی آشنا کرد. بعضی هاشونو توی استودیو تک و توک دیده بودم؛ ولی زیاد نمی شناختمشون. با هم روی مبل دو نفره ای نشستیم. صاحب جشن آقای جیمز بهمون نزدیک شد.

ـ شاهرخ؟ 

شاهرخ به احترامش بلند شد.

ـ جانم.

ـ ایشون همون خانمی هستن که راجع بهش باهام حرف زدی؟ 

یا این که خارجی بود؛ ولی فارسیو تا حدی شکسته بلد بود.

ـ بله معرفی می کنم، شیدا.

منم بلند شدم و آقای جیمز دستشو برام دراز کرد. مونده بودم باهاش دست بدم یا نه، در نهایت گفتم:

ـ از آشنایی باهاتون خوشحالم.

کاملا مشخص بود بهش برخورد. به شاهرخ نگاه کردم که لبخندی گوشه ی لبش داره. اونم بعد از این که یه کم با شاهرخ حرف زد راهشو کشید و رفت.

ـ کار بدی کردم؟ 

ـ نه.

ـ ولی خوب خورد توی ذوقش ها.

ـ آره، آخه هیچ دختری تا حالا دست رد بهش نزده.

ـ عجب.

مهمونی تا ساعت دوازده طول کشیده بود و خیلی خسته شده بودم. به آرومی از بین جمعیت رد شدم و خودمو به شاهرخ رسوندم.

ـ شاهرخ؟ 

اون قدر صدای موزیک زیاد بود که نشنید.

ـ شاهرخ؟ 

برگشت و از دوستش عذرخواهی کرد و منو کشوند یه گوشه.

ـ بله؟

ـ میشه بریم؟ خستَم.

ـ چرا؟ تازه سر شبه.

ـ خوابم میاد.

ـ باشه یه کم دیگه میریم.

خدمتکار با سینی مشروب اومد و شاهرخ یکی برداشت، وقتی به من تعارف کرد شاهرخ بهش گفت:

ـ ممنون، برین. ایشون نمی خورن.

وقتی رفت بهش گفتم:

ـ شاید می خواستم بردارم.

ـ اصلا حرفشم نزن.

ـ چرا خودت می خوری؟ 

ـ خانم کوچولو من ظرفیتشو دارم، در ضمن مست نیستم.

ـ می خوای بگی من بی ظرفیتم؟ 

ـ پوف، کی همچین حرفی زد؟ منظورم چیز دیگه ای بود.

ـ میشه بگی چی بود؟ 

ـ گیر دادی ها، برو تو حیاط الان میام.

با قدم هایی سریع ازش دور شدم. کمی بعد سوار آژانس شدیم و رفتیم هتل. زودتر از خودش کلیدو از پذیرش گرفتم و رفتم بالا. درو باز کردم و رفتم تو. وقتی خواستم ببندمش با پاهاش مانع شد.

ـ این بچه بازی ها چیه؟ 

ـ خستَم می خوام بخوابم.

ـ باشه، من یه لحظه کار دارم باهات.

ـ نمیشه، تازه بهت اعتمادی نیست.

ـ چرا؟ 

ـ چون مستی.

ـ صد دفعه بهت گفتم من حد خودمو می دونم. پس دستتو بردار بذار بیام تو.

مطیع حرفش شدم و رفتم کنار تا داخل بشه. عصبانی بود؛ ولی سعی می کرد آروم باشه.

ـ خب می شنوم.

دستمو گرفت برد کنار پنجره. یه کم این پا اون پا کرد.

ـ بگو دیگه؟

ـ نمی دونم چطوری بگم.

ـ خیلی راحت.

با خونسردی بهش زل زدم و اونم بعد از این که یه نفس عمیق کشید شروع کرد.

ـ بین شیدا خیلی وقته می خوام این حرفا رو بهت بزنم؛ ولی نمی دونستم چطوری. اوایل که وارد خانواده مون شدی اصلا ازت خوشم نمی اومد، فکر می کردم قراره جای منو پر کنی. خیلی هم اذیتت کردم، قبول؛ ولی تو با کارها و رفتارهات منو جذب خودت کردی. سرکش بودی؛ ولی قلب مهربونی داشتی. وقتی بهت پیشنهاد دادم نقش نامزدمو بازی کنی، دوست داشتم این کار واقعیت داشته باشه. تو با رفتارت و شیطنت هات منو عاشق خودت کردی، وقتی می دیدم چقدر سعی داشتی منو از کاترین دور کنی کلی ذوق می کردم. دوستم داشتی؛ ولی به زبون نمی آوردی. اون روز که با وجود کاترین تنهام گذاشتی و رفتی خیلی بهم سخت گذشت؛ ولی باعث شد بیشتر عاشقت بشم. شیدا من همین جا دوست دارم ازت خواستگاری کنم، با وجود همه ی بدی هایی که بهت کردم می دونم لیاقتتو ندارم؛ ولی همه ی سعیمو می کنم که خوشبختت کنم.

دو تا چشم داشتم دو تای دیگه هم قرض کردم. باورم نمی شد، بالاخره اعتراف کرد، اعتراف کرد. زبونم قفل شده بود. دستمو گرفت و توی چشمام زل زد.

ـ شیدای من، با من ازدواج می کنی؟

با اشتیاق بهم زل زده بود و منتطر جواب، هنوز با بهت نگاش می کردم، که حالمو فهمید. 

ـ چرا این جوری نگاه می کنی؟ چیز بدی گفتم؟ 

بسختی لب از لب باز کردم.

ـ نه.

ـ می دونم خیلی غیرمنتظره بود، حالا بیا.

دستمو گرفت و منو دنبال خودش کشید. کاملا خواب از سرم پریده بود. رفتیم تو اتاقش، در کمدشو باز کرد و یه جعبه از توش خارج کرد. دوباره اومد نزدیکم و درشو باز کرد. وای خدای من! حلقه ی ظریف و ساده ای داخلش بود.

ـ این دفعه دیگه جدی جدی نامزدم میشی.

لبخندی زد و دست چپمو گرفت تو دستش.

ـ با اجازه.

حلقه رو گذاشت دستم و بوسه ی آرومی روش زد.

ـ نمی خوای حرفی بزنی؟ 

نمی دونم چرا اون لحظه دوست داشتم اذیتش کنم، با این که توی دلم کیلو کیلو قند آب می کردن؛ ولی حالت ناراحتی به خودم گرفتم و گفتم:

ـ شاهرخ؟ 

ـ جونم؟ 

ـ من... من... یه نفر دیگه رو دوست دارم.

لبخند روی لبش ماسید و رنگ صورتش عوض شد. یه قدم رفت عقب و به زور حرف زد.

ـ خب کی هست؟ 

سعی کردم نخندم. حالتش خیلی بامزه شده بود.

ـ نمی شناسیش.

سرشو انداخت پایین و رفت پشت پنجره.

ـ برو بیرون.

دستمو گذاشتم روی دهنم و خندیدم.

ـ شاهرخ؟

ـ میگم برو بیرون.

رفتم پشت سرش و دستمو گذاشتم روی شونَش.

ـ شوخی کردم، هیچ کس توی زندگیم نیست.

برگشت سمتم. اولش تعجب کرد؛ ولی بعد لبخندی به پهنای صورتش نشست.

ـ حالا دیگه منو سرکار می ذاری وروجک؟ 

پا به فرار گذاشتم و اونم دنبالم می اومد. چند بار دور اتاق چرخیدیم و آخرش شاهرخ منو گرفت و چسبوند به دیوار. هر دومون نفس نفس می زدیم.

ـ دیگه با من از این شوخی ها نکن.

آب دهنمو قورت دادم و نفسی تازه کردم.

ـ باشه.

ـ جوابتو نگفتی؟

سرمو که پایین بود گرفت بالا و گفت:

ـ بله؟ 

با خجالت گفتم.

ـ بله.

انگشت اشارَشو چند بار کشید روی لبم. مسخ شده بودم و هیچ حرکتی نمی کردم. یهو با خشونت لبامو به دهن گرفت. این دفعه خودمم همراهیش می کردم. کمی بعد رفت سمت گردنم و اون جا رو هم بوسید. عجیب بود که دوست داشتم ادامه بده که ناگهان خودشو کشید عقب و داد زد:

ـ برو تو اتاقت.

چی شد یه دفعه؟ نکنه ناراحت شد که منم باهاش همراهی کردم.

ـ برو دیگه.

موندنو جایز ندونستم و اومدم توی اتاقم. ای بمیری شاهرخ که زدی تو ذوقم! آخه آدم با نامزدش این رفتارو داره؟ ولی عجب حلقه ای گرفته ها، خوشم میاد خوش سلیقه س. لباسمو عوض کردم و رفتم که بخوابم.

صبح با نوازش های دستی چشمامو باز کردم، با ترس نیم خیز شدم.

ـ نترس منم.

ـ اوف، نمیگی سکته می زنم؟ 

ـ یعنی این قدر ترسناکم؟ 

دستی به موهام کشیدم و بهش نگاه کردم. یه شلوار جین آبی و بلوز آستین بلند مشکی پوشیده بود، اصلاح کرده و شیک.

ـ کجا می خوای بری؟ 

ـ برم نه میریم.

ـ کجا؟ 

بریم گردش، از وقتی اومدیم همش توی هتل بودی خسته نشدی؟ 

تازه یاد رفتار دیشبش افتادم و با اخم بلند شدم.

ـ چی شد؟ خانم چرا اخم کرد؟ 

ـ من نمیام، خودت هر جا خواستی برو.

اومد کنارم ایستاد. داشتم موهامو شونه می کردم.

ـ حوصله ندارم.

ـ از رفتار دیشبم ناراحتی نه؟ 

یا ابوالفضل! این از کجا فهمید؟ خب خنگ خدا تابلوئه دیگه.

ـ برو می خوام لباس عوض کنم.

ـ زودی حاضر شو پس.

صورتشو کرده بود توی موهام و داشت بو می کشید.

ـ گفتم که نمیام.

ـ میای؟ ببخشید می دونم کار دیشبم درست نبود.

منو برگردوند سمت خودش و توی چشمام نگاه کرد.

ـ بخاطر این گفتم برو بیرون چون اگه یه دقیقه ی دیگه پیش می رفتیم معلوم نبود چی پیش میاد.

تازه دو زاریم افتاد چی میگه. برای این که بحثو ادامه نده بهش گفتم:

ـ باشه میام، حالا هم برو بیرون بذار کارامو بکنم.

ـ چشم، نیم ساعت وقت داری آماده بشی.

ـ ایــــــش، باشه برو دیگه.

سوت زنان رفت و منم خیلی زود رفتم تا آماده بشم. اون روز واقعا عالی بود. شاهرخ این قدر منو خندوند که دیگه روده برام نمونده بود. همه ی جاهای دیدنی شهرو گشتیم و کلی هم خوراکی و لباس و از این جور چیزا گرفتیم. شب هم خسته و کوفته رسیدیم هتل و تا سرمو گذاشتم روی بالش بیهوش شدم.

امروز پرواز داشتیم و از صبح مشغول جمع و جور کردن وسیله هام بودم. بعد از خوردن نهار و چند ساعتی استراحت به سمت فرودگاه حرکت کردیم. ساعت یازده پرواز بود و هنوز کلی وقت داشتیم؛ بنابراین رفتیم تا به حساب آقا شاهرخ بستنی میل کنیم. رو به روی هم نشستیم و منتظر بودیم تا سفارشمونو بیارن.

ـ شیدا؟ 

ـ بله؟ 

به جز عمو اینا فعلا به هیچ کس نمیگی با هم نامزد کردیم، باشه؟ 

ـ خب معلومه به کسی نمیگم، اگه مدرسه بفهمن که در جا بیرونم می کنن.

ـ خوبه.

سفارش ها رو آوردن و مشغول خوردن شدیم. هر چند دقیقه یه بار شاهرخ به حلقه ی توی دستم نگاه می کرد و لبخندی می زد.

***

بعد از گرفتن چمدون ها راه افتادیم سمت خروجی که عمو اینا رو از دور دیدم.

ـ شاهرخ اون جا رو نگاه کن.

به سمتی که اشاره کردم نگاه کرد. دویدم سمتشون و به همه سلام کردم. وقتی ماجرای نامزدیو شنیدن اول یه کم جا خوردن؛ ولی بعد بازار ماچ و بوسه سرازیر شد. هر کسی یه چیزی به شاهرخ می گفت و اونم با حوصله به تک تکشون جواب می داد.

***

روی تختم نشستم و به اتفاقات اخیر فکر می کنم. خوشحالم از این که به کسی که دوستش دارم می رسم. غافل از این که خبر نداشتم سرنوشت چه اتفاقی رو برام رقم می زنه.

***

نمی دونم عمو سعید چطور شاهرخ رو راضی کرد که بیان خونَش، در واقع همین خونه ای که من و شاهرخ توش بودیم. اون شب همگی جمع بودن و من و مهسا مسئولیت پذیرایی کردن رو به عهده گرفتیم. بعد از این که مطمئن شدم کم و کسری نیست، اومدم تا پیش بقیه بشینم، تنها مبل خالی کنار شاهرخ بود، آروم اومدم نشستم. 

ـ خب آقا شاهرخ، کی شیرینی عقدو می خوریم؟ 

ـ عقدی در کار نیست.

همه با تعجب به شاهرخ نگاه کردن. تیکه ای از سیبی که می خواستم بخورم توی هوا موند.

ـ یعنی چی؟ 

شاهرخ اول یه نگاه به من کرد بعد رو به جمع با صدای بلند گفت:

ـ فعلا می خوام یه صیغه ی سه ماهه بینمون خونده بشه تا شیدا کنکورشو بده، بعد از اون یه جشن مفصل می گیریم.

صدای اعتراض همه بلند شد و هر کسی مخالفتشو بهش اعلام می کرد. اون قدر از دست شاهرخ عصبی و ناراحت بودم که ترجیح دادم فعلا چیزی نگم. پسره همین جوری بدون مشورت با من برای خودش تصمیم می گیره، اصلا شاید من راضی نبودم، والا.

زن عمو محمود برگشت به شاهرخ گفت:

ـ آخه این جوری که نمیشه شاید شیدا راضی نباشه.

با این حرفش همه انگار تازه یادشون اومد منم هستم. تک سرفه ای کردم و گفتم:

ـ خب راستش من ...

شاهرخ اجازه ی نداد بقیه ی حرفمو بزنم.

ـ شیدا حرفی نداره، در ضمن نمی خوام فعلا ذهنش درگیر بشه.

این قدر با جدیت حرفشو زد که اجازه ی هیچ گونه بحثیو نداد. تا وقتی همه رفتن هیچ حرفی باهاش نزدم که آخر شب حسابشو برسم. بعد از تمیز کردن آشپزخونه که کار زیادی هم نداشت، دستامو خشک کردم و اومدم توی پذیرایی. آقا واسه ی خودش لم داده بود و فوتبال می دید.

ـ خسته نشی یه وقت.

ـ اتفاقا خیلی خستَم، میشه یه لیوان چایی بهم بدی؟ 

ـ خودت برو بریز، شب بخیر.

ـ صبر کن ببینم.

از پشت بازومو چسبید و منو برگردوند سمت خودش.

ـ از پیشنهادم ناراحت شدی؟ 

ـ تو که برای خودت بریدی و دوختی، من چه حرفی دارم؟ 

ـ باور کن این طوری بهتره.

ـ دستمو ول کن.

ـ بگو راضی هستی تا ول کنم.

ـ اَه شاهرخ گیر نده دیگه.

ـ بگو.

با کلافگی سرمو تکون دادم.

ـ دستم درد گرفت.

هیچی نگفت و دستمو ول کرد. چشم تو چشم بودیم. هیچ کدوم حرفی نمی زدیم، تا این که بعد از چند ثانیه گفت:

ـ برو بخواب.

وا، این چرا این جوری کرد؟ دیوونه بود، امشب هم کلا قاطی کرده.

ـ حالت خوبه؟ 

ـ برو تا کار دستت ندادم.

ـ چی؟ 

ـ برو میگمت.

همین طور که داشتم می رفتم برگشتم و دوباره بهش نگاه کردم، صورتش قرمز شده بود و رگ های گردنش زده بود بیرون.

***

امروز برام روز مهمی به حساب می اومد. از صبح مشغول انجام دادن کارهام بودم. شاهرخ برای ساعت چهار بعدازظهر قرار محضر گذاشته بود. دوست داشتم خیلی ساده؛ ولی در عین حال شیک توی محضر حاضر بشم؛ بنابراین دست به کار شدم. اول موهامو خیلی ساده سشوار کشیدم و گذاشتم باز باشن. یه آرایش ملایم هم کردم. بلوز دامن سفید رنگی که گل های ریز صورتی داشت و تقریبا تور مانند بود رو تنم کردم. وای محشر شده بودم! شال سفیدی هم از کمد برداشتم و سرم کردم. جلوی آینه مشغول درست کردنش بودم که در اتاق زده شد.

ـ کیه؟ 

ـ شیدا چی کار می کنی دو ساعته؟ بیا همه منتظرن.

ـ الان میام مهسا.

مانتومو برداشتم و اومدم بیرون. نشستم توی ماشین شاهرخ و بدون این که بهش نگاه کنم گفتم:

ـ سلام.

دیدم جوابمو نمیده. برگشتم دیدم با عصبانیت زل زده بهم.

ـ چرا حرکت نمی کنی؟ مهیار داره بهت علامت میده ها.

از توی شیشه یه چیزی به مهیار گفت و اونا هم حرکت کردن رفتن. برگشت و دوباره بهم نگاه کرد.

ـ خوبی؟ الو جواب بده.

ـ فکر نمی کنی زیادی به خودت رسیدی؟ 

هر چی ذوق داشتم همش فروکش کرد و با دلخوری گفتم:

ـ خیلی زشت شدم؟ منو بگو که خودمو برات خوشگل کردم، اون وقت تو ...

ـ منظورم این نبود، نمی خوام توی چشم باشی، می فهمی؟ 

یه کم صداش بلند بود. دستگیره ی درو فشار دادم که پیاده بشم؛ ولی زودتر دستمو گرفت.

ـ کجا؟ 

ـ خونه.

ـ بشین خودتو لوس نکن، همه منتظرن.

بغضمو قورت دادم و سرمو انداختم پایین. ای بمیری شاهرخ که استاد ضد حال زدنی! عینک آفتابیشو گذاشت روی چشمش و پاهاشو گذاشت روی پدال گاز و حرکت کرد.

***

بعد از این که حاج آقا صیغه ی محرمیتو خوند، بازار ماچ و بوسه سرازیر شد. علی رغم ناراحتیم سعی می کردم بخندم. چقدر جای پدر مادرم خالی بود و توی اون لحظه بهشون احتیاج داشتم. بعد از دادن کادوها و دادن سفارشات لازم به من و شاهرخ راهی خونه شدیم.

در ورودیو آروم باز کرد و بهم اشاره کرد وارد بشم. ترس و دلهره ی عجیبی داشتم که علتشو نمی دونستم. شاهرخ ولی خیلی ریلکس به سمت یخچال رفت و با دو تا لیوان آب میوه اومد طرفم.

ـ بخور.

ـ میل ندارم.

ـ نمیشه باید بخوری.

با غیظ لیوانو ازش گرفتم و یه قلپ ازش خوردم. دیدمش که رفت گوشه ی مبل نشست.

ـ خب؟

ـ خب؟ 

ـ چرا هنوز بغض داری؟ 

ـ من؟ امــــم اشتباه می کنی چیزی نیست.

ـ دروغ نگو.

لیوانو گذاشت روی میز و اومد به فاصله ی چند سانتیم ایستاد.

ـ باور کن چیزی نیست.

با دو تا دستاش دو طرف صورتمو گرفت و گفت:

ـ هیچ وقت بهم دروغ نگو باشه؟ 

ـ من دروغ ...

نذاشت حرفمو ادامه بدم.

ـ هیس، من می دونم چته.

خیلی نرم بغلم کرد و دستاشو دور کمرم حلقه کرد.

اگه بگم اون لحظه واقعا به آغوشش نیاز داشتم دروغ نگفتم. چشمامو بستم و اون موقع بود که سیل اشکام سرازیر شد. یه کم که گذشت منو از خودش جدا کرد و گفت:

ـ چرا حرف نمی زنی تخلیه بشی؟ بگو عزیزم.

ـ شاهرخ؟ 

ـ جونم؟ بگو

ـ دوست داشتم... دوست داشتم...

هق هق گریه اجازه نداد بقیه ی حرفمو بزنم. شاهرخ با دستاش تند تند اشکامو پاک می کرد و با حرفاش سعی می کرد آرومم کنه.

ـ می دونم چی می خوای بگی، پس خواهشا این قدر خودتو اذیت نکن. آروم باش.

بهش نگاه کردم، خدای من! با این که چشماش خیس بود؛ ولی پر از شوق و خواستن بود. نتونستم طاقت بیارم و دست راستمو بلند کردم گذاشتم روی صورتش.

ـ ببخشید.

دو تا دستامو گرفت و بوسید.

ـ برو لباساتو عوض کن.

لبخندی بهش زدم و راه افتادم سمت اتاقم.

***

لای کتابو بستم و خمیازه ای از فرط خستگی کشیدم. کش و قوسی به کمرم دادم و از روی صندلی بلند شدم. بعد از زدن مسواک اومدم که بخوابم؛ ولی در به آرومی باز شد و شاهرخ بالش به دست اومد تو.

با تعجب بهش گفتم:

ـ چیزی می خوای؟ 

ـ نچ، تو کاری به کار من نداشته باش.

ـ بله؟ اون وقت این بالش چیه؟ 

ـ هیچی، می خوام این جا بخوابم.

دستامو زدم به کمرم و یه تای ابرومو دادم بالا.

ـ بله؟ اصلا امکان نداره! بفرما برو توی اتاق خودت، زود.

ـ امکان نداره، من کاری به تو ندارم. چراغا رو خاموش کن که خیلی خوابم میاد.

ـ شاهرخ؟ زود برو، اذیت نکن خستَم.

بالششو گذاشت روی تخت و خیلی ریلکس دراز کشید و پتو رو کشید روی خودش. کفرم داشت می اومد بالا. با قدم هایی سریع خودمو رسوندم به تخت و یکی زدم روی کلَش که باعث شد از جاش بپره.

ـ مگه دیوونه شدی دختر؟ 

ـ نمی ذارم این جا بخوابی.

ـ ما الان دیگه زن و شوهر هستیم نمی دونی، بدون.

ـ خب منظور؟ 

ـ هیچی، مثل یه دختر خوب بگیر بخواب.

ـ حتما پیش تو؟ 

با شیطنت گفت:

ـ آره.

ـ خیلی پررویی، شتر در خواب بیند پنبه دانه. من که می دونم چه فکری توی سرته.

تا خواستم بالشمو بردارم برم روی کاناپه بخوابم با یه حرکت سریع دستمو کشید و محکم افتادم روی تخت.

ـ این چه کاری بود؟ 

ـ دختر حرف گوش کنی باش و بگیر بخواب.

ـ بذار برم.

ـ نمیشه، در ضمن هیچ فکری هم توی سرم نیست. پس این قدر وول نخور بذار منم بخوابم.

ـ باور کنم یعنی؟ 

ـ آره.

ـ سخته یه کم.

ـ چرا؟ 

ـ چون سابقَت خرابه.

با این حرفم صاف زل زد توی چشمام و گفت:

ـ بگیر بخواب این قدر شیطونی نکن.

هر کاری کردم نذاشت از پیشش برم و آخرش تسلیم شدم و پشت بهش خوابیدم. کمی بعد حلقه شدن دستاشو دور کمرم حس کردم و با صدای نفس هاش که به گوشم می خورد به خواب رفتم.

با تابیده شدن نور خورشید که به صورتم خورد چشمامو باز کردم غلتی زدم؛ ولی شاهرخ نبود. تا حدودی خوشحال شدم؛ چون هنوز کمی خجالت می کشیدم. با دیدن میز صبحانه از خوشحالی دستامو کوبیدم به هم و رفتم نزدیک تر، کنار میز یه یادداشت دیدم نوشته بود: "سلام عزیزم، صبحانَتو کامل بخور. برای نهار نمیام؛ چون کلی کار دارم. مواظب خودت باش."

کنار نامه یک شاخه گل رز هم گذاشته بود زیر لب با خودم گفتم:

ـ دیوونه ی دوست داشتنی من.

تا ساعت پنج عصر خودمو با درس مشغول کردم؛ ولی بعدش دیگه داشت حوصلَم سر می رفت. چند دفعه هم با شاهرخ تلفنی حرف زده بودم که گفته بود سعی می کنه تا دو ساعت دیگه خودشو برسونه خونه.

زیر لب با خودم گفتم:

ـ این طوری نمیشه، میرم پیش مهسا، شاهرخ هم از اون ور بیاد دنبالم.

به دنبال این تصمیم لباس پوشیدم و قبل از این که بزنم بیرون به شاهرخ زنگ زدم.

ـ سلام.

ـ سلام عزیزم خوبی؟ 

ـ خوبم مزاحمت شدم؟ 

ـ نه عزیزم این چه حرفیه؟ من همیشه برای تو وقت دارم. خب تعریف کن ببینم چه کارا کردی؟ 

ـ هیچی، درس خوندم تموم شد، الان هم خیلی حوصلَم سر رفته.

ـ می دونم ببخشید، تقصیر منم شد. بذار وقتی اومدم میریم بیرون، هوم؟ 

ـ ولی من الان می خواستم برم پیش مهسا.

ـ چی؟ تو هیچ جا نمیری شیدا، صبر کن تا خودم بیام.

ـ ولی شاهرخ ...

ـ ولی نداره.

ـ حواسم هست قول میدم.

ـ اصرار نکن شیدا.

یه کم صدامو نازک کردم.

ـ شاهرخ؟ 

ـ از دست تو دختر، می خوای دیوونَم کنی؟ 

ـ برم؟ 

ـ زنگ بزن تاکسی.

ـ وای مرسی!

ـ شنیدی چی گفتم؟ 

ـ آره آره کاری نداری؟ 

ـ پوف، پس خودم میام دنبالت.

ـ باشه بابای.

بدون این که جوابمو بده قطع کرد. با خوشحالی زنگ زدم به تاکسی و بعد از گذشت بیست دقیقه رسیدیم.

ـ ممنون آقا.

ـ خواهش می کنم خانم.

بعد از دادن کرایه پیاده شدم. کوچه خیلی خلوت بود. هنوز دستم به زنگ نخورده بود که یه نفر منو از پشت گرفت و با قرار دادن یه دستمال روی دهنم و استشمام بوی اِتر کم کم بی هوش شدم.

***

با گیجی و سر درد شدیدی چشم باز کردم. من کجام؟ چرا... چرا این جا تاریکه؟ الان باید خونه ی مهسا باشم. تازه یادم اومد چی شده و ترس بدی به جونم افتاد. خواستم دستمو تکون بدم؛ ولی متوجه شدم دستام و همچنین پاهام به صندلی بسته س.

با تموم توانم جیغ زدم:

ـ شاهرخ؟ کمکم کن، شاهرخ کجایی؟ 

صدای قدم های کسیو شنیدم و چشممو به در دوختم. در باز شد و شخصی وارد شد. چشمامو ریز کردم تا ببینمش؛ ولی هیچی معلوم نبود. یه کم که اومد جلوتر تازه دیدمش. چقدر قیافَش آشناست. یه کم که به ذهنم فشار آوردم تازه فهمیدم کجا دیدمش. آب دهنمو قورت دادم و با ترس گفتم:

ـ تو؟

ـ آره خودمم، خوب منو یادت مونده.

ـ چی از جون من می خوای؟ 

ـ از تو هیچی؛ ولی شاهرخ خان باید یه کم ادب بشه.

ـ اصلا تو کی هستی؟ منو از کجا می شناسی؟ چرا منو دزدیدی؟ 

ـ خیلی داری سوال می پرسی بچه، تو فقط یه وسیله هستی که آقا شاهرخ سر عقل بیاد و پولیو که ازش خواستیم بهمون بده.

ـ آهان طلبکارین ازش؟ 

ـ نه مگه برات تعریف نکرده؟ 

ـ چیو؟ 

خندید و شروع کرد به راه رفتن.

ـ به چی می خندی؟ خب بگو منم بدونم.

صدای خندَشو آورد پایین تر و دوباره اومد نزدیکم.

ـ همش تقصیر آقا شاهرخه، اگه می ذاشت همون موقع جلوی مدرسه باهات حرف بزنم این طوری نمی شد، من بهش اخطار داده بودم.

ـ ای خدا یه نفر پیدا نمیشه بگه این جا چه خبره؟! دارم دیوونه میشم.

ـ به موقعش همه چیزو می فهمی.

ـ الان می خوام بدونم.

ـ به چشمام خوب دقت کن.

صورتشو آورد نزدیک صورتم که باعث شد یه کم سرمو ببرم عقب.

ـ نترس فقط خوب نگاه کن.

با ترس بهش نگاه کردم. چشماش شبیه چشمای من بود، درست همون رنگ و همون مدل، با گیجی سرمو تکون دادم.

ـ خب که چی الان؟ 

ازم فاصله گرفت و دستاشو گذاشت توی جیبش.

ـ خیلی خری.

ـ حرف دهنتو بفهم آقای محترم.

ـ همین آقای محترم برادر ناتنی توئه.

برای چند ثلانیه مغزم هنگ کرد، چی گفت؟ برادر ناتنی؟ نه نه امکان نداره! چطوری؟ 

ـ از کجا معلوم داری راست میگی؟ چشمامون شبیه همه که باشه، این که دلیل نمیشه.

ـ مدرک هم برات دارم، فعلا همینا رو بدونی کافیه. الان میگم غذاتو بیارن. پیشنهاد می کنم مثل دخترای خوب هر کاری میگم انجام بدی و دیوونه بازی در نیاری؛ وگرنه بد می بینی.

ـ بالاخره گیر می افتی، شک نکن.

خنده ی عصبی کرد و رفت بیرون. کمی بعد یه آقایی که حسابی قیافه ی ترسناکی داشت اومد و سینی غذا رو گذاشت جلوی پاهام و منتظر موند. یه نگاه بهش کردم که یعنی با این دست و پای بسته بخورم؟ اونم فکر کنم منظورمو فهمید و اومد دستامو باز کرد و یه نگاه کرد که یعنی حواسم بهت هست، بعدش رفت بیرون. میلی نداشتم به خوردن. دلم خیلی برای شاهرخ و بقیه تنگ شده بود، حتما کلی از دستم عصبانیه. ای کاش به حرفش گوش کرده بودم و از خونه بیرون نمی رفتم. پس بگو چرا همش حواسش بهم بود؛ ولی یه سوالی که هست اینه که چرا موضوع به این مهمیو ازم پنهون کرد؟

***

ـ ای خدا چی کار کنم حالا؟ کجا رفته یعنی؟ 

ـ شاهرخ آروم باش، هنوز که چیزی معلوم نیست پسر.

ـ من مطمئنم دزدیدنش افشین.

ـ ای بابا از کجا معلوم؟ یه دقیقه آروم بگیر بذار فکر کنیم.

ـ افشین؟ 

ـ هان؟ 

ـ خونه ی عموم نرفته، الان دو ساعته هیچ خبری ازش نیست، گوشیش هم خاموشه.

ـ شاید پشیمون شده رفته خونه ی یکی از دوستاش.

ـ حرفا می زنی ها، شیدا هیچ وقت خونه ی دوستاش نرفته. تازه اگر هم بخواد بره قبلش حتما به من میگه.

ـ بذار زنگ بزنیم پلیس.

ـ کاری نمی کنن، الان میگن باید بیست و چهار ساعت از گم شدنش بگذره. اگه خبری ازش نشد تازه می گردن دنبالش. تا اون موقع من دیوونه میشم می فهی؟ 

ـ خیلی خب، آروم باش.

ـ د آخه چطوری آروم باشم؟ 

افشین بلند شد اومد نزدیکم و دستشو گذاشت روی شونَم.

ـ با هم دیگه می گردیم پیداش می کنیم.

دستمو گذاشتم روی دستش و سرمو به علامت تایید تکون دادم.

با هم به سمت ماشین راه افتادیم.

ـ شاهرخ اون پسره دیگه مزاحمت نشد؟ 

ـ سعید؟ وقتی از بیمارستان مرخص شدم دیگه نه زنگ زد نه دیدمش، چطور؟ 

افشین من من کرد و گفت:

ـ میگم شاید ... 

دستمو کوبوندم روی پیشونیم و گفتم:

ـ وای خدایا چرا به فکر خودم نرسید؟ کار خود نامردشه، مگه دستم بهش نرسه.

ـ بابا حالا من یه حدسی زدم، چرا جدی گرفتی؟ بذار اول بریم به بیمارستان ها سر بزنیم. شاید خدایی نکرده اتفاقی براش افتاده.

ـ وای وای دیگه مخم کار نمی کنه.

دیگه بیمارستانی نبودکه توی شهر نگشته باشیم طرفای چهار صبح بود که نا امید به سمت خونه حرکت کردم. وارد خونه شدم و یه راست رفتم توی آشپزخونه. لیوانی مشروب ریختم و لاجرعه سر کشیدم. قبل از این که پاهامو از آشپزخونه بذارم بیرون لیوانو پرت کردم به دیوار هزار تیکه شد. با صدای بلند فریاد زدم:

ـ لعنتی لعنتی کجایی شیدا؟ کجایی؟ 

اولین بار توی عمرم گریه کردم، اصلا حال درستی نداشتم. گوشه ی کاناپه کز کردم و دستامو گذاشتم روی سرم و با خودم زمزمه کردم:

ـ شیدا من پیدات می کنم طاقت بیار عزیزم.

همین موقع گوشیم زنگ خورد و با دیدن شماره. نفس توی سینَم حبس شد با دستایی لرزون دگمه ی سبزو فشردم.

ـ اگه دستم بهت برسه می کشمت.

ـ اوو تند نرو آقای دکتر، ما حالا حالا ها با هم کار داریم.

ـ شیدا پیشته نه؟ 

ـ چقدر باهوشی، آفرین درست حدس زدی.

ـ دستت بهش بخوره کشتمت فهمیدی؟ 

ـ خوب گوش کن ببین چی بهت میگم گل پسر، اگر از همون اول گذاشته بودی باهاش حرف بزنم الان کار به این جا نمی کشید، پس پولیو که گفتم زود حاضر می کنی؛ وگرنه من می دونم و شیدا جونت.

ـ کثافت عوضی من بهت به تو و اون پدرت باج نمیدم فهمیدی؟ 

ـ باشه هر طور خودت دوست داری. دیگه شیدا رو نمی بینی بابای.

ـ صبر کن، الو الو ...

با عصبانیت گوشیو پرت کردم روی مبل.

ـ لعنتی!

شروع کردم طول و عرض اتاقو طی کردن با خودم گفتم: "این طوری نمیشه، اگه پولو بهشون بدم از کجا معلوم بعدا دوباره زورگیری نکنن؟ نه، اصلا بهتره برم در خونشون. آره، فقط خدا کنه اسباب کشی نکرده باشن." سوییچ ماشینو برداشتم و خیلی سریع به سمت پایین شهر حرکت کردم.

***

ـ آهای یکی این درو باز کنه، با شما هستم، صدامو می شنوید؟ 

در باز شد و همون آقایی که هنوز نمی دونستم اسمش چیه اومد تو.

ـ چته؟ چرا هوار می کشی؟ 

ـ من حالم خوب نیست.

ـ خب به من چه؟ 

ـ باید برم دستشویی.

ـ نمیشه.

ـ چرا؟ 

ـ چون شاید بزنه به سرت فرار کنی.

ـ تو دیگه چه جور آدمی هستی. میگم حالم خوب نیست. تو رو خدا من باید برم.

ادامه ی حرفمو نزدم؛ چون محتویات معدَمو بالا آوردم. سردرد شدیدی به سراغم اومده بود و پشت سر هم عق می زدم.

ـ اَه اَه اَه، همه جا رو به گند کشیدی.

ـ من ... من که گفتم حالم ...

ـ باشه بابا صبر کن بگم بیان دستتو باز کنن.

به همراه خودش و چند نفر دیگه رفتم دستشویی. ته همون راهرو آبی به صورتم زدم و از ته دلم از خدا کمک خواستم.

***

از فرط خستگی و سرما چشمام داشت گرم می شد که آقا دزده اومد داخل با ناله ی خفیفی گفتم:

ـ چرا نمی ذاری من برم؟ 

ـ قبلا هم برات گفتم دیگه این قدر سوال نپرس.

ـ من اصلا حالم خوب نیست.

ـ به درک.

اشکام دونه دونه ریخت روی صورتم. اصلا دوست نداشتم از خودم ضعف نشون بدم؛ ولی توی اون شرایط هیچی حالیم نبود.

ـ تویی که ادعا می کنی برادر ناتنی من هستی، اسمت چیه؟ 

ـ سعید.

ـ خب الان پدر و مادر من کجا هستن؟ 

یه صندلی از گوشه ی اتاق برداشت و برعکس روش نشست.

ـ عرض کنم که مادر جان من و تو چهل روز پیش مرد.

سرمو بلند کردم و با نفرت بهش نگاه کردم و اونم ادامه داد:

ـ اون موقع که زنده بود همه چیزو برام گفت. منم با هزار زحمت آدرس خونتونو پیدا کردم؛ ولی آقا شاهرخ نذاشت ببینمت. می ترسید بلایی سرت بیاریم، منم لج کردم و وقتی مادرت مرد نقشه ی دزدیدنتو کشیدیم.

با گیجی بهش گفتم:

ـ من متوجه نمیشم چرا باید منو بدزدین؟ مادرم اون موقع که زنده بود نخواست منو ببینه؟ 

ـ آره می خواست ببینتت؛ ولی عمرش به این دنیا نبود. ماجراش طولانیه، می خوای بشنوی؟ 

ـ آره ولی تو که گفتی فعلا چیزی بهم نمیگی چی شد یه دفعه نظرتون عوض شد؟ 

ـ خب دیگه بهتره دیگه بدونی مخفی کاری بسه.

ادامه داد:

ـ وقتی مادرت می فهمه بارداره خیلی خوشحال میشه؛ ولی پدرت بچه دوست نداشته و از مادرت می خواد تو رو سقط کنه. اون بیچاره هم زیر بار نمیره و پدرت ترکش می کنه. آخه پدرت وضع مالی خوبی نداشته و بعد از بالا کشیدن اموال مادرت میره با یه دختری که از خودش بیست سال جوون تره ازدواج می کنه. مامان می گفت از اولش هم دنبال پول من بوده و بچه هم همش بهانه بوده. خلاصه هیچ پولی برای مادرت نمی مونه تا این که سر راه پدر من قرار می گیره و اونم مجبور میشه بخاطر خرج خودش با پدر من ازدواج کنه. شرط پدرم برای ازدواجشون هم از بین بردن توئه و این میشه که مادرت تو رو می ذاره جلوی در شیرخوارگاه و بقیَش هم خودت می دونی.

سرمو انداختم پایین و رفتم توی فکر. با خودم گفتم: "بیچاره مادرم چقدر سختی کشیده، پدر چرا منو نخواست؟ منی که هنوز به دنیا نیومده بودم چه بدی در حقش کردم آخه؟ 

ـ خب حالا زیادی نرو توی فکر.

ـ این وسط من چی کارَم؟ 

ـ پدر من یه کارخونه دار بزرگ بود که متاسفانه چند وقت پیش برشکست شد و الان هم آه در بساط نداره، وقتی فهیمد خانواده ی تو پولدارن این شد که تو رو وسیله ای برای پولدار شدن...

نذاشتم حرفشو ادامه بده.

ـ آخه آدم چقدر می تونه پست باشه؟ مگه من چه بدی در حقتون کردم؟ آخه این راه پول در آوردنه؟ متاسفم برای تویی که اسم برادرمو یدک می کشی. تو هم یکی هستی مثل پدرت، بیچاره مادر من که ...

بقیه ی حرف توی دهنم خشک شد؛ چون گونم بشدت سوخت. سرمو بلند کردم و هر چی آب دهن داشتم روی صورتش خالی کردم.

ـ ابله، خیلی بی تربیتی. نشونت میدم با کی طرفی.

درو محکم بست و رفت بیرون. با تموم توانم جیغ می زدم و گریه می کردم.

ـ خدایا چرا به دادم نمی رسی؟ 

***

هرچی زنگ خونشونو می زدم کسی درو باز نمی کرد. ناچارا رفتم زنگ خونه ی همسایشونو زدم. کمی بعد پسربچه ای درو باز کرد.

ـ سلام عمو جون، مامانت هست؟ 

ـ آره. 

دوید رفت توی حیاط و مامانشو صدا کرد.

ـ مامان؟ مامان؟ یه آقایی با شما کار داره.

خانمی با چادر گل دار توی استانه ی در ظاهر شد.

ـ بفرمایید.

ـ سلام خانم ببخشید شما از منزل آقا سعید خبر ندارین؟ 

با انگشتم به خونه اشاره کردم.

ـ نخیر، آقا سه روز پیش اسباب کشی کردن رفتن.

ـ رفتن؟ کجا؟ شما آدرسی ازشون ندارین؟ 

ـ نمی دونم کجا رفتن، آدرس هم ازشون ندارم.

همون پسربچه اومد و گفت:

ـ مامان عمو سعید رو میگه؟ اونا که رفتن محله ی ...

مادرش بهش چشم غره ای رفت و دستشو محکم کشید. به من گفت:

ـ آقا لطفا دیگه این جا نیاید شوهرم ببینه براتون بد میشه.

تا خواستم چیزی بگم رفت داخل و درو محکم بست. گوشیمو از توی جیبم در آوردم و شماره ی افشین رو گرفتم.

ـ الو؟ افشین زود تند سریع به این آدرسی که میگم بیا. 

ـ ...

ـ سوال نپرس، فقط بیا. 

ـ ...

ـ یادداشت کن. 

ـ ...

ـ نوشتی؟ 

ـ ...

ـ باشه منتظرم، فعلا.

رفتم توی ماشین نشستم و زیر لب گفتم:

ـ من مطمئنم این پسربچه یه چیزایی می دونه باید یه جوری از خونه بکشونمش بیرون و ازش آدرسو بپرسم.

سرمو گذاشتم روی فرمون ماشین و منتظر افشین شدم.

از دور ماشین افشین رو دیدم که به سمتم می اومد. پیاده شدم و براش دست تکون دادم، اومد نزدیک تر و پیاده شد.

ـ سلام.

ـ سلام چی شد؟ 

سرمو انداختم بالا و نفسو پر صدامو دادم بیرون. همه ی ماجرا رو براش تعریف کردم و در آخر اضافه کردم:

ـ حالا نوبت توئه، برو ببینم چی کار می کنی.

راه افتاد سمت خونه ی همون خانمه و کمی بعد در باز شد و پسربچه اومد بیرون. از دور دیدم که افشین روی دو تا پاهاش نشست و شروع کرد با پسره حرف زدن. از استرس زیاد مدام با پاهام می زدم به قالپاق های ماشین. دیدم که افشین دستشو کشید روی دست پسره و بهش یه چیزی داد و اومد.

ـ خب چی شد؟ 

ـ حله، بریم که شانس بدجور باهاته.

ـ آدرسو بلد بود؟ 

ـ اوهوم.

ـ کجاست؟ 

ـ این جور که پیداست یه منطقه ی پرت باید باشه، میریم پیداش می کنیم.

از خوشحالی دستامو کوبیدم به هم و گفتم:

ـ وای افشین، عاشقتم. دمت گرم داداش.

ـ اوو اشتباه گرفتی، من شیدا نیستم ها.

ـ لوس نشو دیگه.

عقب گرد کرد که بره؛ ولی پشیمون شد و گفت:

ـ شاهرخ؟ 

دستم روی دستگیره ی در خشک شد.

ـ بله؟ 

ـ میگم نمی خوای به پلیس خبر بدی؟ 

ـ نه نمی خواد، خودم کارو تموم می کنم.

ـ شر میشه ها، بذار زنگ بزنم.

ـ پوف، باشه زود باش.

بعد از تلفن کردن، سوار شدیم و به سمت خونه ی مورد نظر حرکت کردیم. هر چقدر جلوتر می رفتیم استرسم بیشتر می شد. با خودم گفتم خدا کنه بلایی سر شیدا نیاورده باشن؛ وگرنه زنده شون نمی ذارم. افشین از توی شیشه بهم اشاره کرد همین جاست. هر دو همزمان پیاده شدیم. یه نگاه به هم کردیم و من گفتم:

ـ درست اومدیم؟ 

یه نگاه به آدرس کرد و گفت:

ـ آره دیگه، اینم همون صندوق پستیه که پسربچه می گفت.

ـ وای وای، یعنی الان شیدا اون توئه؟ 

با تکون دادن سرش حرفمو تایید کرد.

ـ افشین من می خوام برم داخل.

ـ دیوونه شدی؟ شاید مسلح باشن، بذار الان پلیس ها می رسن.

ـ تا همین جاش هم زیادی صبر کردم، من میرم تو همین جا بمون.

با قدم هایی بلند به سمت خونه راه افتادم که افشین از پشت دستمو گرفت و منو برگردوند سمت خودش.

ـ خریت نکن شاهرخ، خطرناکه!

ـ شیدا اون توئه می فهمی؟ الان به کمک من احتیاج داره.

ـ می دونم؛ ولی چند دقیقه دیگه صبر کن. این کار تو نیست.

دستمو از توی دستش کشیدم و بی توجه بهش سعی کردم از دیوار برم بالا.

ـ شاهرخ؟ با توام دیوونه الان می افتی.

سرمو چرخوندم و به پایین نگاه کردم.

ـ خفه افشین، ببین من میرم فقط هوامو داشته باش.

ـ تو آخر منو سکته میدی با این کارات.

به لبه ی دیوار که رسیدم که نگاه به داخل خونه کردم. از دور چند نفرو دیدم که نگهبانی می دادن. ارتفاع زیاد نبود؛ بنابراین از همون جا خودمو پرت کردم پایین و پشت درخت ها پنهان شدم.

***

ـ شاهرخ؟ کمک! تو رو خدا، شاهرخ؟ یکی منو از این جا نجات بده.

هق هق گریَم همراه با صدای جیغم مخلوط شده بود. جوری که حس کردم الان دیوارها می ریزه پایین. یهو در بشدت باز شد و سعید اومد داخل.

ـ خفه خون می گیری یا یه تیر حرومت کنم؟ 

ـ کثافت عوضی، آشغال حالم ازت به هم می خوره.

اومد نزدیک صندلی و موهامو گرفت توی دستش و کشیدشون که باعث شد جیغم بره هوا.

ـ ببین دختر، من اعصاب آن چنانی ندارم، یهو دیدی زد به سرم و یه بلایی سرت آوردم.

ـ ولم کن عوضی، ولم کن.

یه کم دیگه موهامو کشید و بعد ولشون کرد. قلبم از این همه بیچارگی گرفت و زیر لب گفتم:

ـ شاهرخ کجایی پس؟ من دیگه نمی تونم تحمل کنم، طاقتم طاق شده.

یهو یه روزنه توی قلبم به وجود اومد. یه حسی بهم می گفت نزدیکه، همین جاست. نجاتت میده. هیچ وقت حسم بهم دروغ نمی گفت. کاملا حضورشو احساس می کردم. لبخند محوی روی لبم نشست.

سعید هنوز توی اتاق بود و پشت سر هم سیگار می کشید و چیزهایی زیر لب زمزمه می کرد که من متوجه نمی شدم. صداهایی از توی حیاط می اومد. سعید از اتاق رفت بیرون بدون این که درو ببنده. کمی بعد دوباره اومد داخل.

ـ لعنتی می کشمت.

وحشت کردم، این چی می گفت؟ اومد نزدیکم و دست و پاهامو باز کرد و از روی صندلی بلندم کرد.

ـ کجا میریم؟ 

ـ خفه شو.

ـ ولم کن.

ـ میگم خفه شو، شاهرخ خان ردمونو زده و پلیس خبر کرده.

از خوشحالی می خواستم گریه کنم، همین طور که دستامو از پشت بسته بود به طرف یه راهروی باریک رفتیم. به چند نفر اشاره ای کرد و اونا هم دریو باز کردن. الان وقتش بود. جیغ کشیدم. سعید دستشو گذاشت روی دهنم؛ ولی دستشو گاز گرفتم و توی یه حرکت ناگهانی از زیر دستش فرار کردم. با تموم جونی که برام مونده بود به سمت در خروجی دویدم و اونم دنبالم می اومد. برگشتم عقب و دیدم فاصله ی زیادی باهام نداره. فریاد زدم:

ـ شاهرخ، شاهرخ.

دیدمش، آره خودش بود، اشتباه نمی کردم، تا منو دید از پشت درخت ها اومد بیرون و دوید به طرفم. داشتم بهش نزدیک می شدم که یکی از پشت پاهامو گرفت و با مخ خوردم زمین. برگشتم دیدم سعیده. با اون یکی پام که آزاد بود یکی زدم توی صورتش. آخی گفت و صورتش از درد جمع شد. سعی کردم بلند بشم؛ ولی لامذهب با دستش پاهامو سفت گرفته بود.

شاهرخ بهمون رسید و رفت به طرف سعید و یه مشت حوالَش کرد. با پاهاش هم چند تا ضربه به پهلوش زد. حالا که آزاد شده بودم بلند شدم ایستادم و رفتم پشت یکی از درخت ها پناه گرفتم. خدا خدا می کردم آقایون پلیس زودتر از راه برسن و ما رو از این وضعیت نجات بدن. دوباره نگاه کردم به شاهرخ، داشت می کشتش. داد زدم:

ـ شاهرخ بسه کشتیش.

نه تنها صدامو نشنید بلکه با قدرت بیشتری زدش. فایده نداشت. رفتم کمرشو گرفتم و یه کم از سعید دورش کردم.

ـ شاهرخ؟ بسه تو رو خدا.

صدای نفس زدنشو می شنیدم. پشت دستشو گذاشت روی دهنش و زیر لب گفت:

ـ آشغال عوضی، کثافت.

همین جور داشت فحش می داد. دستامو از کمرش جدا کردم و صداش کردم:

ـ شاهرخ؟ 

با صدای من برگشت به طرفم. خون جلوی چشمشو گرفته بود؛ ولی کم کم رنگ نگاش عوض شد و جاشو به مهربونی داد.

ـ شیدا؟

هر دومون همزمان رفتیم توی بغل هم. سرمو گذاشته بودم روی سینَش و فقط گریه می کردم. اونم حالش بهتر از من نبود؛ ولی با حرفاش سعی می کرد آرومم کنه.

ـ عزیزم، گلم، هیس آروم باش، من این جام عزیزم، آروم.

چقدر بهش احتیاج داشتم. چقدر دلتنگش بودم. سرمو از روی سینَش بلند کردم تا ببینمش که از پشت سر دیدم سعید چاقو به دست داره میاد به طرفش. جیغی کشیدم و شاهرخ زودتر از من عکس العمل نشون داد و بغلم کرد و پرت شدیم روی زمین. همه ی این اتفاقات ده ثانیه هم طول نکشید. سرمو از بین دستای شاهرخ جدا کردم که ببینم زنده ایم یا به دیار باقی شتافتیم؟ که چند تا از پلیس ها رو دیدم دارن به سعید دستبند می زنن. ظاهرا قبل از این که به شاهرخ ضربه بزنه دستگیرش کرده بودن. من و شاهرخ بلند شدیم؛ ولی من نایی نداشتم که راه برم، مثل این بود که پاهام فلج شده باشه. 

ـ شیدا عزیزم، بشین همین جا الان می برمت توی ماشین.

اینو گفت و رفت پیش جناب سرگرد، مثل بید می لرزیدم و دندونام می خورد به هم. سردم نبود، هر وقت می ترسیدم یا استرس بهم وارد می شد این حالت بهم دست می داد. شاهرخ بعد از این که کمی با جناب سرگرد حرف زد اومد پیشم و با نگرانی گفت:

ـ شیدا حالت خوبه؟ چرا داری می لرزی؟ 

فقط نگاش کردم و هیچی نگفتم. حالمو فهمید و توی یه حرکت ناگهانی از روی زمین کنده شدم.

ـ الان می برمت بیمارستان، گلم نترس من این جام.

ـ صداش و حرفاش بهم آرامش داد. یه کم از لرزشم کم شد. سرمو فرو کردم توی سینَش و اونم منو یه کم جا به جا کرد تا راحت توی بغلش جا بشم. چشمامو بستم و سعی کردم به چیزی فکر نکنم. شاهرخ در ماشینو باز کرد و منو نشوند صندلی عقب و خودشم اومد نشست، توی همون حالت هم بغلم کرد.

ـ افشین اون پتو رو از صندوق عقب بده.

ـ حالش خوبه؟ 

ـ نه، داره می لرزه، باید بریم بیمارستان، زود باش.

حلقه شدن دستای شاهرخ روی شونه هام و بعدش حرکت ماشین، دیگه چیزی نفهمیدم و تقریبا بیهوش شدم.

لای چشمامو باز کردم و چند بار پلک زدم. سرمو چرخوندم سمت راست و شاهرخ رو دیدم. دستامو گرفته بود و سرش روی تخت بود. آروم دستشو لمس کردم که فورا سرشو بلند کرد.

ـ بیدار شدی؟ 

ـ از کی این جا هستیم؟ 

ـ چند ساعتی میشه. بهتری؟ 

ـ آره.

از روی صندلی بلند شد و کنارم روی تخت نشست. صورتشو آورد نزدیک تر و پیشونیمو بوسید. ازم فاصله گرفت و گفت:

ـ شیدا نمی دونی چقدر دلم برات تنگ شده بود.

لبخندی زدم و گفتم:

ـ منم همین طور.

دستمو گرفت توی دستش و شروع کرد به نوازش کردن. توی حال خودمون بودیم که در باز شد و دکتر به همراه یه پرستار وارد شد. شاهرخ هم سریع خودشو جمع و جور کرد.

بعد از معایناتی که دکتر انجام داد بهم گفت که می تونم برم خونه. به کمک شاهرخ لباس پوشیدم. از تخت اومدم پایین. یه لحظه سرم گیج رفت و شاهرخ اومد و منو به سمت خودش کشید. آهسته رفتیم بیرون. در ماشینو باز کرد. اول من نشستم بعد خودش. هنوز فرصت نشده بود ازش بپرسم که سعید و بقیه ی افرادش چی شدن. در طول مسیر هیچ کدوم حرف نزدیم. رسیدیم و شاهرخ اومد درو باز کرد و بعدش کمکم کرد بریم بالا. کلیدو در آورد و درو باز کرد و رفت عقب تا من برم تو. اولین قدمو که گذاشتم تازه فهمیدم چقدر دلم برای این خونه تنگ شده. انگار سال ها سفر بودم و تازه برگشتم این جا. بازم اون بغض لعنتی اومد سراغم و بلاتکلیف اون وسط ایستادم.

ـ نمی خوای بشینی؟ 

دقیقا ایستاده بود پشت سرم و این جمله رو توی گوشم گفت. بدون این که برگردم گفتم:

ـ چرا.

پالتومو درآوردم و نشستم روی مبل. شاهرخ هم رفت توی آشپزخونه و منم سرمو تکیه دادم به پشت مبل و چشمامو بستم.

صدای پاهاشو که شنیدم چشمامو باز کردم. اومد و درست کنارم نشست. خم شدم به طرف جلو و دستامو توی هم قلاب کردم.

ـ شاهرخ من یه معذرت خواهی بهت بدهکارم.

پاهاشو انداخت روی هم و گفت:

ـ می شنوم.

ـ من نباید... نباید اون روز می رفتم بیرون. باید به حرفت گوش می کردم و صبر می کردم تا بیای، ببخشید.

بهش نگاه کردم. ظاهرا آروم بود؛ ولی از عمق چشماش غم می بارید.

ـ بهم یه قولی بده.

ـ چی؟ 

ـ هیچ وقت بدون من جایی نرو.

می فهمیدمش، حق داشت. تقصیر خودم بود که این اتفاق پیش اومد. چشمامو به علامت تایید باز و بسته کردم. خیالش راحت شد. اینو از نفسی که از سر آسودگی کشید فهمیدم. سرم پایین بود که حس کردم نزدیکم شد. سر برگردوندم و دیدم بله توی فاصله ی یه سانتیم نشسته. اول دستاشو خیلی آروم روی گونَم کشید بعد رفت سراغ چونَم. انگشتشو کشید روی لب هام. بیقرار بود؛ ولی من نمی خواستم، الان وقتش نبود. سرشو آورد نزدیک و خواست منو ببوسه؛ ولی سرمو بردم عقب. تعجب کرد و دستش توی هوا موند. 

ـ من نمی تونم، الان نه.

ناراحت شد؛ ولی لبخند مهربونی زد و دوباره اومد جلو خواستم بکشم کنار که نذاشت.

ـ نترس فقط می خوام بغلت کنم.

و منو کشید توی بغلش. توی اون شرایط فقط به آغوشش احتیاج داشتم نه چیز دیگه ای. اونم انگاری فهمیده بود چی می خوام. کمی بعد ازم جدا شد و توی چشمام زل زد.

ـ برو بخواب قشنگم.

باشه ای گفتم و رفتم توی اتاقم روی تخت دراز کشیدم؛ ولی خوابم نمی برد، هنوز یه ترس مبهم توی وجودم بود. بالاخره بعد از کلی این دنده اون دنده شدن چشمام گرم شد.

***

حولَمو برداشتم و رفتم تا یه دوش بگیرم. بعد از نیم ساعت اومدم بیرون و لباس پوشیدم. موهامو خشک کردم و با کش بالای سرم بستم. خیلی گرسنَم بود. اومدم بیرون و تا خواستم وارد آشپزخونه بشم شاهرخ از پشت سر صدام کرد:

ـ شیدا؟ 

برگشتم و دیدمش اوو چه تیپی هم زده بود.

ـ بله؟ 

ـ حاضر شو باید بریم کلانتری.

ناخودآگاه استرس گرفتم.

ـ برای چی؟ 

ـ نترس عزیزم، فقط می خوان ازت چند تا سوال بپرسن، همین.

ـ باشه، صبر کن الان آماده میشم.

اومدم از کنارش رد بشم که بازومو گرفت. بدون حرف بهش نگاه کردم.

ـ راستی زیادی خوش تیپ نکن.

سرمو یه طرفی کردم و گیج بهش زل زدم.

ـ مگه گرسنَت نیست؟ 

ـ خب این چه ربطی به تیپ زدن من داره؟ 

ـ آخه بعدش می خوام ببرمت یه شام خوشمزه بهت بدم.

دلم برای اذیت کردنش تنگ شده بود، هوس کرده بودم یه کم شیطنت به خرج بدم.

ـ باشه، حالا برم؟ 

دستمو آزاد کرد.

ـ برو.

دویدم تو اتاق و درو بستم. خب صبر کن ببینم، آهان، کمد لباس هامو باز کردم و یه مانتوی سفید برداشتم. شلوار جین مشکی و روسری سفید صورتیمو هم برداشتم و مشغول پوشیدن لباس هام شدم. خب اینم از این. حالا می مونه یه کم آرایش. بعد از این که کارم تموم شد یه نگاه به خودم کردم. راضی بودم. کیفمو برداشتم و اومدم بیرون هر چی چشم چرخوندم ندیدمش. صدای زنگ گوشیم بلند شد. از توی کیفم خارجش کردم.

ـ الو؟ 

ـ بیا پایین منتظرم.

ـ باشه.

کفشامو پوشیدم و بدو بدو رفتم پایین و نشستم توی ماشین. منتظر بودم بگه چرا این طوری لباس پوشیدی؛ ولی در کمال تعجب لبخند به لب داشت.

ـ الان عصبانی نیستی؟ 

ـ نه، چرا عصبانی باشم؟ 

دست راستمو آوردم بالا و چرخوندمش.

ـ آخه ... آخه ...

ـ مثل فرشته ها شدی.

ذوق مرگ شدم از تعریفش و یه لبخند گشاد زدم و براش عشوه اومدم.

ـ بودم.

قهقهه ای زد و گفت:

ـ کار خودتو سخت تر کردی.

ـ منظور؟ 

ـ اگه کسی امشب چپ بهت نگاه کنه، من می دونم و اون.

سرخوش خندیدم و شاهرخ هم لبخند به لب راه افتاد.

داشتم برای جناب سرگرد توضیحات لازمو می دادم که در اتاق باز شد و یکی از نگهبان ها اومد تو و پاهاشو کوبید به هم.

ـ جناب سرگرد بیارمش تو؟ 

ـ آره.

سعید به همراه یکی از نگهبان ها اومد و من از روی صندلی بلند شدم و کیفمو سفت گرفتم توی دستم.

ـ خودشه جناب سرگرد، خودشه.

ـ آروم باشید خانم، بنشینید.

سعید خیلی خونسرد نشست؛ ولی من همچنان سرپا بودم.

ـ خانم؟ 

برگشتم و به چهره ی سرگرد نگاه کردم، تا حدودی سعی کردم به خودم مسلط بشم و نشستم.

ـ آقای سعید رضایی، این طور که توی پروندَت نوشته شده یه بار به علت حمل مواد مخدر به زندان افتادی. برات درس عبرت نشد که این دفعه دست به آدم ربایی زدی؟ 

سعید ساکت بود و هیچی نمی گفت. بعد از دقایقی هر چیزیو که به من گفته بود برای سرگرد هم تعریف کرد. گلوم خشک شده بود و می لرزیدم. یه کم آب خوردم؛ ولی بازم دستام داشت می لرزید. سرگرد حالمو فهمید و گفت می تونم برم. تا درو باز کردم شاهرخ خودشو بهم رسوند و گفت:

ـ چی شد؟ چی ازت پرسیدن؟ 

ـ هیچی براشون تعریف کردم چی ...

ـ چرا داری می لرزی؟ دستات چرا سرده؟ 

ـ میشه منو از این جا ببری؟ 

ـ بیا بریم عزیزم.

دستمو گرفت و رفتیم بیرون. با استنشاق هوای تازه یه کم حالم بهتر شد.

ـ خوبی؟ 

ـ آره، داشتم خفه می شدم اون تو.

در ماشینو باز کرد و اشاره کرد سوار بشم. خودشم اومد نشست.

ـ من خیلی گشنمه ها.

ـ فدات شم، الان میریم یه جای توپ با کلی غذای خوشمزه.

خندیدم، یه آهنگ ملایم گذاشت و رفتیم به سمت رستوران مورد نظر.

***

دو هفته از اون قضیه گذشت و سعید طی حکمی که دادگاه صادر کرد به چند سال زندان محکوم شد. حال منم به مراتب بهتر شده بود و برگشته بودم به زندگی عادی؛ ولی چیزی که این وسط برام سوال شده بود این بود که شاهرخ این اواخر خیلی ناراحت بود. کمتر حرف می زد و بیشتر توی اتاقش بود. چند دفعه ای هم ازش سوال کردم که مشکلی داری؟ ولی با سکوتش مواجه شدم. 

شب بود و داشتم تست می زدم؛ ولی همه ی حواسم پیش شاهرخ بود، این که امشب سر میز شام یه جوری به حرف بیارمش. با این تصمیم بلند شدم. می خواستم تا حد امکان به خودم برسم. تاپ و دامنی فیروزه ای پوشیدم و موهامو صاف کردم و ریختم روی شونَم. یه برق لب هم زدم و با رضایت رفتم تا شامو گرم کنم. مشغول چیدن میز بودم که صدای چرخش کلیدو شنیدم. دستی به لباسم کشیدم و رفتم جلوی در. در باز شد و اومد تو.

ـ سلام، خسته نباشی.

متعجب از نوک پا تا فرق سرم نگام کرد و گفت:

ـ سلام خانم، ممنون تو هم خسته نباشی.

رفتم جلو و گونَشو بوسیدم. وقتی ازش فاصله گرفتم چشماش چهار تا شده بود. حقم داشت. اولین بار بود که خودم پیش قدم می شدم.

ـ تا دستاتو بشوری و لباستو عوض کنی شامو می کشم.

بدون این که چشم ازم برداره باشه ای گفت و رفت. خندَم گرفته بود از قیافَش. همه چیزو آماده گذاشتم روی میز و منتظر شدم. کمی بعد آراسته و مرتب اومد نشست و منم نشستم.

ـ به به چه بویی، دستت درد نکنه.

ـ بخور ببین دوست داری؟

ـ مگه میشه دوست نداشته باشم؟ 

لبخندی زدم و مشغول خوردن غذا شد. خیلی آروم و ریلکس. همین جور داشتم نگاش می کردم که سرشو بلند کرد.

ـ این جوری نگاه نکن شیطون، بذار غذامو بخورم.

هول و دستپاچه قاشقو برداشتم و کمی سوپ کشیدم.

ـ باشه بخور.

بازم ناراحتی از صورتش پیدا بود؛ ولی جلوی من سعی می کرد خوشحال باشه. بعد از جمع کردن میز دو تا نسکافه ریختم و رفتم پیشش. مشغول فیلم دیدن بود که با دیدن من سرشو بلند کرد و لبخند زد.

ـ خسته میشی، بیا بشین دیگه.

ـ یه شام درست کردن که این حرفا رو نداشت؛ ولی دیگه اینا رو خودت می شوری.

به فنجون ها اشاره کردم.

ـ ای به چشم.

نسکافشو برداشت و شروع کرد به خوردن. بعد از حدود ده دقیقه طاقتم تموم شد و رفتم کنارش نشستم. فنجونو ازش گرفتم و گذاشتم روی میز. با تعجب برگشت بهم نگاه کرد.

ـ شاهرخ؟ 

ـ جانم.

ـ یه سوالی بپرسم راستشو میگی؟ 

ـ معلومه.

ـ از چیزی ناراحتی؟ 

با انگشتش پیشونیشو خاروند و گفت:

ـ نه عزیزم.

ـ داری دروغ میگی.

ـ چرا باید بهت دروغ بگم؟ 

سرشو برگردوند سمت تی وی. با دستم چونَشو گرفتم و دوباره برگردوندم سمت خودم.

ـ تو چشمام نگاه کن و بگو چیزی نیست.

توی چشمام نگاه کرد؛ ولی چیزی نگفت. پس حدسم درست بود. یه چیزی هست؛ ولی نمی خواد بگه.

ـ شیدا پاشو برو سر جات بشین، شیطونی نکن.

ـ چی؟ دارم ازت سوال می پرسم اون وقت ت...

ـ میگم برو سر جات.

ـ نمیرم.

و خودمو بیشتر بهش چسبوندم. غافل از این که بدونم این کارم چه عواقبی برام داره.

ـ شیدا؟ 

ـ بله؟ چیه؟ دوست دارم همین جا بشینم، حرفیه؟ 

برای این که بیشتر حرصشو در بیارم دستامو گذاشتم توی دستش. سرشو گرفت بالا و در یه حرکت ناگهانی بلند شد ایستاد. وحشت زده بهش نگاه کردم.

ـ چته تو؟ 

ـ شیدا ببین شیطونی نکن، اون وقت ممکنه ... ممکنه ...

ـ ممکنه چی؟ هان؟ اصلا تو معلوم هست چته؟ دو هفته س یه کلمه باهام حرف نزدی. از سرکار که میای میری تو اتاقت بیرون هم نمیای. خب منم آدمم، خسته شدم. همش فکر می کنم از دست من ناراحتی؛ ولی هر چی فکر می کنم به نتیجه ای نمی رسم. باشه، اصلا دیگه کاری بهت ندارم.

بلند شدم و هنوز قدمی برنداشته بودم که از پشت منو گرفت.

ـ نه دیگه، حالا که تا این جا اومدی راه فرار نداری.

برگشتم و به چشماش زل زدم. بیقرار بود و چشماش خمار. دستمو سفت گرفت و برد توی اتاقش و درو بست. چسبوندم به دیوا، تک تک اجزای صورتمو نگاه کرد و چشمامو بوسید.

ـ شیدا؟ 

ـ ب... بله؟

ـ تو زن منی مگه نه؟ 

سرمو به معنای آره تکون دادم.

ـ خودتم تایید کردی پس مشکلی نیست.

ـ منظورت چیه؟ 

ـ واضحه.

رفت به طرف گردنم و شروع کرد به بوسیدن.

ـ شاهرخ؟ بسه، با توام.

سرشو بلند کرد و گفت:

ـ به من اعتماد داری؟ 

بدون تردید گفتم: 

ـ آره.

چشماش خندید، لبخندی زد و گفت:

ـ پس ازم نترس.

آب دهنمو قورت دادم. اومد جلو و داغی لب هاشو حس کردم. با خشونت داشت لب هامو می خورد. خودمم داشتم همراهیش می کردم. ازم جدا شد و رفت سراغ گردنم. از روی زمین بلندم کرد و انداختم روی تخت.

ـ شیدا نترس، آروم باش.

هر دو نفس نفس می زدیم. توی چشماش هزار تا حرف بود و از همه بیشتر بیقراریش. به خودم کمی مسلط شدم و چشم ازش گرفتم و دگمه های پیراهنشو باز کردم و ...

***

وقتی چشم باز کردم همه چیز یادم اومد. خجالت زده سر جام نیم خیز شدم. شاهرخ توی اتاق نبود. لباس هام کف اتاق ریخته بود. گوشه ی لبمو به دندون گرفتم و بلند شدم. بعد از گرفتن دوش آب گرم اومدم بیرون که گوشیم زنگ خورد. با دیدن شماره ی شاهرخ لبخندی زدم و شرمگین جواب دادم:

ـ سلام.

صدای خوشحالش از پشت تلفن به گوش رسید.

ـ به به، سلام خانم خانما، بیدارت کردم؟ 

ـ نه بیدار بودم.

ـ خوبی عزیزم؟ 

ـ اوهوم، تو خوبی؟ 

ـ عالی، بهتر از این نمیشه، ببینم صبحانه خوردی؟ 

ـ نه هنوز، الان میرم می خورم.

ـ شیدا؟ 

ـ بله؟ 

ـ بابت دیشب، امـــم ...

نفس عمیقی کشید و ادامه داد:

ـ ببخشید، دست خودم نبود.

مطمئن بودم گونه هام از خجالت سرخ شده.

ـ امــــم، نهار چی دوست داری درست کنم؟ 

خندید.

ـ خوب بلدی بحثو عوض کنی ها، نمی خواد زحمت بکشی عزیزم.

ـ نه زحمت کجا بود؟ بگو چی دوست داری؟

ـ هر چی درست کنی خوبه.

ـ باشه.

ـ ظهر می بینمت پس.

ـ باشه، فعلا.

ـ ممنون خانمی، خداحافظ.

ـ خداحافظ.

این قدر انرژی داشتم که نمی دونستم چطوری تخلیَش کنم. برای نهار می خواستم سنگ تموم بذارم، وقتی سر بلند کردم و ساعتو دیدم کارامو با عجله ی بیشتری انجام دادم؛ چون به اومدنش چیزی نمونده بود.

***

شب بود و داشتم با لپ تاپم وب گردی می کردم که شاهرخ آهسته وارد شد. منی که نیم خیز بودم صاف نشستم.

ـ چی کار می کنی؟ 

ـ هیچی، یه کم دارم گشت می زنم توی نت.

اومد نشست کنارم و دستشو حلقه کرد دور کمرم.

ـ شاهرخ راستی از عمو اینا چه خبر؟ 

ـ هر دوتاشون؟ 

ـ آره.

ـ خانوادگی رفتن دبی.

ـ واقعا؟ چرا بی خبر؟ 

ـ بی خبر هم نبود. وقتی اون اتفاق برات افتاد چند دفعه سراغتو گرفتن که من گفتم رفتی پیش دوستت؛ چون حالش خوب نیست.

ـ اونا هم باور کردن.

ـ بسختی، آره، وقتی هم مهسا زنگ می زنه بهت و می بینه گوشیت خاموشه کلا بی خیال میشه؛ ولی برات خط و نشون کشید.

آهسته خندیدم.

ـ مطمئنم وقتی برگرده سر به تنم نمی ذاره.

ـ جرات داره چیزی بهت بگه اون وقت با من طرفه.

یه کم دیگه هم حرف زدیم و شاهرخ پیشنهاد داد برای شام بریم بیرون. مقابل هم نشسته بودیم و داشتم با اشتها غذامو می خوردم. همیشه عاشق کباب کوبیده بودم.

ـ شیدا یواش تر.

ـ خیلی خوشمزه س خب.

اخمی کرد و گفت:

ـ آروم تر بخور.

ـ چشم.

اخماش باز شد؛ ولی همچنان جدی بود. بعد از خوردن غذا پیشنهاد کرد بریم قدم بزنیم. از خدا خواسته قبول کردم. دست در دست هم داشتیم راه می رفتیم.

ـ شیدا؟

برگشتم بهش نگاه کردم. بدجور توی فکر بود.

ـ بله؟

ـ من من باید یه سفر برم هلند.

دستمو از دستش آزاد کردم و از حرکت ایستادم و بهش زل زدم. دوباره دستامو گرفت و گفت:

ـ بیا.

دوباره راه افتادیم.

ـ یعنی چی؟ 

ـ ضروریه، حتما باید برم.

ـ پس من چی؟ 

دستمو محکم تر گرفت.

ـ نمیرم تا عمو اینا برگردن، بعد چند روزی باید بری پیششون.

حدسم داشت به یقین تبدیل می شد. پس علت ناراحتی های اخیرش هم بخاطر اینه.

ـ میشه بگی ماجرا چیه؟ 

ـ فعلا نه.

ـ به خدا شاهرخ بخوای مثل دفعه ی پیش پنهون کاری کنی م...

انگشت اشارَشو گذاشت روی لبم و وادار به سکوتم کرد.

ـ به موقعش میگم برات. صبر داشته باش.

وقتی رسیدیم خونه بدون هیچ حرفی پیاده شدم. 

لباس هامو عوض کردم و خزیدم زیر پتو. فعلا از دستش دلگیر بودم و نمی خواستم باهاش حرف بزنم. چند دقیقه بعد حضورشو کنار تخت حس کردم. چشمامو بستم و خودمو به خواب زدم.

ـ می دونم بیداری، در ضمن کسی با این سرعت خوابش نمی بره.

بازم تکون نخوردم که پتو از روم کنار زده شد. مجبوری بلند شدم و چشمامو باز کردم.

ـ اصلا خوشم نمیاد قهر می کنی.

ـ من قهر نیستم.

ـ پس این لوس بازیا چیه؟ 

ـ کو لوس بازی؟ فقط خوابم میاد، همین.

ـ چرا اومدی این جا؟ 

ـ پس کجا برم؟ 

با دست به اتاق خودش اشاره کرد.

ـ فعلا که خیلی خوابم میاد، شب بخیر.

اینو گفتم و خواستم دراز بکشم؛ ولی دستمو کشید و بلندم کرد.

ـ اِ اِ اِ شاهرخ، ولم کن.

ـ ساکت!

ـ چرا همچین می کنی تو؟ زده به سرت.

رسیدیم توی اتاقش و منو برد کنار تختش.

ـ همین جا می خوابی.

اخمی کردم و دستمو از دستش آزاد کردم.

ـ خودخواه.

ـ باشه من خودخواه، حالا هم بگیر بخواب.

رفت سمت کمدش و منم بدون این که بهش نگاه کنم دراز کشیدم و پشتمو بهش کردم، کمی بعد اونم اومد و کنارم دراز کشید. یه کم توی سکوت گذشت. با صدای آرومی ازش پرسیدم:

ـ حالا دقیقا کی میری؟ 

ـ فردا میرم برای تهیه بلیت.

آهی کشیدم.

ـ هنوزم نمیگی چی شده که می خوای بری؟ 

ـ چرا میگم؛ ولی حالا نه، توی یه موقعیت مناسب تر.

چرخیدم سمتش و دستمو گذاشتم زیر سرم.

ـ مثلا الان موقعیت مناسب نیست؟ 

همین طور که طاق باز خوابیده بود جواب داد:

ـ نه.

منم مثل خودش خوابیدم و دیگه چیزی نگفتم.

***

شاهرخ با کارها و رفتارش همش سعی می کرد منو بخندونه؛ ولی من ته دلم دلشوره داشتم و ازش ناراحت بودم؛ ولی با این اوصاف بخاطر حفظ ظاهر هم که شده می خندیدم. 

عمو اینا برگشتن و وقتی از ماجرای رفتنش مطلع شدن کلی تعجب کردن و مدام ازش می پرسیدن چرا می خوای بری؟ چیزی شده؟ کسی طوریش شده؟ شاهرخ هم می خندید و می گفت کار دارم اون جا، حالا من موندم این چه کاریه که به من نمیگه.

از صبح مشغول تمیز کردن خونه بودم، خیلی خسته شدم و حالا هم نوبت اتاق ها بود. بعد از تمیز کردن اتاق خودم رفتم سراغ اتاق شاهرخ، وقتی داشتم وسایل روی عسلی تختشو برمی داشتم یه پاکت دیدم. از ظاهرش چیزی متوجه نشدم. حس کنجکاویم بدجور تحریک شد. درشو باز کردم. کاغذو کشیدم بیرون، معلوم بود جواب یه آزمایشه؛ چون همش گروه خونی و اینا توش نوشته بود و خطش هم انگلیسی بود. هر چی دقت کردم چیزی نفهمیدم. با خودم گفتم: "یعنی این برگه مال شاهرخه؟ نه نه امکان نداره. اون که چیزیش نیست. خدایا پس این چیه؟" 

ـ چی کار می کنی؟ 

پاکت از دستم افتاد روی زمین. دستمو گذاشتم روی قلبم و برگشتم عقب.

ـ ترسیدم.

ـ این چی بود دستت؟ 

ـ هیچی دا... داشتم اتاقتو ...

بقیه ی حرفام توی دهنم نمی چرخید.

خم شد و پاکتو برداشت. یه نگاه بهش کرد و دوباره گذاشتش روی عسلی. با چشمای غمگین بهم نگاه کرد.

ـ چیزی هم ازش فهمیدی؟ 

ـ نه.

نفس آرومی کشید.

ـ شاهرخ؟ 

ـ جونم.

ـ این چی بود؟ 

ـ هیچی عزیزم، دستت درد نکنه خیلی تمیز شده این جا.

ـ بحثو عوض نکن، میگم چی بود.

ـ منم گفتم هیچی، برگه آزمایش یکی از دوستامه که گفت رفتم هلند نشون دکترا بدم.

ـ داری دروغ میگی.

ـ شیدا؟

اشک توی چشمم جمع شد خواستم از کنارش رد بشم که نذاشت.

ـ کجا؟ 

ـ میرم درس بخونم.

درست مقابلم ایستاد و دو تا دستاشو گذاشت روی صورتم.

ـ بخوای این جوری کنی که من یه دقیقه هم دوام نمیارم اون جا.

ـ من دلم برات تنگ میشه.

یه کم سکوت کرد و منو کشید توی بغلش.

ـ فکر می کنی من دلم تنگ نمیشه؟ می دونی چقدر دارم عذاب می کشم؟ نمی تونم ازت دور باشم؛ ولی مجبورم برم.

ـ چرا مجبوری؟ خب نرو.

ـ نمیشه عزیزم، برم بهتره.

منو جدا کرد از خودش و صاف زل زد به چشمام.

ـ ولی زودی برمی گردم، خب؟ دیگه گریه نکن.

زورکی لبخند زدم.

ـ باشه.

پیشونیمو بوسید و گفت:

ـ آفرین، حالا هم برو دستاتو بشور مهمون داریم.

ـ مهمون؟ کی؟ 

ـ می شناسیش، طبق معمول افشین.

ـ اوف، همچین گفتی مهمون گفتم کیه حالا؟ باشه. پس من میرم لباسامو عوض کنم.

ـ برو گلم.

***

دقیقا شاهرخ برای هفته ی بعد بلیت تهیه کرده بود. سر کلاس نشسته بودم؛ ولی اصلا حواسم به درس و معلم نبود. چند دفعه هم دبیر ریاضی بهم تذکر داد؛ ولی بازم بعد از چند دقیقه حواسم پرت می شد.

قبل از این که کلیدو توی قفل بچرخونم صدای مکالمه ی شاهرخ با کسیو شنیدم. کنجکاو شدم بدونم کیه؟ همون جا پشت در ایستادم و گوشمو چسبوندم به در.

ـ آره آره، گفتم که هفته ی دیگه اون جام.

ـ ...

ـ اذیت نکن دیگه.

ـ ...

ـ باشه.

ـ ...

ـ نه تنهام.

ـ ...

ـ گفتم که من نامزد دارم، شنیدی؟ گذشته ها گذشته راجع بهش حرف نزن دیگه.

ـ ...

ـ اَه، یعنی چی من عوض شدم؟ ببین من اصلا قصد ندارم برگردم اون جا. 

ـ ...

ـ بیخود فکر کردی. 

ـ ...

ـ می فهمی چی میگی؟ من زنمو دوست دارم.

ـ ...

ـ آره دوستش دارم، نه ببخشید عاشقشم. بسه دیگه خسته شدم. کاری نداری؟ 

ـ ...

ـ کاری نداری، بای.

مات مونده بودم. این کی بود داشت باهاش حرف می زد؟ نکنه زن داره. پس پس اگه زن داره چرا ...

به مرز انفجار رسیده بودم. درو با شدت باز کردم و پریدم تو. شاهرخ مثل کسایی که در حین ارتکاب جرم دستگیرش کرده باشن هول شد و گوشی از دستش افتاد.

ـ شیدا اومدی؟ این چه طرز داخل شدنه؟ ترسیدم دختر.

از فرط عصبانیت دستامو مشت کردم و راه افتادم سمت اتاقم.

ـ صبر کن ببینم.

ـ دنبالم نیا.

ـ چیزی شده؟ تو مدرسه چیزی بهت گفتن؟ 

صدامو از حد معمول بالاتر بردم.

ـ میگم دنبالم نیا.

ـ یعنی چی؟ من نباید بدونم چته؟ 

جلوی در اتاق برگشتم طرفش.

ـ واقعا فکر کردی من خرم، آره؟ کی بود داشتی باهاش حرف می زدی؟ هوم؟ زنت بود؟ 

دست به سینه ایستاده بودم جلوش و اونم با چشمایی از حدقه در اومده بهم خیره شده بود.

ـ این چرت و پرتا چیه میگی؟ حالت خوبه؟ 

ـ عالیم، همه چیزو هم فهمیدم. پس بگو چرا آقا می خوان تشریف ببرن. نگو ...

وقتی به خودم اومدم که دستم روی گونَم بود. شاهرخ بازم دست روی من بلند کرده بود. سرمو چرخوندم سمتش. دست مشت شدَش توی هوا مونده بود. یهو حالت نگاش عوض شد و رنگ پشیمونی به خودش گرفت. دستشو آورد جلو که بذاره روی صورتم؛ ولی خودمو کنار کشیدم.

ـ به من دست نزن.

ـ صد دفعه بهت گفتم زود قضاوت نکن. اول حرفامو بشنو بعد هر چی خواستی بگو.

ـ برو می خوام تنها باشم.

ـ اول باید حرفامو بشنوی.

داد زدم.

ـ گفتم برو بیرون.

دستاشو به حالت تسلیم بالا آورد.

ـ باشه، آروم شدی بیا حرف بزنیم.

رفت و درو پشت سرش بست.

نمی دونستم عصبانی باشم یا گریه کنم. نفسم بسختی بالا می اومد. بلند شدم، علی رغم هوای سرد بیرون پنجره رو باز کردم. چند تا نفس عمیق کشیدم که کمی آروم شدم. زیر لب گفتم:

ـ شاهرخ اگه حرفات راست باشه؟ پس داشتی با کی حرف می زدی؟ از لحن حرف زدنت معلوم بود داری با یه زن حرف می زنی.

سرمو بلند کردم رو به آسمون.

ـ امیدوارم کسی توی زندگیش نباشه.

روپوش مدرسَمو از تنم خارج کردم و با همون موهای آشفته که از صبح زیر مقنعه شلخته شده بود رفتم بیرون. دیدمش که روی یکی از صندلی های میز نهار خوری نشسته بود و داشت سیگار می کشید. به به، پس آقا سیگاری هم هست.

خواست بیاد طرفم که مهلت ندادم. پوزخندی بهش زدم و رفتم تا یه چیزی برای خوردن پیدا کنم. حوصله ی پخت و پز نداشتم. چند عدد گوجه از یخچال آوردم تا املت درست کنم. داشتم گوجه ها رو خورد می کردم که دوباره صدای مکالمَشو شنیدم. گوشامو تیز کردم تا بفهمم کیه.

ـ الو سلام.

ـ ...

ـ نه، اومدن؟ 

ـ ...

ـ نمی تونم بیام. 

ـ ...

ـ گفتم نمیام، خستَم. خودت جمع و جورش کن دیگه.

ـ ...

ـ باشه زنگ می زنم بهت، فعلا.

معلوم بود طرف مقابلش افشینه. خونه بوی سیگار گرفته بود. بویی که ازش متنفر بودم. وقتی گوجه ها رو ریختم توی ماهی تابه رفتم پیشش. سیگارو از گوشه ی لبش برداشتم و پرت کردم توی ظرفی که پیشش بود.

ـ من از دود سیگار متنفرم، خواهشا دیگه نکش.

از حرکت سریعم تعجب کرده بود. بدون این که چشم ازم برداره گفت:

ـ چشم.

خندَم گرفت؛ ولی سرمو با غیظ برگردوندم و رفتم توی آشپزخونه. غذا که حاضر شد. بدون این که بهش نگاه کنم با صدای بلند داد زدم:

ـ بیا نهار آماده س.

صدای پاهاشو شنید؛ ولی اعتنایی نکردم.

ـ به به چه بویی، خیلی گرسنه بودم، دستت درد نکنه.

نوش جونی زیر لب گفتم و مشغول شدیم. لا به لای خوردن چند دفعه بهم نگاه کرد؛ ولی محل ندادم بهش. تیکه نونی که توی دستش بود رو پرت کرد روی میز و بلند شد ایستاد. به آرومی قاشقو گذاشتم کنار بشقاب و گفتم:

ـ چرا همچین کردی؟ 

دست مشت کردَش رو محکم کوبید روی میز که یه متر پریدم هوا.

ـ شیدا من تحمل کم محلی هاتو ندارم، بفهم.

ـ تقصیر من شد حالا؟ 

بدون این که جوابمو بده رفت توی اتاقش و درو محکم بست. علی رغم گرسنگیم اشتهام کور شد. دو تا ظرفو شستم و نشستم جلوی تی وی. با خودم گفتم: "نکنه حق با شاهرخ باشه و من دارم زیاد از حد حساسیت نشون میدم؟ شاید هم داره راست میگه بیچاره. اصلا چرا حرفاشو نشنیدم و سریع جبهه گرفتم؟" تند تند کانال عوض می کردم بدون این که هدف خاصی داشته باشم. بعد از کمی کلنجار رفتن با کانال ها منصرف شدم و خاموشش کردم. خواستم برم توی اتاقم که صدای گیتار زدنشو شنیدم. رفتم جلوتر و آروم از لای در به تماشا ایستادم. آروم آروم اشک می ریختم؛ ولی سریع با پشت دستم پاکشون می کردم. رفتم داخل و روی تختش نشستم. دست از گیتار زدن کشید و ثانیه ای نگام کرد. سرمو انداختم پایین و گفتم:

ـ ببخشید، تند رفتم.

چیزی نگفت و رفت پشت پنجره. دیدم اگه کاری نکنم ممکنه بدتر بشه. بلند شدم رفتم پشت سرش ایستادم و دستمو گذاشتم روی شونَش.

ـ شاهرخ؟ 

آروم برگشت به طرفم و دو تا دستاشو گذاشت روی شونه هام.

ـ چرا این قدر عذابم میدی؟ 

ـ من؟ 

ـ آره تو، چرا نمیگی چته؟ به جای حرف زدن چرا ناز می کنی؟ 

ـ شاهرخ من ...

سفت به آغوشم کشید. قدرت هیچ حرفیو نداشتم. منم دستامو دور کمرش حلقه کردم و گذاشتم آروم بگیره. یه کم بعد ازش جدا شدم.

ـ می دونم تند رفتم، ببخشید. خب حالا برام بگو چی شده.

ـ الان خستَم. باشه واسه ی فردا یا یه روز دیگه.

ـ ببین اون وقت بگو چرا قهر می کنی؟ خب من نگرانتم.

چشمامو بوسید و گفت:

ـ نگران نباش عزیزم، چیزی نیست، گفتم که بهت میگم.

ـ بازم باید منتظر باشم. اشکال نداره. شب بخیر

ـ کجا میری؟ 

ـ بخوابم دیگه.

ـ همین جا می مونی.

ـ اوف از دست تو، بذار برم مسواک بزنم حداقل.

ـ برو ولی زود میای.

با غیظ سرمو برگردوندم.

ـ باشه.

***

روز رفتنش رسیده بود. از صبح داشتم وسایلشو جمع می کردم. با هر وسیله ای که توی چمدونش می ذاشتم بغضم شدیدتر می شد. آخرین لباسو تا کردم و گذاشتم که سر و کلَش پیدا شد.

ـ تو این جایی؟ 

بدون این که سرمو برگردونم جواب دادم:

ـ آره، همه ی وسایلتو جمع کردم. بیا خودت یه نگاهی بنداز، اگه چیزی کم بود خودت بذار.

ـ دستت درد نکنه خانمی.

کاملا کنارم ایستاده بود. خواستم رد بشم که جلومو گرفت.

ـ داری گریه می کنی؟ 

سریع با پشت دستم اشکامو پاک کردم و برگشتم طرفش.

ـ نه! کو؟ من برم نهارو آماده کنم.

ـ دروغ نگو، چشمات تابلوئه. مگه بهت نگفتم دوست ندارم گریه کنی؟ 

ـ بابا من که گریه نکردم. یه چیزی رفت توی چشمم.

ـ خودتی.

اومد نزدیک تر و خواست کاری کنه که گوشیش زنگ خورد. ناچارا از جیبش خارج کرد و جواب داد. منم برای این که بیشتر سوال پیچم نکنه اومدم بیرون.

***

ساعتی بود که توی اتاقم نشسته بودم و داشتم به محتوای نامه ای که شاهرخ نوشته بود فکر می کردم، حالا دیگه همه چیزو می دونستم. قبل از رفتنش توی یه نامه همه چیزو توضیح داده بود. یه نگاه به مهسا کردم که آروم خوابیده بود. بلند شدم رفتم کنار پنجره و یه بار دیگه نامه ی توی دستمو خوندم:

"سلام عزیزترینم. می دونم دوست داری زودتر دلیل رفتنم رو بدونی. پس میرم سر اصل مطلب؛ ولی یه خواهشی دارم، این که زود قضاوت نکنی و خوب روی همه چیز فکر کنی. چند سال قبل از این که بیام ایران دختری سر راهم قرار گرفت که باعث شد تن به یه ازدواج ناخواسته بدم. بی کس و کار بود و هیچ کسو نداشت. مهم تر از همه این بود که یه بچه توی شیکمش بود که پدرش معلوم نبود. التماس و خواهش پشت سر هم که کمکم کن. اسمش سارا بود. دختری که شاید آرزوی هر مردی باشه. توی پارتی یکی از بچه ها دیده بودمش؛ ولی فقط در حد چند کلمه با هم حرف زده بودیم. بعد از یه ماه اومد خونَم و ازم کمک خواست. پدر و مادرش بعد از این که فهمیده بودن، بیش از حد خودشو توی کثافت غرق کرده و باردار هم هست، از خونه انداخته بودنش بیرون. نمی دونم روی چه حسابی؛ ولی قبول کردم کمکش کنم. اونم تا موقعی که بچَش به دنیا بیاد عقدش کردم و توی خونَم راهش دادم. شرط کردم، شرط کردم این که هیچ کاری با من نداشته باشه و هر کدوم زندگی خودمونو داشته باشیم؛ ولی توی یه خونه. گذشت تا این که بچَش به دنیا اومد. اون موقع بود که براش یه خونه گرفتم و گفتم بره. بعد از یه ماه طلاقشو دادم و دیگه ازش خبر نداشتم تا دو هفته پیش. ایمیل زد که بدجوری مریضه. احتیاج به کلیه داره. ازم خواست برگردم پیشش؛ ولی گفتم ازدواج کردم و زنمو خیلی دوست دارم. آزمایش هاشو برام فرستاد. نمی دونم شیدا، نمی دونم. حسی بهم می گفت برم یکی از کلیه هامو بهش بدم؛ ولی از عکس العمل تو می ترسیدم. دلم براش سوخت. اون هیچ کسو نداره. قبول کردم برم، اگه گروه خونیم بهش می خوره یکی از کلیه هامو بهش بدم. همه ی ماجرا همین بود؛ ولی می خوام باور کنی هیچی بین ما نبوده. اون فقط یه مدت اسمش توی شناسنامَم بوده. حالا امیدوارم این نامه باعث نشه نظرت راجع بهم عوض بشه. منتظر اولین تماست هستم. بدون دلم برات تنگ میشه و هیچ کسو توی زندگیم به اندازه ی تو نخواستم. شاهرخ."

هم خوشحال بودم، هم ناراحت. خوشحال از این جهت که مردی وارد زندگیم شده که علی رغم رفتار تندش قلب مهربونی داره و میشه بهش تکیه کرد و ناراحت از این که چرا تا الان موضوع به این مهمیو بهم نگفته بود؛ یعنی اگه این ماجرا پیش نمی اومد اصلا به گذشتَش اشاره ای نمی کرد؟ اون قدر فکر کرده بودم که سرم درد گرفته بود. بهتر دیدم برم بخوابم تا فردا بیشتر فکر کنم.

با تکون های دستی غرغر کنان گفتم:

ـ بذار بخوابم.

ـ شیدا بلند شو دیگه. مردیم از گشنگی.

ـ خب به من چه؟ برو یه چیزی بخور.

ـ عقل کل، آی کیو، خودمم می دونم. منتظر جنابعالی هستیم، پاشو.

ـ وای مهسا. تازه دم دمای صبح خوابم برده. ول کن تو رو خدا. شما بخورید من بعدا میام.

ـ غلط کردی.

فکر کردم دارم خواب می بینم که توی دریا غرق شدم؛ ولی انگار واقعیت داشت. جیغی کشیدم و سر جام نیم خیز شدم. بله خانم پارچ آبو خالی کرده بود توی صورتم.

ـ مهسا می کشمت.

در حالی که غش کرده بود از خنده دستاشو به علامت این که کاری نمی تونی بکنی تکون داد.

ـ حالا می بینی.

چند دفعه با بالش توی دستم کتکش زدم؛ ولی فقط غش غش می خندید.

ـ این جا چه خبره؟ 

با صدای شروین هر دومون برگشتیم طرفش.

ـ از این بپرس. دیوونه پارچ آبو خالی کرده روم.

ـ خب حقته. چقدر می خوابی؟ ظهر شد.

ـ برو بینم، مگه ساعت چنده؟ 

ـ هشت. زود باش دیگه مردیم از گشنگی.

ـ ای بمیرید هر دوتون. می دونم چی کار کنم. اگه گذاشتم شب بخوابید.

مهسا همین طور که می رفت بیرون گفت:

ـ من و شروین که اصولا شب ها عادت داریم به بیداری. ببینم می خوای چی کار کنی، فعلا بیا.

غرغر کنان رفتم توی دستشویی و زیر لب بهشون بد و بیراه می گفتم. خب هنوز خوابم می اومد، گناهم چیه؟ 

***

چون می دونستم افشین از همه چیز شاهرخ خبر داره رفتم پیشش تا ازش کمک بخوام. تصمیممو گرفته بودم. می خواستم هرچه زودتر برم پیشش. بهش حق می دادم و حالا به حضور من احتیاج داشت. اینو از آخرین نگاش فهمیدم. افشین قول داد برام بلیت تهیه کنه. به عمو اینا هم گفتم که شاهرخ با یکی از دوستاش مشکل پیدا کرده؛ بنابراین منم می خوام برم تا تنها نباشه. بسختی قبول کردن که برم. تازه اونم با یه همراه می خواستن شهاب رو بفرستن باهام که با هزار تا زحمت راضیشون کردم با افشین برم. حق می دادم بهشون نگرانم بودن خب. بالاخره قرار شد سه شنبه ی همین هفته که سه روز روز بیشتر نمونده بود من و افشین راهی هلند بشیم.

ـ الو؟ شاهرخ؟ سلام.

ـ سلام خانم خودم، خوبی؟ چه عجب زنگ زدی؟

ـ تیکه ننداز، داشتم فکر می کردم.

ـ خب نتیجه؟

ـ من تو رو مقصر نمی دونم؛ ولی ازت دلگیرم.

متوجه شدم که نفسی از سر آسودگی کشید.

ـ ممنون شیدا، ممنون و چرا دلگیر؟ 

ـ حالا بعدا بهت میگم.

ـ باشه، بگو ببینم خوبی؟ مشکلی پیش نیومده عزیزم؟ 

ـ ممنون خوبم، تو خوبی؟ نه همه چیز خوبه. تو چی؟ منظورم ...

ـ می دونم چی می خوای بپرسی، بهش کلیه میدم. دکترا اوکی دادن که مشکلی پیش نمیاد.

ـ مطمئنی از این کار؟ 

ـ آره گلم؛ ولی اگه تو راضی نباشی همین الان برمی گردم ایران.

ـ نه اگه خودت راضی هستی من که دیگه نمی تونم چیزی بگم.

ـ ممنون خانمی، جبران می کنم. شیدا؟ 

ـ بله؟

ـ نه دیگه نشد، شیدا؟ 

می دونستم چی می خواد.

ـ بله عزیزم؟

ـ حالا شد. دلم برات تنگ شده.

ـ منم همین طور.

بعد از کمی حرف زدن قطع کردیم؛ ولی اصلا نگفتم تا سه روز دیگه پیششم. شب آخری توی اتاق شاهرخ خوابیدم؛ چون بشدت دلم برای این خونه و اتاق تنگ می شد.

***

توی فرودگاه بودیم بعد از کلی گریه و زاری و سفارش با همه خداحافظی کردم و با افشین راهی شدیم به سمت هواپیما.

***

آژانس مقابل در خونه ایستاد و افشین کرایه رو حساب کرد.

ـ همین جاست؟ 

ـ آره زنگو بزن دیگه، معطل چی هستی؟ 

با شوق زاید الوصفی زنگو فشار دادم و طولی نکشید که صدای شاهرخ از پشت آیفون شنیده شد.

ـ کیه؟ 

افشین پیش دستی کرد و جواب داد:

ـ منم، باز کن شاهرخ.

ـ افشین تویی؟ 

با لبخند نگام کرد.

ـ آره باز کن.

در باز شد و با اشتیاق قدم با داخل گذاشتم. شاهرخ توی چارچوب در نمایان شد و مات نگاش بین من و افشین چرخید.

ـ شما؟ این جا؟ 

افشین:

ـ چیه؟ بدجور غافلگیرت کردیم نه؟ 

با گیجی سرشو تکون داد. دیگه طاقت نداشتم دویدم طرفش و خودمو توی بغلش انداختم.

ـ شاهرخ.

ـ شیدا عزیزم، چه خوب کاری کردی اومدی.

ـ دلم برات تنگ شده بود.

ـ منم عزیزم.

از هم جدا شدیم.

ـ چرا خبر ندادین؟ 

افشین:

ـ دیگه دیگه، می خواستیم غافلگیر بشی.

شاهرخ نگاشو بین من و افشین چرخوند و گفت:

ـ بریم تو، خسته هم هستین.

بعد از استراحت یه روزه، راهی بیمارستان شدیم تا کارای شاهرخ رو برای دادن کلیه اش انجام بدیم. خوشبختانه با هماهنگی هایی که از قبل انجام شده بود سریع کاراها پیش رفت و قرار بر این شد که دو روز بعد عمل انجام بشه. توی این مدت اوقات خوشیو با شاهرخ و افشین داشتم. همش یا می رفتیم بیرون یا در حال خرید کردن بودیم.

***

امروز شاهرخ قرار بود عمل بشه و من هنوز سارا خانمو ندیده بودم. در حالی که دستامو دور بازوهای شاهرخ حلقه کرده بودم وارد بیمارستان شدیم.

شاهرخ رو برای آماده کردنش بردن توی اتاق عمل. پیشش نشسته بودم که در باز شد و خانمی جوون وارد شد. حسم می گفت سارا همینه. سلامی زیر لب داد و اومد نزدیک تر، با چشمام داشتم می خوردمش که شاهرخ گفت:

ـ شیدا عزیزم ایشون سارا هستن.

پس درست حدس زدم خودش بود. بی انصافی نکنم خوشگل بود. موهاش شرابی بود و یه طرف ریخته بود روی صورتش. آرایش نسبتا غلیظی هم داشت.

ـ سارا ایشونم همسرم شیدا.

دستشو آورد جلو. با اکراه باهاش دست دادم که متوجه سردی رفتارم شد. اعتنایی نکردم. بعد از این که خیلی عادی حالش شاهرخ رو پرسید و ازش تشکر کرد که حاضر شده بهش کلیه بده، رفت.

ـ شیدا؟ 

ـ هوم؟ 

شیطون نگام کرد.

ـ شرط می بندم می خواستی بزنیش، آره؟ 

ـ وا، این چه حرفیه؟ 

ـ چاخان نکن، داشتی می خوردیش بیچاره رو.

ـ تو هم وقت گیر آوردی ها.

خندید و سرشو تکون داد. کمی بعد پرستاری اومد و با احترام ازم خواست بیرون باشم تا آمادَش کنه. من و افشین بیرون ایستاده بودیم. از استرس ناخنامو می جویدم.

در باز شد و اول دکتر بعد شاهرخ رو در حالی که روی تختی خوابیده بود بیرون آوردن. خودمو بهش رسوندم و دستاشو گرفتم.

ـ شیدا نبینم گریه کنی ها.

با بغض سرمو به نشونه ی باشه تکون دادم.

ـ کاری داشتی به افشین بگو، در ضمن بهوش اومدم فهمیدم همش این جا بودی حسابتو می رسم.

میون گریه خندَم گرفت.

ـ باشه.

دستشو بوسیدم و لبخندی نثارش کردم.

افشین:

ـ شاهرخ داره کم کم بهت حسودیم میشه.

ـ چرا؟ 

ـ فکر کمک منم باید کم کم آستین بالا بزنم.

ـ مطمئنی بهت زن میدن؟ 

ـ حیف که شرایطشو نداری وگرنه حالیت می کردم.

جلوی در اتاق عمل بودیم که شاهرخ به پرستارها گفت:

ـ چند لحظه صبر کنید.

همین طور که دستم توی دستش بود بوسه ی آرومی روش زد و گفت:

ـ مواظب خودت باش.

ـ چشم، منتظرتم.

ـ دوستت دارم.

ـ منم دوستت دارم.

با کشیده شدن تخت دستام از دستش جدا شد و با نگام بدرقَش کردم.

کلافه بودم و سردرگم. همش توی راهرو قدم می زدم که چند دفعه داد افشین بالا رفت؛ ولی کو گوش شنوا؟ دستام توی جیب پالتوم بود که در باز شد و دکتر اومد بیرون، صورتش گرفته بود. قلبم توی سینه فرو ریخت و نگامو اول بین افشین بعد به دکتر دوختم. دکتر دستاشو توی جیبش گذاشت و قدمی به جلو برداشت. حرکتی نکردم و مات بهش چشم دوخته بودم که افشین زودتر از من رفت و مشغول صحبت شد. چشممو به دهنشون دوخته بودم تا چیزی دستگیرم بشه؛ ولی نشد. چند لحظه بعد دکتر قدم زنان راهرو رو ترک کرد.

ـ شیدا حالت خوبه؟ 

ـ هان؟ 

ـ میگم خوبی؟ 

ـ آره، دکتر ...

نذاشت ادامه بدم.

ـ خدا رو شکر خطر رفع شده. حال هردوشون خوبه.

دستمو گذاشتم روی قلبم و روی زانوهام نشستم.

ـ وای!

افشین نگران نگام کرد.

ـ چی شد؟ حالت خوبه؟ 

ـ چیزی شده، نمی خوای به من بگی؟ 

ـ نه به خدا، حالشون خوبه، فقط باید منتظر باشیم به هوش بیان.

زیر لب خدا رو شکر کردم و گفتم:

ـ یعنی دلم می خواد دکترو بزنم لهش کنم.

خندید.

ـ چرا؟ 

ـ آخه جوری که این اومد بیرون هر کسی جای من بود وا داده بود.

ـ کلا بعضی دکترا مدلشون این جوریه.

ـ می خوام نباشه!

ـ بلند شو بریم.

ـ من نمیام.

ـ شنیدی که شاهرخ چی گفت. بریم یه استراحتی کن دوباره میایم.

ـ نمیشه من بمونم؟ 

ـ نخیر، پاشو.

ـ تو هم مثل شاهرخ زور میگی.

ـ دوستشم دیگه.

***

ـ شاهرخ؟ چشماتو باز کن، منم.

تکونی خورد؛ ولی چشماش همچنان بسته بود.

ـ شاهرخ؟ صدامو می شنوی؟ 

لای چشماشو آهسته باز کرد و دوباره بست. چند دفعه این عملو تکرار کرد و در آخر چشماشو کامل باز کرد. با صدای ضعیفی گفت:

ـ شیدا؟

ـ جانم، خوبی؟ 

دستشو گرفتم. خواست چیزی بگه که بهش اجازه ندادم.

ـ هیس، فعلا حرف نزن.

ـ نرو.

ـ هیچ جا نمیرم.

پلکاشو روی هم گذاشت و دوباره به خواب رفت.

دیگه حالش کم کم خوب شده بود و غذا می خورد. روی تختش نشسته بودیم و داشتیم حرف می زدیم که افشین اومد داخل و جلوی در ایستاد.

ـ به به زن و شوهر چه خلوتی کردن.

شاهرخ:

ـ بیا تو لوس نشو.

ـ چطوری گل پسر؟ 

ـ خوب.

بعد به من نگاهی انداخت.

ـ افشین بیا دیگه چرا جلوی در ایستادی؟ 

دسته گل بزرگی که گرفته بود و از دستش گرفتم و گذاشتمش توی گلدون نزدیک تخت شاهرخ.

ـ تو هم توی زحمت افتادی داداش.

ـ خودتی شاهرخ؟ 

ـ نه برادر دوقلومه که این جا خوابیده.

افشین پیشونیشو خاروند.

ـ آخه تو که اهل معذرت خواهی و اینا نبودی. میگم چطوره به دکترت بگم یه دور کامل مغزتو شست و شو بده بلکه اخلاق گندت درست بشه.

شاهرخ حین خنده بهش چشم غره رفت.

ـ افشین؟

ـ باشه بابا نزن، شیدا، سارا کارت داره.

ـ من؟ 

ـ آره دیگه، رفتم حالشو بپرسم گفت شیدا رو بفرست پیشم.

شاهرخ:

ـ چی کارش داره؟ 

ـ من بی اطلاعم.

شاهرخ بهم نگاهی انداخت. یه کم دودل بود؛ ولی با علامت سرش بهم فهموند که می تونم برم.

در اتاقشو زدم و وارد شدم.

ـ سلام.

ـ سلام، بیا نزدیک تر.

کنارش روی صندلی نشستم و دستامو توی هم قلاب کردم و بهش چشم دوختم.

ـ تو خیلی خوشگلی.

از تعریف مستقیمش جا خوردم؛ ولی سریع خودمو جمع و جور کردم و لبخند کم رنگی زدم.

ـ ممنون، شما لطف داری.

ـ قدر شاهرخ رو بدون.

ـ می دونم.

ـ می دونم توی ذهنت هزار تا سوال هست. جوابشون پیش منه. می خوای بشنوی؟ 

ـ بله.

ـ شاهرخ تا کجا برات تعریف کرده؟ 

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

ـ همشو.

ـ حالا من برات کامل تر میگم.

الان دیگه هیچ شکی نداشتم که بین شاهرخ و سارا اتفاقی نیفتاده باشه. سارا همه چیزو برام گفت. حتی جاهایی که شاهرخ یادش رفته بود بگه. بهم اطمینان داد هیچی اتفاقی بینشون نیفتاده و شاهرخ فقط حامی سارا بوده که بلایی سر خودش و بچَش نیاد. خوشحال بودم، از این که دیگه هیچ شکی به شاهرخ نداشتم و با خیال راحت می تونستم بهش تکیه کنم.

***

توی هواپیما نشسته بودیم و منتظر بودیم از زمین بلند بشه که برگردیم ایران. همه چیز به خوبی گذشت و شاهرخ هیچ مشکلی از نظر جسمی نداشت.

***

ـ شاهرخ؟ بلند شو.

غلتی زد و سر جاش نیم خیز شد. چشماشو خاروند و گفت:

ـ چیه؟ 

ـ باید داروهاتو بخوری.

ـ تو هنوز نخوابیدی؟ 

همین طور که لیوان آبو می دادم دستش گفتم:

ـ نه.

ـ چرا؟ ساعت چنده؟ 

ـ دو نصف شب، داشتم درس می خوندم دیگه.

با اخم غلیظی نگام کرد.

ـ بسه دیگه هر چی خوندی، باید بخوابی. 

ـ نمیشه، تا کنکور چیزی نمونده. باید تموم کنم کتاب ها رو.

دستمو کشید و افتادم روی تخت.

ـ چی کار می کنی تو؟ 

ـ گفتم بسه هر چی خوندی، مگه فردا رو ازت گرفتن دختر؟ 

ـ اذیت نکن دیگه، دو صفحه ی دیگه مونده.

ـ نمیشه.

همین جور که منو می کشوند توی بغلش زیر گوشم گفت:

ـ بخواب.

ـ شاهرخ؟ 

ـ هیس، میگم بخواب.

با این کارش فرصت هیچ گونه اعتراضی بهم نداد و منم توی آغوش گرمش به خواب رفتم.

***

آروم درو باز کردم و داخل شدم. همه جا ساکت بود. صدامو یه کم بلند کردم:

ـ شاهرخ؟ 

کیفمو پرت کردم گوشه ی سالن و مقنعَمو درآوردم. همین طور که داشتم می رفتم توی آشپزخونه دوباره صداش زدم.

ـ شاهرخ؟ 

ـ من این جام.

اومدم بیرون و پالتومو در آوردم و رفتم به طرف صدا که از توی اتاقش می اومد.

ـ تو این جایی؟ 

ـ سلامت کو؟ 

تکیَمو دادم به در و نگاش کردم. داشت کمدشو زیر و رو می کرد.

ـ سلام، دنبال چی می گردی؟ 

ـ یکی از دست چکام نیست، ندیدیش؟ 

ـ همشون که توی کمد بودن.

رفتم کنارش ایستادم.

ـ تو برو کنار من خودم پیدا می کنم.

کناری ایستاد، مشغول گشتن بودم که ازم پرسید:

ـ امتحانت چطور بود؟ 

ـ وای شاهرخ نمی دونی چه بساطی داشتیم امروز!

با خنده بهم نگاه کرد.

ـ مگه چی شد؟ 

دست چکشو گرفتم به طرفش.

ـ بیا اینم پیدا شد، خوب نمی گردی دیگه.

ـ من دو ساعته دارم می گردم دنبالش تو چطور دو دقیقه ای پیداش کردی؟ 

ـ از بس حواس پرتی.

ـ خب حالا تعریف کن ببینم چی شد؟

دستشو گرفتم و نشوندمش روی صندلی و خودمم نشستم روی تخت.

ـ قبل از امتحان همه بهم می گفتن شیدا برسونی ها، شیدا برگَتو با من عوض کن، خلاصه سرمو خوردن. وقتی خودم همه رو جواب دادم برگَمو گرفتم بالا تا بقیه بتونن ببینن. دبیرمون اومد بالای سرم و گفت:

ـ شیدا تو که همه رو جواب دادی چرا نشستی؟ 

زدم زیر خنده، شاهرخ هم خندَش گرفت.

بهش گفتم:

ـ دارم سوالا رو چک می کنم که از قلم ننداخته باشم چیزیو. 

برگشته میگه:

ـ نمی خواد تقلب برسونی، بلند شو برگَتو بده.

هر دومون زدیم زیر خنده. شاهرخ گفت:

ـ پس حسابی ضایع شدی.

ـ آره بابا، بیچاره بچه هایی که نشسته بودن پشت سرم کلی خورد توی ذوقشون.

خنده ی ریزی کردم. شاهرخ اومد نزدیکم و بلندم کرد.

ـ من مطمئنم کنکور هم یه رشته ی خوب قبول میشی.

ـ خدا کنه!

پیشونیمو بوسید و گفت:

ـ شک نداشته باش.

***

دقیقا یه ماه دیگه به کنکور مونده بود و سخت مشغول درس خوندن بودم. شاهرخ کمتر باهام حرف می زد که به قول خودش حواسم پرت نشه و تمرکز کافی داشته باشم. مواقعی هم که خیلی حوصلَم سر می رفت می رفتیم بیرون و کمی می گشتیم. بعضی از شب ها هم با ماشینش می رفتیم بیرون و بهم رانندگی یاد می داد. خلاصه خیلی ازش ممنون بودم که هوامو داره و نمی ذاره آب توی دلم تکون بخوره.

***

ـ شیدا؟ شیدا؟ 

از توی اتاقم داد زدم:

ـ چیه؟ 

ـ بیا کارت دارم.

ـ پوف، دیگه چیه؟ 

رفتم دم اتاقش. دیدم آقا خوش تیپ کرده و ادکلن زده جلوی آینه ایستاده.

ـ به به، خبریه؟ کجا به سلامتی؟ 

ـ استودیو، میای؟ 

ـ نه تو برو.

ـ می خوام با هم بریم.

ـ گفتم که نمیام، باز داری زور میگی؟ 

ـ بدو سریع حاضر شو گلم، بدو وقت ندارم.

ـ دارم میگم ...

اومد و هلم داد توی اتاقم.

ـ د برو دیگه، منتظرم ها.

ـ از دست تو، باید زودی برگردیم ها.

ـ باشه.

اون قدر هلم کرد که هر چی دم دستم بود و پوشیدم. یه مانتوی مشکی و شلوار جین همرنگش. روسری ساتن مشکیمو هم سرم کردم. یه کم عطر پشت گوشام زدم و بدون آرایش زدم بیرون.

ـ من آمادَم.

نشسته بود روی مبل و بمحض شنیدن صدام سرشو بلند کرد.

ـ لازم نبود این قدر تیپ بزنی.

چشمام از حد معمول گشادتر شد.

ـ حالت خوبه تو؟ من تیپ زدم؟ تازه هول هولکی بود.

ـ از نظر من تیپ زدی، فعلا ولش کن بیا بریم.

زیر لب جوری که نشنوه گفتم:

ـ تو یه تختَت کمه.

ـ ای ای خانم خانما شنیدم چی گفتی.

ـ خب بشنو.

ـ اگه یه تختَم کم بود که تو زنم نمی شدی.

یکی زدم توی بازوش.

ـ خب حالا، دلتم بخواد زنت شدم.

ـ اون که آره، خیلی خوشحالم از بابتش.

چشمکی حوالَم کرد و منم با لبخند جوابشو دادم.

***

توی استودیو خیلی شلوغ بود. هنوز هم نمی دونستم چه خبره. روی صندلی نشسته بودم و شاهرخ مرتب جواب تلفن هاشو می داد. پوفی کردم و ازش پرسیدم:

ـ نمی خوای بگی چه خبره؟ 

با دستش اشاره کرد که صبر کنم. مکالمَشو پایان داد و خودشو کشید جلو و دستاشو توی هم قلاب کرد.

ـ حدس بزن.

ـ من از کجا بدونم؟ از اون موقعی که اومدیم همش داری با تلفن حرف می زنی.

تقه ای به در خورد و افشین بی اجازه اومد داخل.

ـ سلام عرض شد.

ـ افشین تو می دونی این جا چه خبره؟ 

ـ شاهرخ مگه ...

دیدم که بهش اشاره می کنه حرفی نزن. اصلا سر در نمی آوردم.

ـ بهش نگفتی؟ 

ـ شما زیادی دارین مشکوک می زنید.

شاهرخ بلند شد رفت کنار افشین و چیزی در گوشش گفت. چشمامو ریز کردم و به دهنشون زل زدم تا شاید چیزی دستگیرم بشه. افشین بعد از حرفای شاهرخ سرشو تکون داد و رفت بیرون.

ـ وا، چرا رفت؟ 

ـ الان میاد.

نخیر، مثل این که اصلا نمی خوان حرفی بزنن. رومو ار شاهرخ گرفتم و مشغول اس ام اس بازی با مهسا شدم. اونم با لبخند رفت بیرون و در پشت سرش بست. حدود بیست دقیقه ی بعد دوباره اومد.

ـ شیدا بلند شو.

ـ چی شده؟ 

ـ هیچی بلند شو، بریم.

ـ داری منو می ترسونی ها، بگو چی شده؟ 

ـ نترس بیا.

شالمو مرتب کردم. اومد دستمو گرفت و رفتیم اتاق ضبط. وای این جا چقدر شلوغه! با تعجب به آدمای اطرافم نگاه می کردم و این همه آدم اونم این جا برام شده بود علامت سوال. یواشکی زدم به بازوی شاهرخ.

ـ این جا چه خبره؟ 

بدون این که جواب منو بده گلوشو صاف کرد و رو به جمع گفت:

ـ ممنون که دعوتمو قبول کردین و تشریف آوردین. همه ی شما می دونید چرا این جا جمع شدین. امروز یه روز بزرگه، هم برای من، هم برای همه ی شما که تا آخرش منو همراهی کردین. حالا من می خوام کسیو به شما معرفی کنم که باعث شد تا من این آلبومو منتشر کنم.

بعد به من اشاره کرد و همه شروع کردن به دست زدن. دهنم یه متر باز مونده بود. شاهرخ آلبومشو منتشر کرد؟ باعثش من بودم؟ سرمو چرخوندم و بهش نگاه کردم. دستمو گرفت و جلوی این همه آدم بوسید. صاف توی چشمام زل زد و گفت:

ـ خیلی ازت ممنونم.

از توی جیبش یه بسته ی کادو پیچ شده در آورد. با احتیاط بازش کردم. خدای من! آلبومشو تقدیم من کرده بود. با ذوق سرمو بلند کردم. اگر توی این شرایط و بین این همه آدم نبودیم مسلما بغلش می کردم؛ ولی تنها کاری که کردم این بود که با چشمام بهش بفهمونم دوستش دارم. اونم منظورمو فهمید و با باز و بسته کردن چشماش کارمو تایید کرد.

***

ـ چی شد پس؟ 

ـ چقدر عجله داری تو، فعلا که چیزی توی سایت ننوشتن.

ـ پوف، یه نتیجه می خوان بزنن ها. نمیگن آدم دل تو دلش نیست؟ 

ـ تویی که این قدر عجله داری. به جای این همه استرسی که داری به خودت وارد می کنی برو غذا درست کن مردم از گشنگی.

با غیظ برگشتم طرفش، من دارم این جا جون میدم تا نتیجه ی کنکورو ببینم چی شده، آقا از شکمش حرف می زنه.

ـ حسش نیست خودت برو یه چیزی بخور.

با بدجنسی بهم نگاه کرد.

ـ نچ برو تا ...

ـ تا چی؟ نه تا چی؟ یه بار دیگه بگو.

حالت مظلومی به خودش گرفت.

ـ هیچی می خواستم بگم برو تا یه ساعت دیگه که نتیجه ها رو می زنن یه چیزی واسه ی من بدبخت بیچاره درست کن.

پقی زدم زیر خنده. خودشم خندَش گرفت و خودکار پیششو پرت کرد به طرفم.

داشتم میزو می چیدم که شاهرخ از توی اتاق صدام کرد.

ـ شیدا بدو.

چنگالو پرت کردم روی میز و با دو خودمو رسوندم بهش.

ـ هان؟ چی شد؟ زدن بالاخره؟ 

دیدم ناراحت تکیه داده به میز و دستاشو گذاشته روی سرش.

ـ د حرف بزن دیگه، میگم چی شد؟ 

ـ شیدا باور کن تو هنوز خیلی فرصت داری.

با این حرفش سیخ سر جام ایستادم.

ـ قبول نشدم نه؟ 

ـ بخون برای سال دیگه.

ـ می دونستم دیدی؟ همش می گفتی تو قبول میشی. آخرش چی شد؟ 

ـ اشکالی نداره حالا، مهم اینه که تلاش خودتو کردی.

با ناراحتی سرمو انداختم پایین. یهو از جام کنده شدم و دیدم توی هوا معلقم.

ـ شاهرخ؟ منو بذار زمین.

ـ دیوونه بهترین رشته رو قبول شدی.

داد زدم.

ـ چی؟ 

ـ دیدی تلاش کردی و موفق شدی خانوم مهندس.

گذاشتم زمین و گونَمو سریع بوسید.

ـ بیا نگاه کن.

راست می گفت. مهندسی معماری قبول شده بودم. از خوشحالی روی پاهای خودم بند نبودم. جیغی کشیدم و پریدم بغلش.

ـ وای خدا جون مرسی، شاهرخ؟ وای من چقدر خوشحالم!

***

"پنج سال بعد"

جلوی پنجره ایستادم و دارم باریدن برفو نگاه می کنم. دستی به شکمم می کشم و لبخندی گوشه ی لبم می شینه. بعد از چند ماه انتظار بالاخره امروز جنسیت بچه مشخص میشه. دوباره نگامو به بیرون میندازم و میرم توی فکر. شروین بالاخره از علاقَش به مهسا گفت و قراره تا چند روز دیگه عقد کنن. شهاب دختر مورد علاقَشو پیدا کرده و یه بچه توی راه داره. مهیار هنوز هم قصد ازدواج نداره و رفته خارج از کشور. منم بعد از گرفتن لیسانسم متوجه شدم که باردارم و کلی هم انتظار بچمو می کشم، آخه ثمره ی عشق من و شاهرخه. 

با صدای چرخوندن کلید سرمو برمی گردونم. شاهرخ مثل روزهای دیگه با شاخه گلی که توی دستشه میاد نزدیکم.

ـ سلام خانومم.

ـ سلام عزیزم، خسته نباشی.

ـ سلامت باشی، پسر بابا چطوره؟ 

ـ از کجا می دونی پسره؟ 

ـ حسم میگه مامان کوچولو.

می خندم و شاخه گلیو که به طرفم گرفته ازش می گیرم.

ـ ممنون.

ـ قابل مامان کوچولوی خودمو نداره.

میرم جلو و گونَشو می یبوسم. دوباره می کشم عقب.

ـ نهار حاضره، برو لباستو عوض کن بیا که خیلی گشنمه.

ـ ای به چشم، شما امر بفرما.

***

توی مطب حسابی شلوغ بود. بعد از کمی انتظار منشی اسممو می خونه. دست شاهرخ رو می گیرم و با هم میریم داخل.

ـ سلام خانم دکتر.

ـ سلام خانم فرهمند، بیا بشین عزیزم.

شاهرخ:

ـ سلام خانم دکتر.

ـ سلام آقای فرهمند بفرمایید.

پیش شاهرخ می شینم و اونم چون می دونه استرس دارم دستمو می گیره.

ـ خب حالت چطوره شیدا خانم؟ 

ـ خوبم ممنون.

ـ دیگه بچه اذیتت نمی کنه؟ 

ـ نه، این روزها آروم شده.

ـ خب بیا دراز بکش ببینیم این فسقلی دختره یا پسر؟

با لبخند به شاهرخ نگاه می کنم و دستمو از توی دستش می کشم بیرون. روی تخت دراز می کشم.

ـ خب بذار ببینم. تبریک میگم بهتون، بچه پسره.

با ذوق اول به دکتر و بعدش به شاهرخ نگاه می کنم.

ـ جدی میگین؟ 

ـ آره عزیزم، بچتون پسره، خیلی هم شیطونه. نگاه کن چه دست و پایی می زنه؟ 

ـ شاهرخ؟ شنیدی؟ به آرزوت رسیدی بالاخره.

اشک توی چشمش حلقه زد و دور از چشم دکتر دستمو بوسید. منم با چشمای اشکیم بهش زل زدم و خدا رو از ته قلبم شکر گفتم.

پایان

91/10/23

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com 